Thalassinakis’s Blog

Μυστηριώδεις τόποι στην Ελλάδα

Μυστηριώδεις τόποι στην Ελλάδα (μέρος δεύτερο)
Υπάρχουν μέρη στον κόσμο που έχουν αποκτήσει (ή δημιουργήσει) τη φήμη του μυστηριώδους και ζουν από τη φήμη αυτή, εκμεταλλευόμενοι τον τόπο τους για τουριστικούς σκοπούς. Ένα πασίγνωστο τέτοιο παράδειγμα είναι το Λοχ Νες με το τέρας του και δεν είναι λίγοι εκείνοι που επαινούν την ευστροφία των ανθρώπων σε ό,τι αφορά στο κέρδος. Οι πραγματικά μυστηριώδεις τόποι, όμως, δεν βρίσκονται σε τουριστικούς χάρτες και συνήθως δεν είναι μυστηριώδεις για αυτό που τους αποδίδεται.
Συνεχίζοντας το μεταφυσικό μας οδοιπορικό στην Ελλάδα, θα σας παρουσιάσουμε τόπους μυστηρίου από τα υπόλοιπα γεωγραφικά διαμερίσματα, διατηρώντας σε κάθε περίπτωση τις επιφυλάξεις μας για το κατά πόσο όντως κρύβεται μυστήριο και όχι μια συνηθισμένη φημολογία.

Θεσσαλία

Όλυμπος (Πιερία). Το ιερό βουνό των Ολύμπιων Θεών, ίσως το διασημότερο όρος παγκοσμίως, από το οποίο ο Δίας, πατέρας Θεών και Ανθρώπων όριζε τα δύο γένη. Ο Όλυμπος, εκτός από την αρχαιότητα, εξακολουθεί και σήμερα να προκαλεί δέος στους Έλληνες, ενώ δεν είναι λίγες και οι παράξενες ιστορίες που τον συνοδεύουν. Έχουν αναφερθεί θεάσεις άγνωστης ταυτότητας ιπτάμενων αντικειμένων και μυστηριωδών φώτων στις απότομες χαράδρες του, ενώ πολλά λέγονται και για την τοποθεσία Καλάγια, που κατά τη γνώμη μου είναι υπερβολικά και παρατραβηγμένα, καθώς περιλαμβάνουν την «αποϋλοποίηση» ενός βράχου και την έξοδο και είσοδο ιπτάμενων διαμέσου αυτής. Θεωρίες θέλουν το Ιερό Όρος να συνδέεται με τη φιλολογία της Κούφιας Γης και τη συνομωσιολογία, καθώς υποθέτουν την ύπαρξη τεράστιων βάσεων στο εσωτερικό του…

Μακεδονία

Άγιο Όρος. Το πιο γνωστό άβατο παγκοσμίως, η χερσόνησος του όρους Άθω της Χαλκιδικής είναι διάσπαρτη από μονές, σκήτες, ησυχαστήρια και σπηλιές που κατοικούν οι σύγχρονοι αναχωρητές σε πλήρη απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο. Το περιβόλι της Παναγίας, όπως είναι γνωστό σήμερα, φαίνεται ότι από παλιά αποτελούσε τόπο πνευματικής άσκησης, μόνο που στην αρχαιότητα το άβατο ίσχυε για τους άντρες και όχι για τις γυναίκες. Πολλές είναι οι ιστορίες που ακούγονται για τους ερημίτες και τις εμπειρίες τις δικές τους όπως και ορισμένων επισκεπτών. Εδώ ασκήτευσαν μερικές από τις σπουδαιότερες πατερικές μορφές, όπως ο Παϊσιος και ο Σοφρώνιος, ενώ μια παράδοση θέλει το Όρος της Παναγίας να διοικείται από εννέα αόρατους μοναχούς που μοιάζουν πολύ με τους βοδισάτβας της ανατολικής μυστικής παράδοσης. Σύμφωνα με μια άποψη, το όρος Άθως θα είναι ένα από τα τρία μέρη στον κόσμο όπου δεν θα είναι εφικτό να βαδίσει ο Αντίχριστος. Και τα τρία αυτά «άβατα» του Αντιχρίστου, κατά μία ενδιαφέρουσα παρατήρηση, είναι αφιερωμένα στην Παναγία…

Θράκη

Σαμοθράκη. Ένας ισχυρός ενεργειακός κόμβος, για τους οπαδούς της Ιερής Γεωγραφίας, το μυστηριώδες αυτό νησί αποτελεί έναν από τους πλέον ισχυρούς ενεργειακούς τόπους στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Εδώ ήταν η έδρα των περίφημων Καβείριων Μυστηρίων, για τα οποία γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα. Το νησί αποτελεί πόλο έλξης εκείνων που αρέσκονται στον εναλλακτικό τουρισμό και συνήθως, λέγεται πως αποφεύγουν την κατασκήνωση κοντά στο ρέμα του φονιά, όπου πιθανώς να υπάρχει ισχυρό ενεργειακό πεδίο, το οποίο διαπιστώνει κανείς από τον αλλόκοτο τρόπο με τον οποίο εκφύονται οι κορμοί και τα κλαδιά των δέντρων. Λέγεται επίσης ότι ο επισκέπτης που θα ανέβει στην κορυφή του όρους Σάος θα έρθει σε επαφή με παράξενα φαινόμενα, ενώ μπορεί ακόμη να δει και τις τρομερές μορφές των Καβείρων επάνω στους βράχους. Επίσης, λέγεται πως σε ένα αρχαίο τείχος υπάρχει εντοιχισμένη μια αρχαία πλάκα, που στην πραγματικότητα είναι χάρτης του νησιού όπως φαίνεται από ψηλά και η αλήθεια είναι πως η ομοιότητα είναι σημαντική.

Κρήτη

Τσούτσουρος. Μια σύγχρονη μυθολογία, από εκείνες που παραλλαγές τους συναντάμε σχεδόν σε όλα τα έθνη του πλανήτη, αποτελεί και η περίφημη ιστορία του σπηλαίου στον Τσούτσουρο, το οποίο από όσο γνωρίζω βρίσκεται σε μη προσβάσιμη περιοχή αλλά άγνωστο που ακριβώς. Σύμφωνα με την ιστορία, ένας βοσκός που είχε χάσει την κατσίκα του, βρέθηκε στο εσωτερικό ενός σπηλαίου, όπου και είδε υπόγειες πυραμίδες, αυτοκινούμενα αγάλματα και ιπτάμενα οχήματα που αντιστοιχήθηκαν με την πτώση των Αρπυιών στο νησί, κατόπιν της καταδίωξής τους από τους γιούς του Βορέα, Ζήτη και Κάλαϊ. Η συνέχεια της ιστορίας περιλαμβάνει συνομωσίες και όλα τα χαρακτηριστικά μιας καλής ταινίας. Κατά τα άλλα, όμως, η Κρήτη είναι γεμάτη από μυστήριο, από τους Δροσουλίτες, τον μυστηριώδη Μίνωα με τα επιτεύγματά του έως τη θλιβερή Σπιναλόγκα με τα βασανισμένα της φαντάσματα.

6 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα στις 11:32 μμ
Κυριακή, 22 Ιούνιος 2008
Μυστηριώδεις τόποι στην Ελλάδα (μέρος πρώτο)
Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι στον κόσμο που δεν ταυτίζουν πάντοτε τις καλοκαιρινές τους διακοπές με το μπάνιο στη θάλασσα και το κολύμπι αλλά προτιμούν, μαζί με αυτά, να επισκέπτονται και τοποθεσίες που έχουν κάποια ιδιαίτερη σημασία, ιστορική, αρχαιολογική, ακόμη και μεταφυσική. Για όλους αυτούς θα παρουσιάσουμε έναν μεταφυσικό ταξιδιωτικό οδηγό, με ελληνικές τοποθεσίες που παρουσιάζουν ενδιαφέρον και μυστήριο δικαιολογημένο ή αδικαιολόγητο. Η Ελλάδα είναι γεμάτη από παράξενους τόπους και η επιλογή μερικών μόνο από αυτούς με σκοπό να καλυφθούν δύο και μόνο άρθρα, ήταν δύσκολη. Για το λόγο αυτό επιλέχθηκαν τόποι κυρίως με βάση τη διασημότητά τους και την απόλυτη ή σχετική ευκολία στην πρόσβασή τους ενώ για δυο ή τρεις από αυτούς η πρόσβαση είναι από πολύ δύσκολη έως αδύνατη και δεν θα πρέπει να επιχειρηθεί για λόγους σωματικής ασφάλειας και ακεραιότητας. Για κάποιους από τους τόπους αυτούς έχω γνώση, για κάποιους άλλους έχω απλά πληροφόρηση.
Με τα δύο αυτά ταξιδιωτικά άρθρα το ιστολόγιο θα πάρει μια ανάσα μερικών ημερών και θα μας δοθεί η ευκαιρία και η δυνατότητα να ξεκουραστούμε ώστε κι εσείς να κάνετε τις διακοπές σας χωρίς να χάσετε κάποιο άρθρο που ίσως σας ενδιαφέρει.

Πελοπόννησος

Το τεχνητό αυτό νησί κατοικείται από περίπου ένα εκατομμύριο κατοίκους διάσπαρτους στους 7 νομούς του. Η πρόσβαση από την Αθήνα είναι εύκολη και χρειάζονται μερικές ώρες για να φτάσει κανείς στα πλέον απομακρυσμένα του σημεία, ευνοώντας με τον τρόπο αυτό ακόμη και μια μονοήμερη εκδρομή.
Πυραμίδα Ταϋγετου(Λακωνία). Έντονες αντιγνωμίες έχει προκαλέσει μια από τις βουνοκορυφές του, για την οποία αρκετοί υποστηρίζουν ότι αποτελεί στην πραγματικότητα μια τεράστια τεχνητά λαξευμένη πυραμίδα που είναι ορατή από χιλιόμετρα μακριά. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που επισκέπτονται την Πυραμίδα πρώτον για να δουν από κοντά αν όντως πρόκειται για τεχνητό έργο, άγνωστο από ποιό λαό φτιαγμένο και πότε ή για ένα απλό φυσικό φαινόμενο λόγω της δράσης του αέρα. Κάποιοι άλλοι τον θεωρούν τόπο Δύναμης και τρέχουν εκεί για να επωφεληθούν…
Ναός Αγίας Φωτεινής (Αρκαδία). Ένα από τα πιο παράξενα εκκλησάκια στην Ελλάδα βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα έξω από τη Μεγαλόπολη της Αρκαδίας. Στη σκεπή του έχουν φυτρώσει περίπου 18 μεγάλα δέντρα, των οποίων οι ρίζες δεν φαίνονται πουθενά και προσδίδουν στο ναϊσκο ένα δυσανάλογα μεγάλο για το μέγεθός του βάρος, που λέγεται πως αποτελεί αίνιγμα για τους ειδικούς. Η παράδοση αναφέρει ότι στην πραγματικότητα είναι το σώμα της Αγίας Φωτεινής που μαρτύρησε άδικα και το σώμα της έγινε ναός, τα μαλλιά της δέντρα και το αίμα της ποτάμι. Είναι μια μαγευτική τοποθεσία με πολλή θετική ενέργεια, που αξίζει να επισκεφτείτε.
Ασκληπιείο Επιδαύρου (Αργολίδα). Τυχερός όποιος έστω και μια φορά στη ζωή του έχει επισκεφτεί ένα από τα μεγαλύτερα θεραπευτήρια της αρχαίας Ελλάδας, τον τόπο που ο θεός Ασκληπιός θεράπευε τους πιστούς του. Σε μια κατάφυτη τοποθεσία, που κάποτε έτρεχαν ρυάκια και κρήνες, το θεραπευτήριο γειτνιάζει με το θέατρο της Επιδαύρου. Πολλές είναι οι ιστορίες από τη γύρω περιοχή. Θετική ενέργεια, θεάσεις άγνωστων ιπτάμενων αντικειμένων και πλασμάτων, θρύλοι και παραδόσεις στέκονται δίπλα από τον αρχαιολογικό χώρο που τώρα έχει μετατραπεί σε ένα τεράστιο εργοτάξιο.

Στερεά Ελλάδα

Η Στερεά Ελλάδα, γεμάτη από ορεινούς όγκους και δάση, βρίθει από τις ιστορίες και παραδόσεις των αρματωλών και των κλεφτών, ενώ αποτελεί έναν από τους πιο αγαπημένους τόπους για τους εν Ελλάδι οπαδούς της θεωρίας της Κούφιας Γης.
Σπήλαιο Νταβέλη (Αττική). Ίσως ο πιο γνωστός μεταφυσικός τόπος στην Ελλάδα, το σπήλαιο της Πεντέλης που είναι ζωσμένο με θρύλους και μυστήριο. Ιερό του Πανός και των Νυμφών κάποτε, σήμερα κομβικό σημείο της ελληνικής νεομυθολογίας για το οποίο έχουν γραφτεί και λεχθεί τόσα όσα δεν έχουν ίσως ειπωθεί για κανέναν άλλο τόπο. Περίεργα ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα, ιστορίες για φαντάσματα, Κούφια Γη, Βριλ, συγχρονικότητες, θεωρίες συνομωσίας, αλλόκοτα πλάσματα, μυστικές υπόγειες βάσεις, στρεβλώσεις του χωροχρονικού συνεχούς, υπόγειες στοές, ο θρύλος του Νταβέλη, θεάσεις ιπτάμενων και όχι μόνο αντικειμένων, ισχυρά γεωδαιτικά πεδία, οριακά φαινόμενα, και τι δεν έχει καταγραφεί, αντικειμενικά και μη για τον παράξενο αυτό τόπο στον οποίο η πρόσβαση τις νύχτες απαγορεύεται.

Ήπειρος

Η απόλυτη μαγεία της φύσης συναντιέται στην Ήπειρο με τα δάση, τις λίμνες και τους ποταμούς, σε ένα έδαφος που εν πολλοίς παραμένει ακόμη παρθένο.
Αχερουσία. Ένας από τους περισσότερο γνωστούς τόπους της αρχαιότητας, η περίφημη είσοδος στον Άδη με τους τρομερούς ποταμούς. Ο Χάροντας, ο φοβερός βαρκάρης, μετέφερε τις ψυχές των νεκρών διαμέσου του Αχέροντα ποταμού, στο βασίλειο του κάτω κόσμου. Το ζοφερό σκηνικό συμπληρωνόταν με μια σειρά από χάσματα, αναθυμιάσεις, βρυχηθμούς των ποταμών. Εκεί βρισκόταν ένα πασίγνωστο νεκρομαντείο της αρχαιότητας και η ενέργεια ακόμη και σήμερα είναι παράξενη, ενώ πολλές αλλόκοτες ιστορίες λέγονται ακόμη και σήμερα. Ο επισκέπτης θα νιώσει περίεργα όταν επισκεφτεί την περιοχή…
(συνεχίζεται)
2 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα στις 8:42 πμ
Τετάρτη, 18 Ιούνιος 2008
Λασίθι – Σπήλαιο Δία – Σπιναλόγκα
Εισαγωγή

Φέτος το καλοκαίρι αποφάσισα να έχω τις ολιγοήμερες διακοπές μου στο νησί του Μίνωα, τη μαγευτική και μυστηριώδη Κρήτη. Επέλεξα το νομό του Λασιθίου και την πρωτεύουσά του, τον Άγιο Νικόλαο που, παρά την ενημέρωση που είχα, έσφυζε από ζωή και τουρισμό. Διάλεξα ένα ξενοδοχείο στο λιμάνι της πόλης, με εκπληκτική θέα στον κόλπο του Μιραμπέλου και οργάνωσα τις επισκέψεις μου στις γύρω περιοχές.

Οροπέδιο Λασιθίου – σπήλαιο Δία

Οι ντόπιοι με ενημέρωσαν πως ο καλύτερος δρόμος για το Οροπέδιο του Λασιθίου ήταν από το νομό Ηρακλείου, οπότε ξεκίνησα το πρωί με το αμάξι και λίγη ώρα μετά βρέθηκα να ανηφορίζω το φιδογυριστό δρόμο προς τον ορεινό όγκο της Δίκτης. Αετοί πετούσαν στον ουρανό, που όσο πλησίαζα την περιοχή «Ψυχρό», γίνονταν όλο και περισσότεροι. Φαίνεται πως, παρά την εγκατάλειψη της θρησκείας του Δωδεκάθεου, εκείνοι ποτέ δεν εγκατέλειψαν τον τόπο που, σύμφωνα με την παράδοση, γεννήθηκε ο άρχοντάς τους.
Φτάνοντας στον Ψυχρό, πληρώνω το εισιτήριό μου και αρχίζω πεζός να ανεβαίνω το πλακόστρωτο μονοπάτι προς το Δικταίο Άντρο. Γέροντες με γαϊδουράκια προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε όσους τουρίστες δεν μπορούν να ανέβουν, όμως εγώ συνεχίζω με τα πόδια, για να διαπιστώσω μετά από μερικά λεπτά πως πρέπει να κόψω το κάπνισμα.
Η επιμονή μου ανταμείβεται και η κούρασή μου ανήκει στο παρελθόν όταν επιτέλους, σε υψόμετρο 1000 μέτρων, το σπήλαιο προβάλλει μπροστά μου. Δεκάδες τουρίστες, οι περισσότεροι ξένοι, κατεβαίνουν τα σκαλοπάτια προς το εσωτερικό του, ενώ μια κυρία παραδίπλα προτρέπει την παρέα της να βιώσει τη μαγεία του τόπου. Και αυτή είναι η αλήθεια, δεν υπάρχουν λόγια για να περιγράψουν τη συγκίνηση και το δέος που αισθάνεται κανείς όταν μπαίνει στο σπήλαιο, γνωρίζοντας πως εκεί είχε γεννηθεί ένας Θεός, όχι ο οποιοσδήποτε, αλλά ο πατέρας «Θεών τε και ανθρώπων», ο νικητής των Τιτάνων και άρχοντας του κεραυνού, ο νεφεληγερέτης Δίας. Οι επισκέπτες είναι σιωπηλοί ή μιλούν σιγανά και ένα ζευγάρι από τη Σερβία με πλησιάζει και με ρωτάει στα Αγγλικά εάν γνωρίζω τίποτα για το μέρος, μιας και η απουσία ξεναγών είναι προφανής. Τους λέω λίγα πράγματα και με ακούνε με προσοχή, κάνοντάς μου πολλές ερωτήσεις ψιθυριστά σχεδόν. Το σπήλαιο είναι γεμάτο σταλακτίτες και σταλαγμίτες, ενώ ένας πελώριος σχηματισμός ονομάζεται «μανδύας του Δία» και πραγματικά, με λίγη φαντασία μπορεί κανείς να τον δει…
Εδώ, κατά τη μυθολογία, η Ρέα γέννησε το Δία και για να γλιτώσει από τον πατέρα του τον Κρόνο, ενώ οι Κουρήτες τον μετέφεραν στο Ιδαίο Άντρο, όπου και τον ανέθρεψαν νύμφες και η Αμάλθεια. Στο Δικταίο Άντρο λατρεύτηκε ο Κρητογενής Ζευς από το τέλος της Μεσομινωικής έως το τέλος της Υστερομινωικής περιόδου, ενώ οι ανασκαφές αποκάλυψαν υπολείμματα βωμού και αναθήματα των αρχαίων Κρητών στο Δία.
Βγαίνω από το σπήλαιο με δέος να προκαλεί ανατριχίλες στη σπονδυλική μου στήλη και ανάβω ένα τσιγάρο, απολαμβάνοντας τη θέα του οροπεδίου του Λασιθίου κάτω από το συννεφιασμένο ουρανό. Το οροπέδιο είναι μια ψηλή καρστική λεκάνη, ιδιαίτερα εύφορη και πυκνοκατοικημένη, αν κρίνω από το πλήθος των χωριών και των οικισμών που συνάντησα στη διαδρομή, που περιβάλλεται από την οροσειρά της Δίκτης, με ψηλότερη κορυφή το ομώνυμο όρος (2.148 μέτρα). Ανεμόμυλοι υπάρχουν παντού, σε μια προσπάθεια να εκμεταλλευτούν την Αιολική ενέργεια.
Είναι ώρα πια να φύγω, αλλά ειλικρινά δεν έχω καμία διάθεση. Το μέρος έχει μια εμφανώς θετική ενέργεια και ο καθαρός αέρας που γεμίζει τους πνεύμονές μου είναι μια ευχάριστη αίσθηση. Στην επιστροφή κάθομαι σε ένα καφενείο, κάτω από έναν τεράστιο πλάτανο και απολαμβάνω έναν καφέ και μια ρακή, προσφορά του καταστήματος. Η ιδιοκτήτρια, μια γυναίκα περίπου σαράντα ετών, μας μιλάει για την εκρηκτική άνοδο του τουρισμού στην περιοχή τους και για τον «Αγιοθεό» που της έλεγε η γιαγιά της, προφανώς μια αναφορά στο Δία, που η μορφή του δεσπόζει ακόμα και τώρα σε ολόκληρο το νησί, πόσο μάλλον στον τόπο που θεωρείται ότι γεννήθηκε.

Σπιναλόγκα

Ένα από τα πολλά που με έχουν εντυπωσιάσει στο νησί, είναι πως καμία ευκαιρία για τουριστική αξιοποίηση δεν μένει ανεκμετάλλευτη και ευτυχώς η Κρήτη έχει ευλογηθεί με χιλιάδες τέτοιες ευκαιρίες. Σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο, ενημερώνομαι για μια ολιγόωρη κρουαζιέρα στη Σπιναλόγκα και αμέσως κλείνω δύο θέσεις. Το καραβάκι σιγά σιγά γεμίζει και παρατηρώ πως εγώ και ο φίλος μου είμαστε οι μόνοι Έλληνες στο πλήρωμα, αφού γύρω μας ακούω πολλές διαφορετικές γλώσσες από ολόκληρη σχεδόν την Ευρώπη.
Το καράβι ξεκινά και σύντομα οι ξεναγοί μας καλωσορίζουν, φυσικά όχι στα ελληνικά. Μας λένε μερικά πράγματα για τον Άγιο Νικόλαο που βλέπουμε να απομακρύνεται αργά και μετά από μισή περίπου ώρα μας ενημερώνουν πως ακριβώς από κάτω μας, στο βυθό της θάλασσας, βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας Ολούς, που σήμερα ονομάζεται Ελούντα και αποτελεί το ακριβότερο θέρετρο της Κρήτης και ένα από τα ακριβότερα της Ελλάδας. Τα τεράστια ξενοδοχειακά συγκροτήματα που θα δούμε μία ώρα αργότερα, μας δίνουν να καταλάβουμε το γιατί.
Το καραβάκι σταματά σε έναν κολπίσκο και οι ξεναγοί μας προτρέπουν να απολαύσουμε μισής ώρας μπάνιο στα πεντακάθαρα νερά. Στην προκαθορισμένη ώρα συνεχίζουμε την κρουαζιέρα μας και, περνώντας ένα ξερονήσι, μας ενημερώνουν πως εκεί κρυβόταν ο περίφημος πειρατής Μπαρμπαρόσα, σε μια μεγάλη σπηλιά στο βορινό τμήμα της βραχονησίδας. Τελικά, μετά από μιάμιση ώρα περίπου, η Σπιναλόγκα προβάλει μπροστά στα μάτια μας, ένας μεγάλος, ξερός βράχος στη θάλασσα. Τραβώ αρκετές φωτογραφίες μέχρι να κάνουμε το γύρο της, ώστε να φτάσουμε στο μικρό λιμάνι και τελικά αποβιβαζόμαστε. Εκατοντάδες επισκέπτες έχουν φτάσει με άλλα καραβάκια πριν από εμάς και συνωστίζονται στην είσοδο του φρουρίου, περιμένοντας να κόψουν το εισιτήριο που δεν περιλαμβάνεται στο κόστος της κρουαζιέρας. Το ίδιο κάνουμε κι εμείς αλλά μάταια ψάχνουμε να βρούμε ξενάγηση στα ελληνικά. Η συνοδός μας, μια αγγλίδα που τα τελευταία χρόνια ζει στην Κρήτη, κάνει ότι μπορεί για να μας εξυπηρετήσει και τελικά βρίσκει τη Μαρία, που σε ένα διάλλειμα μεταξύ των ξεναγήσεών της, δέχεται να μας πει ορισμένα πράγματα, χωρίς ωστόσο να μας συνοδεύσει, μιας και ένα τέταρτο μετά θα μιλήσει αραβικά σε ένα γκρουπ από τη Σαουδική Αραβία. Συμφωνεί με τη δυσαρέσκειά μου για την απουσία της ελληνικής γλώσσας αλλά με πληροφορεί πως την τελευταία εβδομάδα, εμείς οι δύο φίλοι είμαστε οι μόνοι Έλληνες τουρίστες, καθώς οι περισσότεροι προτιμούν άλλο είδος τουρισμού.
Παρά τη δυσκολία, μαθαίνουμε πως το ελληνικό όνομα της Σπιναλόγκα είναι «Καλυδών» και χωρίζεται από τη στεριά με έναν ισθμό που άνοιξαν το 1897 Γάλλοι ναύτες. Πάνω στη βραχονησίδα, στα ερείπια μιας αρχαίας ακρόπολης, οι Βενετοί έχτισαν το 1579 ένα ισχυρό φρούριο, το οποίο ήταν εφοδιασμένο με πολλά κανόνια και πυρομαχικά, έτσι που το 1669 που οι Τούρκοι κατέλαβαν την Κρήτη, το φρούριο της Σπιναλόγκα, της Σούδας και της Γραμπούσας, δεν έπεσαν στα χέρια τους. Το 1715 ωστόσο, μετά από συνθηκολόγηση, περιήλθε στους Τούρκους και για πολύ καιρό μετά γνώρισε σημαντικότατη άνθιση, καθώς εγκαταστάθηκαν οικογένειες Βενετών και Τούρκων, μαζί με Έλληνες. Κύρια ασχολία τους ήταν το εμπόριο, ιδιαίτερα μετά την εγκατάσταση μερικών εβραϊκών οικογενειών. Αργότερα η κοινότητα σιγά σιγά εγκαταλείπεται και με απόφαση της τότε Κυβέρνησης, στο νησί εξορίζονται οι λεπροί, σε μια προσπάθεια να ελεγχθεί η νόσος της λέπρας. Κτίρια γίνονται νοσοκομεία, λεπροί από όλη την Ελλάδα και την Κρήτη καταφτάνουν και η κοινότητα των λεπρών μεγαλώνει, καθώς παντρεύονται μεταξύ τους και δημιουργούν οικογένειες.
Παρατηρώ πως η ξεναγός μας προσπαθεί να ωραιοποιήσει την κατάσταση. Εγώ μιλώ για εξορία κι εκείνη αποφεύγει να χρησιμοποιήσει αυτή τη λέξη. Μας λέει πως οι συνθήκες που ζούσαν ήταν πολύ πιο ανθρώπινες από τα μέρη τους, είχαν ηλεκτρικό, κινηματογράφο και άλλες ανέσεις που έλλειπαν από την Κρήτη και από το μεγαλύτερο μέρος της Ελλάδας. Χρυσωμένο χάπι σκέφτομαι και δεν συνεχίζω τη διαφωνία. Από ξεναγήσεις που ακούω σε άλλες γλώσσες, παρατηρώ πως τεχνιέντως οι ξεναγοί προσπαθούν να κάνουν το ίδιο πράγμα, μιλούν περισσότερο για την ιστορία της βραχονησίδας και με λεπτότητα αποφεύγουν τις μακριές αναφορές στο νησί – λεπροκομείο.
Ακολουθούμε τις ομάδες των τουριστών και περιδιαβαίνουμε τα σοκάκια της Σπιναλόγκα. Πολλά σπίτια έχουν αναστηλωθεί και κάποια άλλα είναι γκρεμισμένα. Λίγο παρακάτω, κάποια από αυτά έχουν χρησιμοποιηθεί ως μικρό μουσείο. Μπαίνουμε μέσα και βλέπουμε τις συλλογές με τα είδη καθημερινής χρήσης, πιάτα, μαχαίρια, πιρούνια. Σε μια άλλη προθήκη βρίσκονται διαφημιστικές πινακίδες και καδρόνια από τα εμπορεύματα που εισάγονταν στο νησί, ενώ σε έναν άλλο χώρο βρίσκονται ιατρικά είδη από το νοσοκομείο. Νεφροειδή, γυάλινες σύριγγες, φυαλίδια με φάρμακα. Κοιτάζω το φίλο μου και διαπιστώνω την ίδια θλίψη στο βλέμμα του. Ολόκληρη η ατμόσφαιρα είναι μελαγχολική, μέσα και έξω από το μουσείο.
Προχωρώντας παρακάτω, δεξιά μας δεσπόζει το κτίριο του νοσοκομείου, μια μεγάλη κατασκευή, στην οποία δεν επιτρέπεται να πλησιάσουμε πολύ. Στους τοίχους του είναι γραμμένη η φράση «εδώ είναι ο Γολγοθάς του 20ου αιώνα». Την κοιτάζουμε για πολλή ώρα. Γολγοθάς ένα μέρος που είχε σινεμά και ηλεκτρικό;
Πιο πέρα είναι το κτίριο της απολύμανσης, ένα μεγάλο κενό δωμάτιο με οπή στο ταβάνι του, όπου απολυμαίνονταν με φάρμακο που έπεφτε οι ασθενείς και οι εργαζόμενοι. Εικόνες στρατοπέδου συγκέντρωσης, παρά την άγρια ομορφιά του τοπίου.
Κάνουμε το γύρο της νησίδας, φωτογραφίζουμε παραλίες, προμαχώνες και πύργους. Το βήμα μας είναι γρήγορο, γιατί δεν μας σηκώνει και πολύ ο τόπος, είναι ιδιαίτερα φορτισμένος και αυτό γίνεται αντιληπτό από όλους τους επισκέπτες που προχωρούν το ίδιο γρήγορα με εμάς. Καταλήγουμε στο νεκροταφείο της κοινότητας, με τους πέτρινους επίπεδους τάφους να κοιτάζουν το πέλαγος και η εκδρομή μας καταλήγει δίπλα στη θάλασσα, με ένα τσιγάρο και νερό, να περιμένουμε τη συγκέντρωση του γκρουπ για το ταξίδι της επιστροφής.
Θλιμμένος τόπος η Σπιναλόγκα. Δεν ξέρω αν είναι η ιδέα μου αλλά οι συνεπιβάτες μου είναι όλοι τους σοβαροί. Ίσως απλά να είναι κουρασμένοι από τις πέντε ώρες που κράτησε το ταξίδι. Φτάνουμε με ανακούφιση στον Άγιο Νικόλαο και η πρώτη μας δουλειά είναι να πάμε να απολαύσουμε ένα καφέ στη λίμνη και να συζητήσουμε για τα όσα είδαμε και όσα νιώσαμε εκείνες τις λίγες ημέρες που μείναμε στο νησί του Δία, την πανάρχαια και πανέμορφη Κρήτη…
1 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα στις 8:45 πμ
Δευτέρα, 17 Μάρτιος 2008
Τα παιδιά του 83 (μέρος 4ο) – επίλογος
Ασχοληθήκαμε έως τώρα με τη μεταφυσική και την επιστημονικοφανή πλευρά του ζητήματος και διατυπώσαμε τις σκέψεις μας. Τώρα είναι καιρός να περάσουμε στην κοινωνική, ψυχολογική και συνομωσιολογική πλευρά που έχει το θέμα. Προσπαθήστε να φέρετε τον εαυτό σας στη θέση ενός παιδιού που γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1983, που ως παιδί έχει τις δικές του ανησυχίες, τα όνειρα, τις ελπίδες και μαθαίνει ότι είναι ένα ιδιαίτερο παιδί, ενσάρκωση αρχαίου ήρωα, το οποίο είναι προορισμένο να «σώσει» την Ελλάδα αλλά κάποια σκοτεινά κέντρα προσπαθούν να το εντοπίσουν για να το αφανίσουν. Αλήθεια, πως θα νιώθατε; Πολύ περισσότερο, πως θα νιώθατε αν ήσαστε γονιός και μαθαίνατε όλα αυτά για το παιδί σας; Δεν είμαι ψυχολόγος για να εκτιμήσω τις αντιδράσεις και τις σκέψεις σας αλλά νομίζω πως με τη χρήση της απλής λογικής μπορεί κανείς να κάνει μερικές υποθέσεις που δεν απέχουν πολύ από την επιστημονική απάντηση. Για σκεφτείτε, για παράδειγμα, ένα από τα κορίτσια που γεννήθηκαν τότε, το οποίο νιώθει ότι ο κόσμος δεν το καταλαβαίνει, νιώθει μόνο και ξένο σε έναν κόσμο που αντιμετωπίζει ως εχθρικό, πιθανώς λόγω της ηλικίας του και το οποίο διακατέχεται από ιδεαλισμό και αυτοθυσία. Σκεφτείτε τι είδους αντίδραση μπορεί να έχει, όταν μάθει ότι ένα από αυτά τα κορίτσια θα είναι η Ιφιγένεια, της οποίας η αποστολή είναι να θυσιαστεί ξανά το 2004 ή το 2016.
Τι θέλω να πω; Τίποτε άλλο από εκείνο που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο. Ότι δηλαδή οφείλουμε να είμαστε εξαιρετικά προσεκτικοί όταν αναφερόμαστε σε παιδιά και στην υγεία τους. Είναι απαράδεκτο να τους φουσκώνουμε τα μυαλά με τέτοιες ιδέες, πόσο μάλλον όταν δεν μπορούμε να τις στηρίξουμε πουθενά. Κι ελπίζω να είναι απλώς απαράδεκτο και όχι επικίνδυνο αλλά μπορεί κανείς να με διαβεβαιώσει ότι δεν είναι;

Η συνομωσία του πράγματος

Το όλο σενάριο, για να είναι επιτυχημένο, έχει διανθιστεί με άφθονα στοιχεία συνομωσίας. Για την ακρίβεια, θα έλεγα ότι οι δυο βασικές όψεις του είναι η «μεταφυσική» και η συνομωσιολογική. Για την πρώτη μιλήσαμε και ξεκαθαρίσαμε. Η δεύτερη μιλάει για σκοτεινά κέντρα, σιωνιστικής προέλευσης, τα οποία αφενός προσπαθούν να εντοπίσουν και να εξολοθρεύσουν τους ενσαρκωμένους ήρωες και αφετέρου περνούν σε ένα τεράστιο ηλεκτρονικό φακέλωμα, το οποίο θα χρησιμοποιήσουν με άγνωστους σκοπούς, για τους οποίους μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι μόνο αθώοι δεν θα είναι.
Ξέρετε, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να τα δεχτώ όλα αυτά. Η επικαιρότητα κάθε στιγμή μας αποδεικνύει ή τουλάχιστον μας υποψιάζει ότι υπάρχουν πολλών ειδών «σκοτεινές» συναλλαγές κάτω από το τραπέζι και εν αγνοία μας. Το μόνο πρόβλημα που αντιμετωπίζω στο να τα δεχτώ όλα αυτά είναι η έλλειψη αποδείξεων. Δεν αρκεί ο υπαινικτικός λόγος για τίποτε άλλο πέραν του να με υποψιάσει. Θα περίμενα, λοιπόν από εκείνους που τα δέχονται όλα αυτά, να μας παρουσιάσουν επιτέλους κάτι απτό, κάτι το οποίο μπορεί να επαληθευτεί. Γιατί, ειλικρινά σας μιλάω, τόσα χρόνια που ασχολούμαι με όλα αυτά τα ζητήματα έχω βαρεθεί να κατηγορούμε τους μασόνους, τους ραελιανούς, τους σαϊεντολόγους, τους σιωνιστές και τόσους άλλους και ποτέ να μην μπορούμε να παρουσιάσουμε ένα στοιχείο που θα οδηγούσε ενδεχομένως στην αποκάλυψή τους στα μάτια όλων.

Ερωτήματα που ψάχνουν για απάντηση

Θεωρώ ότι γνωρίζω τις παραμέτρους της μυθολογίας αυτής σε ικανό βαθμό, έχοντας ψάξει όσο περισσότερο μπορούσα και, κυρίως, έχοντας αναρωτηθεί με όσο το δυνατό λιγότερο προϊδεασμό μπορούσα να διαθέσω. Ωστόσο, κατά την πορεία αυτή μου γεννήθηκαν μερικές απορίες, τις οποίες και θα καταθέσω προσδοκώντας να μου δοθεί απάντηση από οποιονδήποτε επιθυμεί να μιλήσει, πολύ περισσότερο δε από τους ίδιους τους αναγνώστες μου.
Από που προκύπτει ότι τα παιδιά αυτά θα είναι 49 σε κάθε φύλο;
Από που προκύπτει ότι τα παιδιά αυτά θα είναι ελληνόπουλα; Το φαινόμενο της επανενσάρκωσης ηρώων και θεών αφορά μόνο στον ελληνικό χώρο;
Ποιές είναι οι πηγές που χρησιμοποιήθηκαν προκειμένου να οδηγηθεί κανείς σε τέτοια συμπεράσματα;
Με ποιόν τρόπο και βάση ποιών επιστημονικών γνώσεων οδηγείται ο εισηγητής της μυθολογίας στο συμπέρασμα περί της ίριδας και των σπονδύλων; Και, αλήθεια, τι υποτίθεται πως πρέπει να δούμε στις φωτογραφίες εκείνες;
Πως μπορεί να είναι σίγουρος περί μετάλλαξης συγκεκριμένων γονιδίων, τη στιγμή που κάτι τέτοιο θα απαιτούσε ιδιαίτερα εξειδικευμένες γνώσεις;
Ζητήθηκε η συνδρομή ειδικών επιστημόνων για να εξετάσουν τις επιστημονικές παραμέτρους της μυθολογίας αυτής;

Ας αρκεστούμε προς το παρόν σε αυτά μόνο τα γενικά ερωτήματα, γιατί τα επιμέρους είναι κυριολεκτικά δεκάδες.

Επίλογος – τελικά τι συμβαίνει;

Δείξαμε παραπάνω ότι ο μύθος των παιδιών του 1983 στηρίζεται επάνω σε «Εσωτερικά», «επιστημονικά» και συνομωσιολογικά στοιχεία. Με βάση τις γνώσεις μου κατέδειξα ότι τα Εσωτερικά στοιχεία έχουν παρερμηνευθεί, τα επιστημονικά είναι εντελώς αστήρικτα και ανεπαρκή από κάθε άποψη, ενώ τα συνομωσιολογικά δεν μπορούν να επαληθευτούν. Είναι βασικό αξίωμα ότι όταν τα δομικά στοιχεία ενός μύθου καταρρέουν, καταρρέει και ο ίδιος ο μύθος. Κατά την άποψή μου, λοιπόν, ο μύθος των παιδιών του ΄83 δεν έχει τίποτα που θα μπορούσε να με κάνει να τον δεχτώ ή να τον πιστέψω, πολύ απλά διότι δεν στηρίζεται πουθενά εκτός από μια συρραφή γνώσεων ατελών, που σκοπό έχουν μόνο να αποδείξουν εκείνο που ο συγγραφέας τους επιθυμεί. Και γνωρίζετε καλά πως, όταν θέλουμε πάσει θυσία να αποδείξουμε κάτι, θα το καταφέρουμε.
Τα παραπάνω, φυσικά αποτελούν την προσωπική μου άποψη και οποιοσδήποτε το επιθυμεί, μπορούμε να ξεκινήσουμε μια κουβέντα μέσω σχολίων στα τέσσερα κείμενα.
Θα ήθελα να τονίσω ότι θεωρίες όπως αυτή δεν προσφέρουν τίποτε άλλο στη μεταφυσική εκτός από μια αυξανόμενη δυσπιστία εκ μέρους του κοινού και αυτό είναι απολύτως λογικό, διότι ο αναγνώστης που είναι ενημερωμένος γύρω από επιστημονικά ζητήματα, όταν διαπιστώσει μια επιστημονική ανακρίβεια σε αυτές τις θεωρίες, τότε μοιραία δυσπιστεί απέναντι στην ίδια τη θεωρία και, αν θέλετε τη γνώμη μου, πολύ καλά κάνει. Διότι, σε ό,τι έχει να κάνει με τον Εσωτερισμό, ο γνώστης μπορεί με λίγη έρευνα και μελέτη να διαπιστώσει ότι οι αρχές του δεν απέχουν από τις επιστημονικές θέσεις, τουλάχιστον όταν οι αρχές αυτές διατυπώνονται και ακολουθούνται σωστά και χωρίς άλματα λογικής. Εάν, για παράδειγμα, συγκρίνετε τις θέσεις της επιστήμης και του εσωτερισμού όπως σας τις ανέφερα στα προηγούμενα κείμενα, θα διαπιστώσετε ότι συμπίπτουν. Και αν σκεφτεί κανείς ότι οι Εσωτερικές αρχές περί των ζητημάτων Εξέλιξης, ας πούμε, διατυπώθηκαν σε εποχές που δεν ήταν δυνατή η επιστημονική τους επαλήθευση ενώ τώρα είναι εφικτή, μπορεί να οδηγηθεί σε ενδιαφέροντα συμπεράσματα, χωρίς να χρειάζεται υπερβολές περί παιδιών του ΄83 ούτε και υστερικά κι ελληνοκεντρικά σωτηριολογικά σενάρια.

4 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα, Συνομωσίες στις 9:26 μμ
Σάββατο, 15 Μάρτιος 2008
Τα παιδιά του 83 (μέρος 3ο)
Στο δεύτερο μέρος του άρθρου μιλήσαμε για τη μεταφυσική πλευρά της θεωρίας και εστιαστήκαμε περισσότερο στο εάν τα περίφημα αυτά παιδιά μπορεί να αποτελούν ή όχι ενσαρκώσεις αρχαίων θεών και ηρώων. Χρησιμοποιώντας τις αρχές του εσωτερισμού, στον οποίο στηρίζεται ένα μεγάλο μέρος της παραφιλολογίας των παιδιών του 1983, βάλαμε μερικά πράγματα στη θέση τους.
Ωστόσο, μια άλλη παράμετρος του ζητήματος είναι και η καθαρά «επιστημονική». Τοποθετείται δε ανάμεσα σε εισαγωγικά διότι υπάρχουν σαφέστατα επιστημονικά λάθη και ανακρίβειες σε ότι αφορά στη νεομυθολογία των «αναγεννηθέντων θεών και ηρώων». Δεν θα παραθέσω ολόκληρες επιστημονικές εξηγήσεις, διότι θα είναι δύσκολες και κουραστικές για τον αναγνώστη αλλά θα περιοριστώ να αναφέρω επιγραμματικά μόνο τα εξής.
Πρώτον, ενώ είμαστε βέβαιοι ότι η ποικιλομορφία στον πλανήτη οφείλεται τα μέγιστα στον ανασυνδυασμό του γενετικού υλικού και στις μεταλλάξεις, δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε το ακριβές χρονικό σημείο στο οποίο συνέβη κάποιου είδους μετάλλαξη αλλά ούτε και τον εκπρόσωπο του είδους στον οποίο έγινε αυτή. Τι θέλω να πω; Ότι δεν είναι δυνατό να ορίσουμε ότι τα παιδιά του 1983 φέρουν μεταλλαγμένα γονίδια ικανά να τους προσδώσουν διαφορετικά φαινοτυπικά χαρακτηριστικά. Πολύ περισσότερο, ότι 49 αγόρια και 49 κορίτσια, που γεννήθηκαν μόνο στην Ελλάδα την ανωτέρω χρονική στιγμή θα είναι φορείς αυτών των γονιδίων και θα έχουν διαφορετικό φαινότυπο από τα υπόλοιπα παιδιά. Αυτός ο ισχυρισμός είναι μια μέγιστη επιστημονική ανακρίβεια, αρκετή κατά τη γνώμη μου για να κάνει κανέναν να μην πιστεύει στο σύνολο της φημολογίας.
Έπειτα, εντελώς θεωρητικά, οι όποιες μεταλλάξεις θα πρέπει στην πραγματικότητα να είχαν συμβεί στους γονείς των παιδιών αυτών, να αφορούσαν σε φυλετικά χρωμοσώματα και γονίδια και να είχαν σχέση επικράτησης τέτοια που να επέτρεπε την εκδήλωσή τους στα παιδιά των γονέων αυτών. Ακόμη όμως και αυτό να ίσχυε, τότε τη μετάλλαξη θα έπρεπε να την έφεραν όλα τα παιδιά των γονέων αυτών και όχι αποκλειστικά εκείνα που γεννήθηκαν το ΄83. Θα είχε ενδιαφέρον να σας παραθέσω όλες τις περιπτώσεις γονιδίων και του τρόπου κληρονομικότητάς τους αλλά κάτι τέτοιο απαιτεί εξειδικευμένες γνώσεις Βιολογίας και ειλικρινά δεν βλέπω κανέναν απολύτως λόγο να σας υποβάλω σε μια τόσο δύσκολη και κουραστική ανάλυση. Και αν στα παραπάνω προσθέσετε ότι η εκδήλωση ενός οποιουδήποτε φαινοτύπου επηρεάζεται επίσης από το περιβάλλον, καθώς και ότι η πλειονότητα των μεταλλάξεων είναι αφανείς (δηλαδή δεν προκαλούν εμφανείς αλλαγές), τότε καταλαβαίνετε το αστήρικτον της υπόθεσης.
Οι μεταλλάξεις σαφώς και αποτελούν την κινητήρια δύναμη της Εξέλιξης αλλά αυτό συμβαίνει σε περιόδους χιλιάδων ετών και ποτέ δεν περιορίζεται σε τόσο στενό χρονικό εύρος, όπως είναι ένας μόνο μήνας ενός συγκεκριμένου έτους. Αφήστε δε που εάν συμβεί χρωμοσωμιακή ανωμαλία σε ένα έμβρυο, τέτοια που κρίνεται ως ασύμβατη με τη ζωή, τότε το έμβρυο αποβάλλεται. Είναι δαιδαλώδη ζητήματα αυτά και απορώ πως προσεγγίζονται απο ανθρώπους που δεν έχουν καν τις στοιχειώδεις γνώσεις βιολογίας. Ξέρετε, επαναλαμβάνω ότι μια μετάλλαξη δεν είναι ένα εντυπωσιακό γεγονός. Δεν σημαίνει ότι συνέβη μια μετάλλαξη στη μητέρα σας και ευθύς εκδηλώθηκε σε εσάς ή στα αδέρφια σας, προκαλώντας μάλιστα αλλαγές στην ίριδα των οφθαλμών σας και στους σπονδύλους σας. Περί δε των φωτογραφιών από τις προαναφερθείσες περιοχές του σώματος που δημοσιεύονται στο Κυδος Ελληνων, τις παρατήρησα πολλή ώρα αλλά ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι έχουν σκοπό να αποδείξουν. Ούτε βέβαια και αυτό μας εξηγείται, φυσικά διότι δεν μπορεί να στηριχθεί.

Μήπως κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης των 11.000 ή 11.048 μητέρων τον Απρίλιο του 1983 γεννηθέντων (…) η εφαρμοσθείσα φαρμακευτική αγωγή είχε και ως συνέπεια την μεταστροφή της φύσεως κάποιου αριθμού εξ΄αυτών αγοριών και κοριτσιών;

Η παραπάνω ερώτηση τίθεται στο Κύδος Ελλήνων. Επιχειρήται μάλιστα να συνδυαστεί με την ερώτηση σχετικά με το εάν ο ερωτηθείς θα επιθυμούσε να ανήκει στο αντίθετο φύλο. Θα παρακαλούσα τον ίδιο τον συγγραφέα ή έστω έναν οπαδό αυτής της θεωρίας να μας υποδείξει το φάρμακο εκείνο το οποίο θα μπορούσε να κάνει ένα κορίτσι να γίνει αγόρι ενδομητρίως, καθώς και το αντίστροφο. Επίσης, θα ήταν χρήσιμο να μας αναφερθεί το εάν ήταν δυνατός ο υπερηχογραφικός έλεγχος του εμβρύου το 1982-83 στην Ελλάδα, ώστε να διαπιστώνεται μάλιστα και το φύλο του παιδιού. Συγχωρείστε με αλλά όλα αυτά είναι αστεία πράγματα και μπορώ να έχω γνώσεις επ΄αυτού, μιας και επιστήμη μου είναι η Μαιευτική, οπότε δικαιούμαι να έχω έναν λόγο παραπάνω.
Επίσης, σε ένα άλλο σημείο του βιβλίου, γίνεται «επίθεση» σε προγράμματα εμβολιασμών, κατά τα οποία υποτίθεται ότι άνθρωποι μολύνθηκαν από «τον βάκιλλο της σκλήρυνσης κατά πλάκας». Η νόσος αυτή, δυστυχώς για τον συγγραφέα, θεωρείται αυτοάνοσης αιτιολογίας και φυσικά δεν υπάρχει βάκιλλος που να την προκαλεί. Κι αναρωτιέμαι για ποιό λόγο, χωρίς μάλιστα να παρουσιάζεται ΚΑΝΕΝΑ απολύτως στοιχείο που θα άξιζε ίσως διερεύνησης, μπορεί ο καθένας που ουδεμία σχέση έχει με την υγεία, να παραπληροφορεί τον πληθυσμό για τόσο ευαίσθητα ζητήματα, όπως είναι η υγεία των νεογνών και των βρεφών.

Νομίζω ότι κάναμε μερικές σημαντικές αναφορές σχετικά με την επιστημονικοφανή πλευρά του ζητήματος, χωρίς να περάσουμε σε κουραστικές αναλύσεις δύσκολων και εξειδικευμένων θεμάτων. Για το τελευταίο (προς το παρόν) μέρος του άρθρου, άφησα το συνομωσιολογικό μέρος, καθώς και μια επιλογική ανακεφαλαίωση.
(συνεχίζεται)
0 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα, Συνομωσίες στις 6:42 μμ
Τα παιδιά του 83 (μέρος 2ο)
Στο προηγούμενο κείμενο είπαμε μερικά πράγματα για το πρακτικό μέρος της έρευνας και των ερωτηματολογίων αλλά φυσικά δεν το εξαντλήσαμε ούτε και έχω σκοπό να γίνει κάτι τέτοιο. Δεν διαθέτω τις κατάλληλες γνώσεις για να κρίνω εάν η έρευνα πραγματοποιήθηκε με σωστό ή λανθασμένο τρόπο, οπότε προτιμώ να μην αναφέρω τίποτε επάνω σε αυτό.
Το ζήτημα, όμως, αφήσαμε να εννοηθεί ότι έχει πολλές πτυχές που πρέπει να εξετάσει κανείς, στο βαθμό που κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Προσωπική και γενική μου άποψη επάνω στη μεταφυσική – εσωτερική πλευρά του θέματος είναι ότι έχουν διατυπωθεί σημαντικές ανακρίβειες και βασικές εσωτερικές γνώσεις έχουν μεγεθυνθεί ή και διαστρεβλωθεί συνειδητά ή ασυνείδητα με τρόπο που προκαλεί αποπροσανατολισμό και οδηγεί σε λανθασμένα συμπεράσματα, πάντα κατά την προσωπική μου άποψη φυσικά. Για το λόγο αυτό θα επιχειρήσω να εξηγήσω και να διατυπώσω τις δικές μου θέσεις μέσα από μια σειρά απαντήσεων σε σημεία της «θεωρίας» που έχουν θιχτεί. Ο αναγνώστης καλείται να τις λάβει και αυτές υπόψην του, χωρίς να τις δεχτεί ή να τις απορρίψει δογματικά. Αντίθετα ο σκοπός μου είναι η παράθεση αρκετών διαφορετικών απόψεων προς προβληματισμό και, για πολλοστή φορά, θα ζητήσω τη συνδρομή όλων των αναγνωστών μου είτε συμφωνούν είτε διαφωνούν με τις θέσεις αυτές.

Είναι το ζήτημα των «ιδιαίτερων» αυτών παιδιών ένα ελληνικό φαινόμενο;

Όχι, δεν είναι. Οι περισσότερο ενημερωμένοι από εσάς θα γνωρίζετε ότι παρόμοιες θεωρίες υπάρχουν και στο εξωτερικό. Αναφέρομαι στα περίφημα crystal kids ή indigos για τα οποία, με μια αναζήτηση στο διαδίκτυο, θα μπορέσετε να βρείτε αρκετά στοιχεία, πριν μας απασχολήσουν κι εδώ σε μέλλοντα χρόνο. Η διαφορά την οποία εγώ έχω επισημάνει όμως, είναι ότι ενώ στο εξωτερικό οι θεωρίες αυτές μιλούν για παιδιά που θα αλλάξουν τον πλανήτη [sic], στην Ελλάδα ούτε λίγο ούτε πολύ ισχυρίζονται ότι θα οδηγήσουν στην αναγέννηση του ελληνισμού και στη διάδοση του αρχαίου πνεύματος στα πέρατα της Γης. Θα με συγχωρήσετε, αλλά ποτέ δεν πίστεψα σε ελληνοκεντρικά σωτηριολογικά σενάρια ούτε και σε μια νέα Μεγάλη Ιδέα. Τα χαρακτηριστικά τα οποία δίνονται για τα indigo για εμένα προσωπικά αποτελούν μια μεγάλη φάρσα στην καλύτερη περίπτωση. Διαβάζοντάς τα, ο καθένας από εμάς μπορεί άνετα να ανακαλύψει τον εαυτό του μέσα σε εκείνα τα χαρακτηριστικά. Κατά τα άλλα, οποιοσδήποτε επιθυμεί να επιτρέπει στη νοημοσύνη του να υποτιμάται, είναι ελεύθερος να το κάνει. Η υπόθεση λοιπόν των παιδιών του 1983 για εμένα αποτελεί μια εξελληνισμένη έκδοση των indigo, εμπλουτισμένη με ικανές δόσεις συνομωσιολογίας και ελληνοφρένειας.

Συνέβη πράγματι ένα αστρολογικό φαινόμενο κατά την περίοδο της σύλληψης ή γέννησης των παιδιών αυτών;

Οι γνώσεις μου περί αστρονομίας και αστρολογίας είναι απολύτως στοιχειώδεις και ως εκ τούτου δεν μπορούν να αποτελούν σημείο αναφοράς για τους αναγνώστες. Ωστόσο, επικοινώνησα με ανθρώπους που γνωρίζουν αυτά τα ζητήματα αλλά και πολλά άλλα που αφορούν στο θέμα μας, οι οποίοι με διαβεβαίωσαν ότι δεν τίθεται καν ένα τέτοιο ζήτημα. Δεν θα περάσω στις λεπτομέρειες που συζήτησα μαζί τους, πάντως με διαβεβαίωσαν ότι, τουλάχιστον από αστρολογικής πλευράς δεν συνέβη απολύτως τίποτα το σημαντικό ούτε κατά τη γέννηση ούτε κατά τη σύλληψη των παιδιών αυτών. Εάν χρειαστεί να προσκομιστούν περισσότερα στοιχεία επ΄αυτού, θα τα παρουσιάσω. Κι επειδή αναφέρθηκε η επίδραση των βαρέων πλανητών, πρέπει να αναφέρω ότι οι βαρείς πλανήτες, επειδή κινούνται πολύ αργά, επηρεάζουν ολόκληρες γενιές μέσα σε πολλές δεκαετίες και φυσικά όχι σε ένα τόσο περιορισμένο χρονικό διάστημα, όπως αυτό που αναφέρεται.

Αποτελούν τα παιδιά αυτά ενσαρκώσεις αρχαίων ηρώων και θεών;

Αυτό είναι ένα σημείο στο οποίο θα χρειαστεί να σταθούμε αρκετά για να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα πράγματα που έχουν παρερμηνευθεί ή και διαστρεβλωθεί συνειδητά ή ασυνείδητα. Το όλο θέμα ξεκινά από τον Κύκλο Εξέλιξης, όπως αναφέρεται στο έργο του φιλοσόφου και εσωτεριστή Rudolf Steiner (1861 – 1925). Επιγραμματικά μόνο, θα αναφέρω ότι ο Steiner θεωρεί πως ο κύκλος εξέλιξης εμπειρέχει κάθε φορά εν σπέρματι άτομα της προηγούμενης αλλά και της επόμενης βαθμίδας εξέλιξης. Αυτό το φαινόμενο, το οποίο επαναλαμβάνεται διαρκώς δεν είναι φαντασμαγορικό και δεν έχει τίποτα το εντυπωσιακό, ενώ ουδέποτε διαμόρφωσε άτομα ιδιαίτερων χαρακτηριστικών και εντοπισμένων μάλιστα σε τόσο στενά χρονικά όρια. Αυτά ως γενικές αρχές.
Από την άλλη, ο εσωτερισμός δέχεται τον κύκλο των ενσαρκώσεων μεν αλλά με αρκετούς περιορισμούς. Ένας από αυτούς είναι ότι η ενσάρκωση δεν συμβαίνει ανάμεσα σε όντα που ανήκουν σε διαφορετικές εξελίξεις. Ένας «Θεός», λοιπόν, δεν μπορεί να ενσαρκωθεί σε έναν άνθρωπο εφόσον αυτός ο «Θεός» είναι ον διαφορετικής εξέλιξης. Αν οι «Θεοί» λοιπόν αυτοί είναι όντα που, όπως διαβάζω, κατέβηκαν από τον Σείριο και ορίστηκαν ως Θεοί του Ολύμπου, σαφώς και δεν μπορούν να ενσαρκωθούν σε παιδιά του ανθρώπινου γένους. Από την άλλη, αν οι Θεοί είναι προσωποποιημένες φυσικές δυνάμεις, καταλαβαίνετε ότι μια τέτοια ενσάρκωση επίσης δεν είναι εφικτή.
Τώρα, αναφέρθηκε επίσης ότι τα παιδιά αυτά είναι ενσαρκώσεις αρχαίων ηρώων, ανθρώπων δηλαδή της παλιάς εποχής, επομένως θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι, βάσει των όσων ανέφερα παραπάνω, μια τέτοια ενσάρκωση είναι εφικτή. Φυσικά και είναι, γιατί είπαμε ότι ο εσωτερισμός δέχεται ότι όλοι μας παίρνουμε μέρος στον κύκλο των ενσαρκώσεων αλλά αυτό δεν συνδέεται με το ζήτημα των Παιδιών του 1983 διότι δεν είναι δυνατό να θυμούνται αν έχουν κάνει κάτι ηρωικό από ζωή σε ζωή. Ακόμα και να το θυμούνταν, που δεν γίνεται, δεν θα εξυπηρετούσε σε τίποτα την εξέλιξη της ψυχής τους αφενός κι αφετέρου και πάλι δεν είναι σε θέση οι ίδιοι ή εμείς να υπολογίσουμε τον χρόνο που θα ενσαρκωθούν. Από αυτό εξαιρούνται εκείνοι που στην ανατολική εσωτερική παράδοση αναφέρονται ως Βοδισάτβας, για τους οποίους δεν θεωρώ σκόπιμο να αναφέρω σε αυτό το σημείο. Και πάλι, όμως, έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι ο αριθμός τους δεν είναι υπολογίσιμος από εμάς και σίγουρα δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το πότε, το που και με ποιά μορφή (ανθρώπινη πάντα) θα ενσαρκωθούν ούτε και το ποιοί είναι. Θα μπορούσε το ίδιο εύκολα να είναι ένας από αυτούς κάποιος από εσάς που διαβάζετε, ένα μέλος της οικογένειάς σας ή κι εγώ ο ίδιος. Σε κάθε περίπτωση, δεν θα το γνωρίζατε. Επιπλέον, αυτοί δεν ασχολούνται με την ανάδειξη και αναγέννηση ενός έθνους και μιας φυλής συγκεκριμένα αλλά η αποστολή τους ανήκει σε μια κατά πολύ ευρύτερη κλίμακα. Ούτε και γεννιούνται τάγματα ολόκληρα από αυτούς και μάλιστα σε ένα μόνο έθνος. Αλλά ούτε και αποκαλύπτουν την ταυτότητά τους αδιακρίτως ή κάνουν επίδειξη των όποιων δυνάμεων διαθέτουν. Καλό είναι, λοιπόν, να αφήνουμε τον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία έξω από όλα αυτά. Κάνουν τη δουλειά τους, κάνουμε τη δική μας και δεν τα συγχέουμε με τόσο παιδαριώδη τρόπο όλα αυτά.

Έχουν αυτά τα παιδιά υπερφυσικές ή πνευματικές δυνάμεις μεγαλύτερες από των υπολοίπων παιδιών;

Ειλικρινά, δεν βλέπω κανέναν απολύτως λόγο που θα πρέπει να ισχύει κάτι τέτοιο. Φυσικά, δεν έχω μελετήσει κανένα από αυτά αλλά φαντάζομαι πως η οποιαδήποτε διαφοροποίηση ορισμένων ίσως από αυτά τα παιδιά, δεν διαφέρει καθόλου από αυτά που δείχνουν οι στατιστικές και οι επιστημονικές έρευνες για όλα τα παιδιά. Άλλωστε, το «μυαλό» δεν κληρονομείται μόνο, καλλιεργείται κιόλας και είναι συνάρτηση πολλών άλλων παραγόντων.

Ασχοληθήκαμε στο δεύτερο μέρος του εκτενούς άρθρου μας με τη μεταφυσική πλευρά του ζητήματος αλλά δεν την εξαντλήσαμε. Στο τρίτο μέρος θα μιλήσουμε λίγο για τα εξωτερικά και γονιδιακά χαρακτηριστικά του ανθρώπου και θα εστιάσουμε σε αυτές τις θεωρίες μέσα από μια περισσότερο επιστημονική άποψη.
Σε κάθε περίπτωση το άρθρο θα εξετάζει και διαφορετικές πτυχές του ζητήματος, σε μια προσπάθεια για μια κατά το δυνατό σφαιρικότερη ενημέρωση.
(συνεχίζεται)

2 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα, Συνομωσίες στις 10:22 πμ
Πέμπτη, 13 Μάρτιος 2008
Τα παιδιά του 83
Εδώ και αρκετό καιρό έχει δημιουργηθεί μια ολόκληρη ιστορία γύρω από παιδιά που γεννήθηκαν τον Απρίλιο του 1983. Το ζήτημα έχει απασχολήσει έντονα περιοδικά, ιστοσελίδες, fora, βιβλία και τηλεοπτικές εκπομπές από τότε που, μέσα από τα βιβλία του κυρίου Ιωάννη Φουράκη «Πυραιθέριον Ελλήνων όραμα» και «Κυδος Ελληνων» αναδείχτηκε το ζήτημα με μια μεγάλης κλίμακας έρευνα που πραγματοποιήθηκε έχοντας ως «στόχο» τα παιδιά που γεννήθηκαν στο προαναφερθέν χρονικό διάστημα.
Στα επόμενα κείμενά μου θα ασχοληθώ διεξοδικά με το ζήτημα, καταθέτοντας τις όποιες γνώσεις μου αλλά, κυρίως, καταθέτοντας ερωτήματα προς προβληματισμό ή και απάντηση από όποιον έχει τις κατάλληλες πληροφορίες, ενώ παράλληλα θα αναφέρω και την ατομική μου θέση για όλο αυτό το σενάριο.

Ο μύθος των παιδιών του 1983

Σύμφωνα με τις απόψεις του γνωστού συγγραφέα κ. Ιωάννη Φουράκη, όπως διατυπώθηκαν τόσο στα βιβλία του όσο και σε περιοδικά όπως Τρίτο Μάτι και Strange, τον Απρίλιο του 1983, ανάμεσα σε χιλιάδες άλλα παιδιά, γεννήθηκαν και 98 μωρά, 49 αγόρια και 49 κορίτσια, τα οποία στην ουσία αποτελούν υιούς και θυγατέρες ημιθέων και ηρώων. Τα παιδιά αυτά έχουν ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα οποία οφείλονται σε κάποιον βαθμό σε πλανητικές συνθήκες που επικρατούσαν κατά τη στιγμή της σύλληψής τους, δηλαδή περίπου τον Αύγουστο του 1982 και οι οποίες επαναλαμβάνονται κάθε 343 χρόνια.
Τα παιδιά αυτά διαθέτουν διαφορετικά γονίδια, ένα από τα οποία σχετίζεται με τη σύνθεση και έκκριση της ορμόνης διϋδροτεστοστερόνης και έχουν χαρακτηριστικά που διαφέρουν πολύ από εκείνα των υπολοίπων παιδιών και ανθρώπων. Τα παιδιά αυτά, ως ενσαρκώσεις αρχαίων Ηρώων, θα φέρουν την αναγέννηση του Ελληνισμού και ανάμεσά τους θα είναι και η αρχαία Ιφιγένεια, η οποία θα θυσιαστεί το 2004 ή το 2016. Ωστόσο, σκοτεινές δυνάμεις που δεν επιθυμούν την ελληνική αναγέννηση, προσπαθούν να εντοπίσουν και να αφανίσουν τα παιδιά αυτά και ο τρόπος που βρήκαν ήταν μέσα από μια επιστημονική έρευνα, η οποία και, πάντα κατά τις απόψεις της νεομυθολογίας, δεν είναι τίποτε άλλο από τη βιτρίνα του προγράμματος ανίχνευσης των παιδιών αυτών από τα σκοτεινά, σιωνιστικά και όχι μόνο κέντρα.

Η περίφημη έρευνα

Σύμφωνα με τις απόψεις των επιστημόνων, η Ελλάδα συμμετείχε στο πρόγραμμα «Βιολογικά, Κλινικά και γενετικά χαρακτηριστικά που προάγουν τη σωματική και ψυχική υγεία». Η έρευνα, σκοπός της οποίας ήταν η αναζήτηση των παραγόντων που σχετίζονται με μακροζωϊα και ευζωϊα, πραγματοποιήθηκε επίσης στην Αγγλία, τη Δανία και τη Φινλανδία και αφορούσε παιδιά που γεννήθηκαν τον Απρίλιο του 1983. Η επιλογή του συγκεκριμένου μήνα και έτους, σύμφωνα με τον αρμόδιο Καθηγητή κ. Ματσανιώτη, ήταν τυχαία. Δεν θα ήθελα να μπω στις λεπτομέρειες που αναφέρει ο κύριος Φουράκης διεξοδικά στα βιβλία του και, όπως ξεκαθάρισα στην αρχή, οι απορίες μου θα είναι περισσότερες από τα συμπεράσματά μου.
Η συνομωσιολογική πλευρά απευθύνει αρκετά ερωτήματα, σε μερικά από τα οποία θα δώσω μια απάντηση, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει ότι η δική μου άποψη είναι η σωστή, πέραν από τις επιστημονικές μου γνώσεις, τις οποίες και θα καταθέσω και που δεν επιδέχονται αμφισβήτισης. Σε κάθε περίπτωση, θα προέτρεπα τον αναγνώστη να κάνει τη δική του έρευνα, μελετώντας όλες τις απόψεις και περνώντας τα δεδομένα μέσα από το πρίσμα της λογικής του.

Για ποιό λόγο επιλέχθηκαν τα παιδιά που γεννήθηκαν το συγκεκριμένο μήνα και έτος;

Η απάντηση έχει δοθεί από τον αρμόδιο καθηγητή, σε σχετική επιστολή που είχε στείλει στο περιοδικό Τρίτο Μάτι, την οποία και αναδημοσίευσε ο ίδιος ο κύριος Φουράκης. Η επιλογή, σύμφωνα με τον καθηγητή, ήταν τυχαία και αυτή η τυχαιότητα, από όσο γνωρίζω, είναι απολύτως αποδεκτή σε τέτοιου είδους έρευνες. Από εκεί και πέρα, ο καθένας μπορεί να έχει τη δική του άποψη.

Για ποιό λόγο η συλλογή των ερωτηματολογίων έγινε από ιδιώτη ιατρό;

Πάλι βάση της δικής μου γνώσης, αυτό δεν αποτελεί απαραίτητα ένα ενοχοποιητικό στοιχείο. Εξ όσων γνωρίζω, μπορεί να γίνει αλλά φαντάζομαι πως κάτι τέτοιο πρέπει να προβλέπεται και να καλύπτεται από το νομικό και επιστημονικό πλαίσιο. Όποιος γνωρίζει κάτι παραπάνω για αυτό το σημείο, τον/την παρακαλώ να μας το καταθέσει.

Υπέστη τροποποιήσεις το ερωτηματολόγιο που δόθηκε στους Έλληνες μαθητές;

Ισχυρίζονται πως στα ερωτηματολόγια υπήρξαν μετατροπές. Αυτό δεν το γνωρίζω αλλά δεν θα μου έκανε εντύπωση εάν όντως είχε συμβεί και αυτό γιατί το ερωτηματολόγιο, πέραν των γενικών του κατευθύνσεων, οφείλει να προσαρμόζεται στις ιδιαίτερες συνθήκες, συνήθειες και στον τρόπο ζωής των κατοίκων της χώρας στην οποία διεξάγεται η έρευνα.

Πολλές από τις ερωτήσεις του ερωτηματολογίου είναι άσχετες προς το σκοπό για τον οποίο γίνεται η έρευνα.

Εδώ θα χρειαστεί να σταθούμε λίγο περισσότερο. Καταρχήν να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι ψυχολόγος. Αλλά ούτε και εκείνοι οι οποίοι ισχυρίζονται πως ορισμένες από τις ερωτήσεις είναι άσχετες προς το αντικείμενο της έρευνας, είναι ψυχολόγοι. Μελετώντας το σύνολο των ερωτήσεων και με βάση τις στοιχειώδεις γνώσεις ψυχολογίας που έχω δεν βρήκα καμία από αυτές ύποπτη ή επικίνδυνη. Το ερωτηματολόγιο, σε μεγάλο βαθμό, αποτελεί ψυχολογικό τεστ το οποίο είναι ενδεικτικό τάσεων και όχι διαγνωστικό εργαλείο. Και αν ορισμένοι αναρωτιούνται τι σκοπό έχουν ερωτήσεις του τύπου «εαν πιστεύεις στα μάγια ή όχι», καθώς και αν «νιώθεις πως σε ελέγχει μια δύναμη έξω απο σένα», θα χρειαστεί να επιστρατεύσουν την κοινή τους λογική για να απαντήσουν σε μια τέτοια ερώτηση. Εάν κάποιος πιστεύει στα μάγια, για παράδειγμα, αυτό δεν θα επηρεάζει με κάποιον τρόπο την ψυχολογική του συμπεριφορά κι αυτή με τη σειρά της δεν είναι αναμενόμενο να επηρεάζει το καλώς ή κακώς έχειν της υγείας του; Εάν κανείς νομίζει ότι τον κυνηγούν και τον ελέγχουν άγνωστες δυνάμεις, το λογικότερο δεν είναι να έχει μια ψυχολογική απόκλιση η οποία θα επηρεάζει τόσο το καρδιαγγειακό του όσο και το καλώς έχειν της υγείας του επίσης; Λυπάμαι αλλά όποιος γνωρίζει μερικά πράγματα για τα ψυχολογικά τεστ καταλαβαίνει ότι δεν μπορεί κανείς να στηριχθεί στις ερωτήσεις αυτές προκειμένου να στηρίξει ένα συνομωσιολογικό σενάριο. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί να στοιχειοθετήσει τις απόψεις του βασισμένος σε ερωτηματολόγια που δεν στάλθηκαν και έγιναν αφορμή για να παίξουν τα παιδιά με αυτά. Δυστυχώς, αυτό το θεωρώ αφέλεια, στην καλύτερη περίπτωση και αν κανείς διαβάσει τις απαντήσεις που, κατά τον συγκεκριμένο συγγραφέα αποτελούν σημαντικό στοιχείο της ιδιαιτερότητας αυτών των παιδιών, θα καταλάβει τι εννοώ.

Ενδέχεται τα δεδομένα που συγκεντρώθηκαν για αυτά τα παιδιά να χρησιμοποιηθούν για σκοτεινούς σκοπούς;

Ορισμένοι πιστεύουν ότι τα δεδομένα αυτά αποτελούν μια περίπτωση «φακελώματος» των συγκεκριμένων παιδιών. Θέλω να πιστεύω ότι η εμπλοκή της Ακαδημίας Αθηνών και των σοβαρών επιστημόνων που την ανέλαβαν απομακρύνουν το ενδεχόμενο αυτό. Φυσικά, δεν μπορώ σε αυτό το σημείο να είμαι απόλυτος. Να υπενθυμίσω ωστόσο ότι η συμμετοχή των παιδιών ήταν προαιρετική και εξαιτίας της μερικές εκατοντάδες παιδιών δεν συμμετείχαν, δεν επέστρεψαν τα ερωτηματολόγια και δεν υποβλήθηκαν σε ιατρικές εξετάσεις.

Προς το παρόν θα αρκεστούμε στις παραπάνω ερωτήσεις και απαντήσεις. Το θέμα μας δεν εξαντλείται εδώ, όμως και σε κείμενα τις επόμενες ημέρες θα περάσουμε στην πιο μεταφυσική πλευρά του ζητήματος, εξετάζοντας τα περίφημα αυτά παιδιά από εσωτερικής και μεταφυσικής πλευράς, ενώ παράλληλα θα θέσουμε μερικά ερωτήματα που νομίζω ότι έχουν τη σημασία τους…
(συνεχίζεται)

4 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα, Συνομωσίες στις 5:46 μμ
Παρασκευή, 7 Μάρτιος 2008
Μυθικά Πλάσματα (μέρος 2ο)
Μονόκερος. Λευκό άλογο με ένα και μοναδικό κέρας στο μέτωπό του. Άγριο από τη φύση του αλλά όχι επιθετικό, μπορεί να δαμαστεί μόνο από μια παρθένο. Το κέρας του υποτίθεται πως αποτελεί αντίδοτο για δηλητήρια. Ο μονόκερος συναντάται επίσης σε θρησκευτικό συμβολισμό, τόσο παγανιστικό όσο και χριστιανικό και για μερικούς συμβολίζει την εξημέρωση της άγριας αλλά όχι απαραίτητα κακής φύσης και των ενστίκτων. Αποτελεί, πάντως, ένα από τα πλέον προσφιλή μυθικά πλάσματα.

Λεβιάθαν. Θαλάσσιο τέρας που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη και πιο συγκεκριμένα στα βιβλία του Ιώβ, των Ψαλμών και του προφήτη Ησαϊα. Ο τελευταίος αναφέρει ότι ο Κύριος θα σκοτώσει το Λεβιάθαν, ενώ στην απόκρυφη παράδοση θεωρείται πως το τέρας αυτό δημιουργήθηκε την Πέμπτη Ημέρα και θα σκοτωθεί από το Θεό, ώστε από το κρέας του να τραφούν οι Δίκαιοι άνθρωποι των τελευταίων ημερών. Στο χριστιανισμό, το τέρας αυτό ταυτίστηκε με το Διάβολο.

Μπεεμόθ. Άλλο ένα τέρας που αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη και πιο συγκεκριμένα στο βιβλίο του Ιώβ. Υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε μαζί με τον άνθρωπο, είναι φυτοφάγο και ζει σε βάλτους. Όπως ο Λεβιάθαν είναι το μεγαλύτερο ζώο της θάλασσας, έτσι και ο Μπεεμόθ είναι το μεγαλύτερο ζώο της ξηράς, με δυνατό μυοσκελετικό σύστημα. Πολλοί υποστηρίζουν ότι στην πραγματικότητα είναι ο ελέφαντας ή ο ιπποπόταμος.

Γκόλεμ. Πλάσμα που υποτίθεται ότι μπορεί να δημιουργηθεί από ανόργανη, μη ζωντανή ύλη, όπως είναι ο πηλός. Σύμφωνα με την παράδοση, οι πολύ άγιοι και αγνοί Ραββίνοι μπορούν να δημιουργήσουν ένα Γκόλεμ με μια μυστική τελετουργία.

Καλικάντζαροι. Πλάσματα με μια ποικιλία μορφών που συναντούνται στην ελληνική και κυπριακή παράδοση. Κατοικούν στο εσωτερικό της γης και έρχονται στην επιφάνεια μεταξύ 25 Δεκεμβρίου και 6 Ιανουαρίου, οπότε εκδιώχνονται με τον Αγιασμό των Θεοφανείων. Αναφέρονται σε ολόκληρη την ελληνική ύπαιθρο με μια μεγάλη ποικιλία ονομάτων και μορφών. Σε γενικές γραμμές πάντως πρόκειται για δύσμορφα όντα, με πόδια γίδας, υπεύθυνα για σκανδαλιές και αταξίες και στο εσωτερικό της γης συνεχώς πριονίζουν το Δέντρο της Ζωής. Όταν ανεβαίνουν στην επιφάνεια, κατά τις νυχτερινές ώρες, προκαλούν αναστάτωση στα νοικοκυριά και όταν επιστρέφουν στην υποχθόνια κατοικία τους, διαπιστώνουν ότι το Δέντρο έχει θρέψει και πάλι, οπότε συνεχίζουν το πριόνισμα επί έναν ολόκληρο χρόνο. Η παράδοση επίσης αναφέρει ότι οποιοδήποτε μωρό γεννηθεί την περίοδο που βγαίνουν τα όντα αυτά ή όποιος πεθάνει ή αυτοκτονήσει το ίδιο διάστημα ή εάν ο Ιερέας ξεχάσει να αναφέρει κάποιες από τις ευχές κατά το Μυστήριο της Βάπτισης, τότε υπάρχει κίνδυνος όταν μεγαλώσει να γίνει καλικάντζαρος. Για αυτό το λόγο σε αρκετές περιοχές της χώρας μας, ανάμεσά τους και στην Αργολίδα για την οποία έχω και καλύτερη γνώση, συνήθιζαν να δένουν τα μωρά με σκελίδες σκόρδου ή και να τρυπάνε ελαφρά τα δάχτυλά τους, ώστε να ματώσουν λίγο. Επίσης, αποτρεπτικά μέσα αποτελούσαν το σημείο του Σταυρού, ο Αγιασμός όλων των χώρων, το μαυρομάνικο μαχαίρι, το κάψιμο ελαστικών, διάφορα φυλακτά κ.α

Σαυροειδή – ερπετοειδή. Αποτελεί παγκόσμια παράδοση ανθρώπων είτε διφυών, όπως ο μυθικός Γενάρχης των Αθηναίων Κέκροπας είτε κλασικών ερπετοειδών. Όσο και αν ακούγεται παράδοξο, υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες ανθρώπων για επαφές με τέτοια πλάσματα, ακόμη και στη σύγχρονη εποχή αλλά και ερευνητές που υποστηρίζουν την ύπαρξή τους. Από όσα έχω υπόψη μου, δύο είναι οι επικρατούσες θεωρίες: ότι τα πλάσματα αυτά αποτελούν κρίκους της ανθρώπινης εξέλιξης, αν και κάτι τέτοιο φυσικά δεν έχει αποδειχθεί αλλά ούτε και ευσταθεί σύμφωνα με τις γνώσεις μου και η άλλη ότι τα όντα αυτά δεν είναι παρά εξωγήινα, τα οποία χρησιμοποιούν το ανθρώπινο σώμα όπως το φίδι το πουκάμισό του. Δανείζονται δηλαδή ένα ανθρώπινο σώμα για να κρύψουν την πραγματική τους εμφάνιση. Φωτογραφίες και βίντεο από αυτά τα πλάσματα μπορεί κανείς να βρει στο διαδίκτυο σε αφθονία, καθώς και μέσα από τα έργα του γνωστού συνομωσιολόγου David Icke.

Yeti. Ο περίφημος χιονάνθρωπος των Ιμαλαϊων, με θεάσεις στο Θιβέτ και στο Νεπάλ, ενώ ένα υποτιθέμενο κρανίο του τουλάχιστον φυλάσσεται σε μοναστήρι. Δεκάδες αποστολές και τηλεοπτικές εκπομπές έχουν ασχοληθεί με τον χιονάνθρωπο, ενώ υπάρχουν μαρτυρίες και αμφισβητούμενες φωτογραφίες του, καθώς και αποτυπώματα στο χιόνι και ίχνη της παρουσίας αυτού του ανθρωποειδούς που αρέσκεται στο να κατοικεί σε εξαιρετικά ψηλά σημεία και να αντιστέκεται στην οποιαδήποτε ταυτοποίηση.

Bigfoot. Τεράστιος γορίλας, ύψους από 2 έως 3 μέτρα, καλυμμένος με πυκνό μαύρο ή κόκκινο τρίχωμα, που υποτίθεται ότι ζει σε απομονωμένα και πυκνά, δύσβατα δάση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά. Και σε αυτή την περίπτωση υπάρχουν πολλές μαρτυρίες μέχρι και αυτή τη στιγμή που σας γράφω, καθώς και λοιπά στοιχεία (ίχνη, φωτογραφίες κλπ), τα οποία όμως αμφισβητούνται. Παραδόσεις για τον Μεγαλοπόδαρο υπάρχουν από την εποχή των Ινδιάνων τουλάχιστον.

Τα δύο μέρη αυτού του άρθρου δεν ήταν παρά μια πολύ μικρή αναφορά στο ζήτημα των παράξενων πλασμάτων που συναντάμε σε ολόκληρο πλανήτη. Η αναφορά όλων των καταγεγραμμένων περιπτώσεων θα απασχολούσε ένα ολόκληρο ογκώδες σύγγραμμα, καθώς εδώ περιορίστηκα στο να σας αναφέρω μόνο τα γνωστότερα παράξεν απλάσματα.
Σε μελλοντικό χρόνο θα υπάρξει άρθρο το οποίο θα εστιάζεται στα πλάσματα του ελληνικού χώρου, από την εποχή της μυθολογίας έως και σήμερα.

0 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα, παράξενος πλανήτης στις 7:48 μμ
Πέμπτη, 6 Μάρτιος 2008
Μυθικά πλάσματα
Οι μυθολογίες και παραδόσεις των λαών είναι γεμάτες από αναφορές σε παράξενα πλάσματα, τα οποία είναι αρκετά έως πολύ διαφορετικά από τα πλάσματα που περιγράφονται στη Ζωολογία και τη Βιολογία που γνωρίζουμε.
Υπάρχουν διάφορες απόψεις που προσπαθούν να εξηγήσουν τις αναφορές αυτές. Η πλέον διαδεδομένη είναι εκείνη που θέλει τους αρχαίους λαούς να στερούνται των γνώσεων που έχουμε εμείς σήμερα, με αποτέλεσμα να γίνονται υπερβολικοί στις περιγραφές άγνωστων σε εκείνους πλασμάτων. Μια άλλη θεωρία ισχυρίζεται ότι τα μυθικά αυτά πλάσματα ήταν παρακλάδια της Εξέλιξης που πλέον έχουν εξαφανιστεί και έχουν περάσει στη σφαίρα του μύθου. Μια τρίτη άποψη θέλει τα πλάσματα αυτά να είναι προβολές υποσυνείδητων φόβων των λαών και προσπάθεια να δώσουν μορφή, σχήμα και υπόσταση στους φόβους τους, προσωποποιώντας φυσικές δυνάμεις που δεν μπορούσαν να εξηγήσουν αλλιώς. Μια τελευταία άποψη αναφέρει ότι τα πλάσματα εκείνα είναι υβριδικά, που προέκυψαν από γενετικά πειράματα στο παρελθόν, στα οποία ενεπλέκη η αρχαία υπερεπιστήμη και εξωγήινοι επισκέπτες του πλανήτη. Αυτή η τελευταία άποψη είναι και η λιγότερο δυνατό να ερευνηθεί, δεδομένου ότι τα πλάσματα αυτά δεν κυκλοφορούν ευρέως και δεν έχει καταστεί δυνατό να δοθεί οποιαδήποτε απόδειξη της ύπαρξής τους. Συνήθως γίνονται αντιληπτά από μάρτυρες που, για διάφορους λόγους δεν κατέστη δυνατό να προσκομίσουν σοβαρά στοιχεία που να πιστοποιούν την αλήθεια, ενώ ερευνητικές αποστολές που οργανώθηκαν για τον εντοπισμό τέτοιων πλασμάτων κατέληξαν σε αδιέξοδο, τουλάχιστον επίσημα.
Στο σημερινό άρθρο θα παρουσιάσουμε μερικά από τα πλάσματα αυτά και τις ιστορίες που τα συνοδεύουν. Χρήσιμη πηγή, πάνω στην οποία στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό το παρόν άρθρο είναι η διαδικτυακή εγκυκλοπαίδεια «Βικιπαίδεια» αλλά και οι προσωπική μου γνώση πάνω σε αυτά τα θέματα.
Επίσης, θα ήθελα να παρακαλέσω τους αναγνώστες του ιστολογίου να συμμετέχουν και οι ίδιοι στη θεματολογία καταθέτοντας τα σχόλιά τους επάνω στα άρθρα, ώστε να ακολουθεί συζήτηση και ανταλλαγή γνώσεων και απόψεων, στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό μέσα από ένα ιστολόγιο, το οποίο απέχει πολύ (και ευτυχώς σε μεγάλο βαθμό) από το να είναι φόρουμ συζητήσεων.

Λερναία Ύδρα. Ίσως το πλέον γνωστό μυθικό πλάσμα που κατοικούσε μόλις 10 χιλιόμετρα μακριά από εμένα, στη λίμνη Λέρνη. Ήταν κόρη της Έχιδνας και του Τυφώνα και, δικαιολογώντας απολύτως τα γονίδια των γονέων της, ήταν ένα μυθικό ον σαν φίδι, με επτά ή εννιά κεφάλια, που μόλις του έκοβες το ένα, φύτρωναν άλλα δύο στη θέση του. Το μεσαίο κεφάλι, το κεντρικό, ήταν αθάνατο. Τη σκότωσε ο Ηρακλής σε έναν από τους πλέον γνωστούς άθλους του.

Βασιλίσκος. Υποτίθεται πως είναι ένα φίδι ή σαύρα, βασιλιάς των ερπετών, που είναι τόσο δηλητηριώδες ώστε αρκεί μια και μόνο ματιά του για να σκοτώσει. Αναφέρεται από τον Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι αλλά και σε μερικά Γριμόρια, στα οποία υπάρχουν μαγικές συνταγές για το πως μπορεί κανείς να φτιάξει έναν Βασιλίσκο. Οι περιγραφές του ποικίλουν από ένα μικρό, απλό φίδι, έως ένα τεράστιο ερπετό που μπορεί να εκτοξεύσει φωτιές και τοξικές εκπνοές. Σε μερικές παραδόσεις, παραδόξως, φαίνεται ότι ο κόκορας μπορεί να τον σκοτώσει.

Κένταυροι. Πλάσματα που ήταν άνθρωποι από τη μέση και πάνω και άλογα στο κάτω μέρος. Γιοί του Ηξίωνα και της Νεφέλης ή και του Απόλλωνα, κατοικούσαν στη Θεσσαλία και ο πιο διάσημος από αυτούς ήταν ο Χείρων, που προφανώς ήταν κάτοχος μεγάλων γνώσεων και ίσως ο πιο εξευγενισμένος από αυτούς. Διάσημο θέμα των αρχαίων καλλιτεχνών ήταν ο περίφημος πόλεμός τους με τους Λαπιθες.

Κέρβερος. Ο πασίγνωστος σκύλος – φύλακας του κάτω κόσμου των αρχαίων Ελλήνων. Είχε τρία κεφάλια (κατ΄άλλους 50 ή και 100) και ήταν επίσης γιός της Έχιδνας και του Τυφώνα. Του είχε ανατεθεί η φύλαξη της εισόδου του Άδη, ώστε κανένας ζωντανός να μην μπορεί να μπει στο βασίλειο των Νεκρών αλλά και κανείς νεκρός να μην μπορεί να βγει.

Χίμαιρα. Υβριδικό πλάσμα, κάτι ανάμεσα σε λιοντάρι, αίγα και ουρά φιδιού. Σκοτώθηκε από τον ήρωα Βελλεροφόντη.

Κύκλωπες. Μυθικά ανθρωπόμορφα πλάσματα με ένα μοναδικό μάτι στο μέσο του μετώπου. Ήταν γιοί του Ουρανού και της Γαίας και ήταν τρεις: ο Βρόντης, ο Στερόπης και ο Άργης, οι οποίοι φυλακίστηκαν από τον Ουρανό στα Τάρταρα και ελευθερώθηκαν αργότερα από τον Δία, για τον οποίο κατασκεύασαν τον Κεραυνό αλλά και όπλα στους υπόλοιπους Θεούς. Ωστόσο, αναφέρονται και άλλοι κύκλωπες, οι οποίοι κατοικούσαν σε απομονωμένα νησιά, όπως αναφέρεται στην Οδύσσεια.

Τσουπακάμπρα. Πρόκειται για ένα μυθικό πλάσμα της σύγχρονης εποχής, αναφορές για το οποίο υπάρχουν κυρίως στη Λατινική Αμερική και στο Πουέρτο Ρίκο. Περιγράφεται ως ένα μικρό (ύψος έως 1,2 μέτρα) πλάσμα με πράσινες φολίδες και αιχμηρές προεξοχές, καθώς και με πολύ κοφτερά και μακριά δόντια. Μερικοί μάρτυρες ισχυρίζονται ότι διαθέτει φτερά σαν της νυχτερίδας και κόκκινα μάτια που έχουν την ιδιότητα να υπνωτίζουν. Επιτίθεται κυρίως σε αιγοπρόβατα, τα οποία δαγκώνει και απομυζά ολόκληρο το αίμα τους, ενώ πιστεύεται πως η καταγωγή του είναι εξωγήινη. Πολλοί έχουν αναφέρει ότι, όταν εξαφανίζεται, αφήνει μια έντονη μυρωδιά από θειάφι.

Φοίνικας. Διάσημο αθάνατο πτηνό, το οποίο έχει την ιδιότητα να αναγεννάται από τις στάχτες του. Έχει όμορφα, χρυσά φτερά.

Κράκεν. Μυθικό θαλάσσιο τέρας, κολοσσιαίων διαστάσεων, το οποίο μοιάζει με γιγάντιο καλαμάρι ή χταπόδι και, σύμφωνα με ιστορίες ναυτικών, μπορεί να επιτεθεί και να καταστρέψει μεγάλα πλοία. Αναφέρεται στα Νορβηγικά Σαγκα και από τον Κάρολο Λινναίο, ενώ επίσης υπάρχουν αναφορές του σε κείμενα από τον 17ο έως και τον 19ο αιώνα, οι οποίες του δίνουν το μέγεθος ενός μικρού νησιού!

Καλαμοδόντα. Έτσι ονομάζουν οι κάτοικοι της Αρκαδικής υπαίθρου ένα ανθρωποειδές πλάσμα ή δαίμονα, που χαρακτηρίζεται από πολύ μεγάλα δόντια, τα οποία προεξέχουν από το στόμα του.

(συνεχίζεται…)
0 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα, Παράξενες ιστορίες, παράξενος πλανήτης στις 5:47 μμ
Πέμπτη, 28 Φεβρουάριος 2008
Μονή Αβγού Αργολίδας – ένα παράξενο μοναστήρι

Πριν από καιρό σε μια εφημερίδα είχε αναφερθεί ότι στη Μονή Αβγού είχαν συμβεί περίεργοι θάνατοι των μοναχών, οπότε και τελικά το μοναστήρι εγκαταλήφθηκε και από τότε το θεωρούν ως «το μοναστήρι του Διαβόλου», στο οποίο συχνάζουν Σατανιστές, χρήστες ναρκωτικών και μετανάστες που δεν έχουν που να μείνουν.
Επισκέφτηκα χθες τη συγκεκριμένη περιοχή, η οποία βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού, μερικά χιλιόμετρα από τον οδικό άξονα που συνδέει το Ναύπλιο με το Πόρτο Χέλι. Με την παρέα μου επιλέξαμε τη δυσκολότερη διαδρομή, μιας και υπάρχει ένας επαρχιακός δρόμος, χωμάτινος, που οδηγεί στο μοναστήρι από την περιοχή των Ιρίων. Ο δρόμος δεν είναι άσχημος για κανονικό αυτοκίνητο αλλά με τζιπ είναι ακόμη καλύτερα, καθώς πέτρες υπάρχουν σε όλο το μήκος του. Η διαδρομή, παρ’ όλα αυτά είναι μαγευτική. Ο δρόμος ακολουθεί το ρέμα ενός ποταμού, τον οποίο και τελικά διασχίζει σε ένα σημείο, λίγο πριν ανηφορίσει στο βουνό και περάσει μέσα από πευκοδάση και βλάστηση σε αρκετά μεγάλο υψόμετρο. Λίγο πριν τη διάβαση του ποταμού, ο επισκέπτης βλέπει τη Μονή να είναι χτισμένη σε ένα τεράστιο κάθετο βράχο, κυριολεκτικά σαν αετοφωλιά.
Φτάνοντας στο πλάτεμα του βουνού, αφήνουμε το αμάξι και κατηφορίζουμε με τα πόδια ως την είσοδο της παλιάς Μονής που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Δημήτριο. Με το που θα περάσουμε το κατώφλι της, διαπιστώνουμε ότι οι αρχαίοι κτίστες της ( μερικές πηγές αναφέρουν ότι είναι του 16ου αιώνα ενώ άλλες του 110υ) έκαναν κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου να εκμεταλλευτούν το λίγο χώρο που υπάρχει. Οι πόρτες των κελιών είναι πολύ μικρές τόσο που χρειάζεται να σκύψει κανείς μέχρι να εισέλθει στο εσωτερικό των κελιών, το ταβάνι των οποίων είναι επίσης πολύ χαμηλό. Παντού υπάρχουν μικρά παράθυρα, τα περισσότερα από τα οποία σαν πολεμίστρες. Οι σκάλες που οδηγούν στους επάνω ορόφους είναι κοφτές και απότομες και το φως λιγοστό. Στο τελευταίο επίπεδο υπάρχει ο ναός του Αγίου Δημητρίου, ο οποίος είναι και ο μεγαλύτερος χώρος της Μονής, που θα μπορούσε φαντάζομαι να χωρέσει γύρω στα δέκα ίσως και περισσότερα άτομα.
Στο τελευταίο επίπεδο υπάρχει μια πόρτα, από την οποία μπορεί κανείς να βγει και να περπατήσει επάνω στον τρούλο του ναού, βλέποντας στο βάθος την εκπληκτική θέα που βρίσκεται εκατοντάδες μέτρα κάτω από τα πόδια του. Όσο λεπτομερειακά και αν έψαξα, δεν βρήκα πουθενά σημάδια και σύμβολα σατανιστικά αν και ενημερώθηκα ότι ο βράχος είναι κούφιος και υπάρχουν στοές και πιθανώς και μικρά ή μεγάλα σπήλαια στο εσωτερικό του. Η μονή είναι σε φάση ανακαίνισης και αυτό είναι εξαιρετικά ευχάριστο.
Εντύπωση μας έκαναν οι πολλοί μικροί και στενοί χώροι του μοναστηριού, καθώς και η ανυπαρξία κοινόχρηστων χώρων, όπως Τράπεζας ή Γεροντικού. Υπέθεσα ότι κάποια ερείπια στην είσοδο της Μονής θα μπορούσαν να αποτελούν τέτοιους χώρους στο παρελθόν, ίσως και εργαστήρια των μοναχών, οι οποίοι φαντάζομαι πως θα απασχολούνταν είτε με την κτηνοτροφία ή ακόμα και με τη γεωργία, αρκεί βέβαια να διέθεταν κτήματα στην πεδιάδα, δεδομένου ότι στο μεγάλο εκείνο ύψωμα οι δυνατότητες απασχόλησής τους με κάτι άλλο μοιάζουν μηδαμινές. Δεν στάθηκε δυνατό να ανακαλύψω το νεκροταφείο της Μονής.
Φεύγοντας από τη Μονή Αβγού, οι σκέψεις είναι ποικίλες. Τι είδους πίστη μπορούσε να ωθήσει τους ανθρώπους εκείνης της εποχής να εγκαταλείψουν τον κόσμο και να απομονωθούν στα τρομερά εκείνα ύψη, στα οποία ζούσαν μέσα σε ένα πέτρινο οικοδόμημα που χαρακτηρίζεται από την απόλυτη έλλειψη άνεσης στην κίνηση και τη διαβίωση; Ίσως η Μονή Αβγού να αποτελεί την καλύτερη απάντηση σε όλους εκείνους που κρίνουν βιαστικά και μη αντικειμενικά το Μοναχισμό και το χριστιανισμό γενικότερα. Οι Μοναχοί τυο Αγίου Δημητρίου σαφώς και δεν οδηγήθηκαν εκεί για να έχουν μια άνετη και πλούσια ζωή…

(Υ.Γ. Παρακαλείται οποιοσδήποτε διαθέτει περισσότερα στοιχεία για τη Μονή, τόσο ιστορικά όσο και άλλα, να μας τα καταθέσει)
3 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα, χριστιανισμός στις 4:50 μμ
Κυριακή, 3 Φεβρουάριος 2008
Φίδια – πνεύματα ή κάτι άλλο;
Για να παραθέσει κανείς ολόκληρη τη φιλολογία, τη μυθολογία και το συμβολισμό των όφεων στις θρησκείες και στις παραδόσεις, θα χρειαζόταν να κάνει μια εκτεταμένη έρευνα και να δαπανήσει πολύ από το χρόνο του. Τέτοιες μελέτες υπάρχουν και έχω μερικές υπόψην μου, στο παρόν άρθρο όμως δεν θα μας απασχολήσουν αυτά τα ομολογουμένως σημαντικά και ενδιαφέροντα ζητήματα αλλά θα ασχοληθούμε με μερικές περιπτώσεις που έχουν υποπέσει στην αντίληψή μου, ενώ κάποιες από αυτές έχουν ταξινομηθεί και στο προσωπικό μου αρχείο.
Η Αργολίδα, όπως θα ξέρετε, είναι η πατρίδα του διασημότερου ίσως φιδιού, μαζί με τον Όφι της Γένεσης, της Λερναίας Ύδρας, που εξολόθρευσε ο Ηρακλής, ως μέρος των περίφημων Άθλων του. Στα βορειοδυτικά του νομού υπάρχει ο ορεινός όγκος που χωρίζει την Αργολίδα από την Αρκαδία και περιλαμβάνει μερικά ψηλά βουνά, γνωστότερο από τα οποία είναι το Αρτεμίσιο, ιερό όρος της θεάς Άρτεμης. Η περιοχή στα ΒΔ είναι έρημη πια και ο επισκέπτης συναντά μικρούς οικισμούς, από τους οποίους πολλοί είναι ερειπωμένοι πια. Στα παλιά χρόνια ωστόσο κατοικούνταν και υπήρχαν αρκετές αγροικίες. Εκεί λοιπόν, έξω από τον μικρό οικισμό του Αγίου Στεφάνου, ένας πολύ ηλικιωμένος μου διηγήθηκε την εξής ιστορία.
Κάποτε δυο χωρικοί είχαν πάει για κυνήγι και παραμόνευαν μέσα στο πυκνό ρουμάνι. Σε μια στιγμή ο ένας από τους δύο απομακρύνθηκε και κρύφτηκε κάτω από ένα μεγάλο δέντρο. Λίγο αργότερα ο φίλος του άκουσε ένα δυνατό συριγμό, τόσο που τρόμαξε και τρέχοντας προς το φίλο του τον είδε να βρίσκεται στο στόμα ενός γιγάντιου φιδιού, το οποίο τη στιγμή εκείνη τον κατάπινε. Οργισμένος καθώς ήταν, ξέχασε το φόβο του και επιτέθηκε στο στοιχειό, κατορθώνοντας να το σκοτώσει και ανοίγοντας την κοιλιά του να βγάλει από μέσα το φίλο του, ο οποίος ήταν λιπόθυμος. Τον μετέφερε σπίτι του, τον έκανε καλά και ο φίλος του δεν θυμόταν τίποτα, οπότε και ο ίδιος δεν του είπε το παραμικρό. Μετά από μερικά χρόνια οι δυο φίλοι ξαναπήγαν για κυνήγι και τυχαία πέρασαν από εκείνο το σημείο, οπότε το θύμα του φιδιού είδε τα τεράστια κόκκαλά του και αναρωτήθηκε τι είδους θηρίο ήταν εκείνο που είχε πεθάνει εκεί. Τότε ο φίλος του διηγήθηκε το τι είχε συμβεί, οπότε το θύμα θυμήθηκε αυτά που είχε ξεχάσει και αμέσως πέθανε από το φόβο του.
Η ιστορία αυτή δεν είναι πρωτότυπη ούτε και αποκλειστική της Αργολίδας. Για την ακρίβεια, την ίδια αυτούσια ή και με παραλλαγές, συναντάμε σε πολλά σημεία της Ελλάδας και του πλανήτη και αυτό με κάνει να πιστεύω ότι ουσιαστικά πρόκειται για αρχετυπική διήγηση, αν και γνωρίζω πως αρκετοί θα διαφωνήσουν με αυτή την άποψη.
Παρόμοιες ιστορίες από την ίδια περίπου εποχή αλλά και από την πιο σύγχρονη, βρίσκουμε και στον περίφημο Αχλαδόκαμπο της Αργολίδας, έναν τόπο που αναρωτιέμαι για ποιόν ακριβώς λόγο βρίθει από ένα σωρό μεταφυσικά συμβάντα. Φαίνεται πως κάτι σημαντικό υπάρχει εκεί αλλά ακόμα η έρευνά μου είναι στα σπάργανα.
Μια περισσότερο σύγχρονη περίπτωση γιγάντιου φιδιού αναφέρεται στην περιοχή της Πάτρας, στην ευρύτερη τοποθεσία της Κλάους. Μερικές σχετικές περιπτώσεις αναφέρθηκαν πρόσφατα σε σχετικό άρθρο του περιοδικού Mystery. Οι δικές μου πληροφορίες αναφέρουν ότι η ευρύτερη περιοχή της Κλάους και της Πάτρας γενικότερα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσες από γαιωδαιτικής και όχι μόνο άποψης αλλά αυτά είναι ζητήματα που έχουν ένα πολύ μεγαλύτερο βάθος και απαιτούν πολύ συγκεκριμένες γνώσεις που η παράθεσή τους ξεφεύγει από τα όρια του άρθρου αυτού. Θα περιοριστώ να σας αναφέρω όμως ότι η περιοχή της Αχαϊας έχει ιδιαίτερο εσωτερικό ενδιαφέρον, δεδομένου ότι ο Κυβερνήτης της ανήκει στη σκοτεινή πλευρά και το εντυπωσιακότερο μάλιστα είναι ότι τόσο ο Δαίμονάς της όσο και ο Άγγελός της έχουν το ίδιο όνομα. Ενώ μάλιστα ολόκληρη η χώρα έχει μόνο έναν Δαίμονα, η Αχαϊα φαίνεται πως έχει τον δικό της κι αυτό είναι εξίσου σημαντικό. Αλλά θα χρειαστεί να περιοριστώ μόνο σε αυτές τις αναφορές, τις οποίες σίγουρα οι αναγνώστες μου θα αντιμετωπίσουν με αρκετή δυσπιστία. Είμαι προετοιμασμένος όμως για αυτό το ενδεχόμενο.
Μια ακόμη περίπτωση για την οποία έχω αρκετές πληροφορίες, εντοπίζεται στην περιοχή των Μεγάρων Αττικής και πιο συγκεκριμένα στην ορεινή περιοχή του Αλεποχωρίου, στα Γεράνεια όρη. Πρόκειται για μια κατάφυτη περιοχή με πυκνό δάσος και εκπληκτική θέα στον Κορινθιακό κόλπο, όπως επίσης και στις Αλκυονίδες νήσους. Μέχρι ένα συγκεκριμένο υψόμετρο υπάρχουν πολλά σπίτια, εξοχικά κυρίως, λίγο ψηλότερα υπάρχουν τα μοναστήρια του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου και της Αγίας Παρασκευής (ψηλότερα), ενώ από εκεί και πάνω συνεχίζεται το παρθένο δάσος μέχρι την κορυφή του βουνού, όπου υπάρχει ένα τεράστιο ραντάρ. Υπάρχουν πολλές διηγήσεις μεταξύ των γυναικών και ανδρών μοναχών των δύο Μονών, σχετικά με ένα τεράστιο φίδι που μερικοί από αυτούς έχουν συναντήσει και, φυσικά, οι ίδιοι το αποδίδουν σε δαιμονική παρουσία. Το πρόβλημα είναι όμως ότι και περαστικοί έχουν αναφέρει είτε ότι έχουν δει τα τεράστια ίχνη του ή και μέρος από αυτό ακόμα. Οι περιγραφές μιλούν για ένα γιγάντιο φίδι, το οποίο έχει κεφάλι μεγάλο όσο ένας «κουβάς» ή ένα μεγάλο πανέρι, ενώ επίσης διαθέτει «μαλλιά» και κέρατα. Οι θεάσεις του είχαν κορυφωθεί πριν από πέντε περίπου χρόνια ενώ τώρα είναι σποραδικές ή τουλάχιστον έτσι μου έχει αναφερθεί.
Ένα στοιχείο το οποίο για δικούς μου λόγους θεωρώ σημαντικό ώστε να αναφέρω, είναι το εξής. Πιθανόν αρκετοί από εσάς να έχετε ακούσει για τον πατέρα Πορφύριο, μια από τις μεγαλύτερες πατερικές φιγούρες της σύγχρονης εκκλησιαστικής παράδοσης. Ο Πορφύριος, λοιπόν, είχε επισκεφτεί την περιοχή και του είχαν δείξει το σημείο, ψηλά στο βουνό, όπου είχαν συμβεί οι περισσότερες θεάσεις του φιδιού. Ο ίδιος, γνωστός στους χριστιανικούς κύκλους για το ότι «έβλεπε» με μια όραση όχι συνηθισμένη,τους είχε πει ότι στο σημείο εκείνο στο παρελθόν «είχε χυθεί αίμα, πολύ αίμα. Ο τόπος από κάτω έχει πάρα πολλά οστά, μεγάλο κακό είχε γίνει εδώ πέρα».
Μέσα από τις ελάχιστες αναφορές που σας παρέθεσα, κατανοεί ο οποιοσδήποτε αναγνώστης πιστεύω ότι ο συμβολισμός και η σημασία των όφεων είναι μια δύσκολη αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα υπόθεση. Εάν σε όλα αυτά προσθέσετε τη γνώση ότι αρκετές από τις εμπειρίες αυτές συμβαίνουν σε μέρη που από παλιά θεωρούνται σημαντικά, καθώς έχουν συμβεί πολλών ειδών μεταφυσικά φαινόμενα, καθώς σε μερικές περιπτώσεις και θεάσεις ιπτάμενων αντικειμένων, τότε μπορεί να προκύψουν σημαντικά συμπεράσματα…
0 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα στις 11:59 πμ
Σάββατο, 2 Φεβρουάριος 2008
Το ωτοστόπ του τρόμου
Υπάρχουν αναφορές από όλο σχεδόν τον πλανήτη για ένα φαινόμενο που έχει χαρακτηριστεί ως αστικός θρύλος και αντιμετωπίζεται και αυτό συνήθως με δυσπιστία. Ας δούμε λίγο το βασικό του σενάριο.
Υπάρχει λοιπόν ένας οδηγός ο οποίος οδηγεί τη νύχτα σε λεωφόρο ή συνηθέστερα σε κάποια έρημη, επαρχιακή οδό, μέχρι που βλέπει κάποιον να του κάνει νόημα να σταματήσει και να τον πάρει μαζί του. Ο άγνωστος σταματάει, ανεβαίνει στο αμάξι αλλά σύντομα ο οδηγός καταλαβαίνει πως κάτι δεν πάει καλά, μόνο και μόνο για να διαπιστώσει στη συνέχεια ότι ο άγνωστος δεν ήταν παρά ένα φάντασμα. Θα σας παραθέσω μερικές μόνο μαρτυρίες, οι οποίες προέρχονται επίσης από το προσωπικό μου αρχείο. Να τονίσω ότι δεν γνωρίζω όλους τους μάρτυρες προσωπικά και ως εκ τούτου δεν μπορώ να έχω μια σαφή εικόνα τόσο για το τι πραγματικά συνέβη όσο και για την αξιοπιστία τους, για την οποία διαθέτω μόνο μια θολή εικόνα που σχημάτισα κατά τη συνομιλία μου μαζί τους. Για ευνόητους λόγους δεν θα χρησιμοποιηθούν ονόματα.
Ο κύριος Γ. είναι ένας νεαρός γιατρός 30 χρονών σήμερα, ο οποίος πριν από περίπου 2 χρόνια φιλοξενούνταν στα πάτρια εδάφη της Αργολίδας, στο σπίτι των παππούδων του που βρίσκεται στα ανατολικά παράλια του νομού, από την πλευρά του Αργοσαρωνικού. Επιστρέφοντας από νυχτερινή διασκέδαση κι ενώ οδηγούσε στην επαρχιακή οδό Ναυπλίου – Λυγουριού, μερικά χιλιόμετρα πριν τη γνωστή κωμόπολη, έκοψε λίγο ταχύτητα εξαιτίας ενός γεφυριού που βρισκόταν επάνω σε μια στροφή. Η ταχύτητά του δεν πρέπει να ξεπερνούσε τα 40 χιλιόμετρα την ώρα, όταν είδε επάνω στο στηθαίο του γεφυριού, να κάθεται ένας στρατιώτης με πλήρη περιβολή, ο οποίος είχε κατεβασμένο το κεφάλι και κρατούσε το όπλο του. Προσπερνώντας τον και κοιτάζοντας από τον καθρέφτη ξανά, δεν τον είδε και υπέθεσε ότι θα είχε μπει στα χωράφια.
Ο Γ. δεν σκέφτηκε αμέσως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Υπέθεσε πως ο στρατιώτης βρισκόταν εκεί για λόγους περιπολίας πυρκαγιών, ωστόσο του έκανε εντύπωση αφενός το ότι βρισκόταν μόνος του μέσα στη νύχτα, χωρίς κάποιον άλλο στρατιώτη ή αξιωματικό, αφετέρου ότι δευτερόλεπτα αργότερα δεν τον είδε από τον καθρέφτη. Λίγο αργότερα, από κάποιες γνωριμίες που είχε, έμαθε ότι οι στρατιωτικές μονάδες της περιοχής δεν βρίσκονταν σε περιπολία πυρκαγιών αλλά ούτε και σε κάποια νυχτερινή άσκηση. Ακόμα και σήμερα δεν είναι σίγουρος για αυτό που είδε. Να σημειωθεί πως ο ίδιος δήλωσε ότι δεν είχε καταναλώσει αλκοόλ και πως δεν ήταν καθόλου νυσταγμένος.
Η Μ. τελειώνοντας την εργασία της στην πόλη του Ναυπλίου επέστρεφε στο σπίτι της διαμέσου της οδού που συνδέει το Ναύπλιο με το Τολό και το Δρέπανο. Η νύχτα ήταν προχωρημένη και εξαιτίας του Χειμώνα δεν κυκλοφορούσαν άλλα αυτοκίνητα στην περιοχή. Ο δρόμος εκείνος ας σημειωθεί ότι είναι πολυσύχναστος κατά τους καλοκαιρινούς μήνες και μάλιστα σημειώνονται αρκετά μποτιλιαρίσματα και τροχαία ατυχήματα. Λίγη ώρα μετά είδε στη δεξιά πλευρά του δρόμου έναν Ιερέα να στέκεται και υποθέτόντας πως θα πήγαινε για κάποια Λειτουργία στα γύρω χωριά, σταμάτησε και τον πήρε. Ήταν ψηλός, κάπως σωματώδης και δεν της ενέπνευσε φόβο αρχικά. Συζήτησαν περί ανέμων και υδάτων, όταν η προσοχή του στράφηκε προς ένα μικρό Σταυρό, τον οποίο η Μ. είχε κρεμάσει από τον καθρέφτη. Ο Ιερέας μόλις τον είδε, έκανε μια κίνηση να τον πιάσει και η γυναίκα φαντάστηκε πως θα ήθελε να τον ασπαστεί, για να διαπιστώσει όμως ότι το χέρι που βγήκε από το μανίκι του ήταν απίστευτα οστεώδες, με μακριά νύχια που θύμιζε έντονα το «πόδι μιας κότας» [sic]. Φρέναρε απότομα λέγοντας μια προσευχή από μέσα της αλλά ο ιερέας είχε εξαφανιστεί.
Δεν γνωρίζω τη μάρτυρα προσωπικά και δεν μπορώ να εγγυηθώ για την αξιοπιστία της. Πάντως είναι μια κυρία που ήταν αρκετά ειλικρινής και φοβισμένη παρά το γεγονός ότι έχουν περάσει χρόνια από την εμπειρία εκείνη. Στην ερώτησή μου γιατί σταμάτησε σε ένα ερημικό σημείο τέτοια ώρα για να πάρει έναν άγνωστο, μου απάντησε πως δεν φαντάστηκε ποτέ ότι ένας Ιερέας θα μπορούσε να της κάνει κακό. Ρώτησα ξανά εάν της πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να ήταν κάποιος ληστής μεταμφιεσμένος και μου απάντησε πως εκείνη την εποχή δεν φοβόταν τόσο. Δήλωσε επίσης πως είναι χριστιανή ορθόδοξη και πως εκείνος που συνάντησε πρέπει να ήταν ο Διάβολος.
Μια επόμενη ιστορία μας έρχεται από την οδό που συνδέει το Άργος με τη Λέρνα, που είναι και η παλιά οδός προς Τρίπολη. Μάρτυρες είναι ο Β. και ο Σ. οι οποίοι επέστρεφαν αργά από κάποια επίσκεψη που είχαν πάει σε ένα κοντινό χωριό. Σε ένα καλά φωτισμένο σημείο και πάλι επάνω σε γεφύρι, είδαν επίσης έναν στρατιώτη και αποφάσισαν να τον πάρουν μαζί τους, σκεπτόμενοι πως ίσως είχε ξεμείνει και έπρεπε να επιστρέψει στο στρατόπεδο του Ναυπλίου μέσω Άργους. Κάθισε στο πίσω κάθισμα και στα επόμενα λεπτά ήταν λιγομίλητος, απαντώντας κυρίως μονολεκτικά στις ερωτήσεις τους. Κάποια στιγμή τους ζήτησε τσιγάρο κι εκείνοι του πρόσφεραν ένα. Μόλις όμως ο συνοδηγός άναψε τον αναπτήρα του για να του δώσει φωτιά, εκείνος εξαφανίστηκε.
Δεν μπορώ να έχω άποψη για την εμπειρία αυτή, καθώς δεν είμαι καθόλου βέβαιος για την αξιοπιστία των μαρτύρων, οι οποίοι παραδέχονταν ότι είχαν καταναλώσει αλκοόλ αλλά όχι σε βαθμό μέθης, πάντα σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους. Θα απέρριπτα αυτή την εμπειρία αν δεν υπήρχαν από παλιά φήμες για το συγκεκριμένο σημείο, στο οποίο φαίνεται πως οι χωρικοί έβλεπαν διάφορες φασματικές μορφές από την εποχή κιόλας που δεν υπήρχε φωτισμός και αυτοκίνητα. Σημειώστε για μια ακόμη φορά ότι η εμπειρία αυτή αναφέρεται να έλαβε χώρα σε σημείο που υπάρχει γεφύρι.
Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε και άλλες εμπειρίες αλλά προς το παρόν οι παραπάνω είναι αρκετές. Είπαμε και πριν ότι παρόμοιες εμπειρίες αναφέρονται από πολλά σημεία της Γης και πως εμφανίζουν μερικά κοινά χαρακτηριστικά, κάποια από τα οποία είναι τα παρακάτω:
οδηγός μόνος στο όχημα, σε ερημικό δρόμο, κατά τις νυχτερινές κυρίως ώρες
ωτοστόπερ που αρχικά δεν προκαλεί φόβο αλλά είναι είτε αμίλητος είτε ολιγόλογος
ο οδηγός στη συνέχεια αντιλαμβάνεται πως κάτι δεν πηγαίνει καλά
ο ωτοστόπερ εξαφανίζεται είτε προειδοποιεί τον οδηγό για ένα επικίνδυνο σημείο του δρόμου, είτε του ζητάει να τον μεταφέρει σε κάποιο σπίτι που ο οδηγός αργότερα μαθαίνει ότι αυτός που μετέφερε ζούσε εκεί αλλά έχει πεθάνει σε τροχαίο.

Φυσικά υπάρχουν πολλές παραλλαγές του παραπάνω μοτίβου. Για τις τοποθεσίες που αναφέρω στις παραπάνω εμπειρίες, στις δύο από αυτές υπήρχαν γεφύρια και σε όλες εικονοστάσια. Το γεφύρι, για τους γνώστες αυτών των πραγμάτων, είναι το σημείο εκείνο στο οποίο οι κόσμοι συναντιούνται, όπως και διάφορα άλλα για τα οποία θα μιλήσουμε στο μέλλον. Τα εικονοστάσια γνωρίζετε ότι συνήθως σηματοδοτούν το σημείο όπου συνέβη ένα τροχαίο ατύχημα, θανατηφόρο ή μη.
Κράτησα για το τέλος μια προσωπική μου εμπειρία. Επέστρεφα νύχτα από διασκέδαση στο Ναύπλιο, στο αμάξι ενός καλού φίλου, όπου και ήμουν συνοδηγός. Θυμάμαι ότι ψιλοέβρεχε και ο καιρός δεν ήταν καλός. Η οδός, παρέλειψα να σας αναφέρω ότι είναι μια παρακαμπτήριος που συνδέει την παραλιακή λεωφόρο με το χωριό Δαλαμανάρα. Πλησιάζοντας στα πρώτα σπίτια του χωριού, είδα από την πλευρά μου μια γυναικεία μορφή, μέσα σε πέπλα που θύμιζαν νυφικό. Η ταχύτητα του οχήματος ήταν ιδιαίτερα μικρή και όταν ζήτησα από το φίλο μου να μου πει αν έβλεπε κάτι στην πλευρά μου, μου είπε ότι δεν έβλεπε τίποτα, πόσο μάλλον μια νύψη που βρισκόταν ντυμένη στην άκρη του δρόμου μέσα στην κρύα νύχτα.
Αυτή η εμπειρία, καθώς και άλλες πολλές που έχω, με έχουν κάνει να πιστεύω αυτό που λένε αρκετοί, ότι η εμπειρία είναι ένα αυστηρά προσωπικό βίωμα πολλές φορές που εξαρτάται από παράγοντες μη κοινούς σε όλους τους ανθρώπους.
0 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα στις 11:53 πμ
Παρασκευή, 1 Φεβρουάριος 2008
Μύθοι και θρύλοι της Αργολίδας
Η Αργολίδα είναι από τους τόπους που κατοικήθηκαν πρώτοι στο απώτερο παρελθόν και μάλιστα το Άργος, η μεγαλύτερη πόλη του νομού, είναι η αρχαιότερη πόλη της Ευρώπης, καθώς οι κάτοικοί της βρίσκονται και ζουν στον ίδιο τόπο εδώ και χιλιάδες χρόνια.
Στην ευρύτερη περιοχή της Αργολίδας, υπάρχουν πολλές παραδόσεις και θρύλοι. Θα σας αναφέρω μερικές μόνο από αυτές, έτσι όπως είναι καταγεγραμμένες στο προσωπικό μου αρχείο και θα αποτελέσουν υλικό τόσο για την προσωπική μου μελέτη όσο και για όποιον ενδιαφέρεται για αυτά τα ζητήματα.

Φαντάσματα-στοιχειώματα

Ένα φάντασμα που συναντάμε στην περιοχή από τα χρόνια της Επανάστασης κιόλας είναι εκείνο που εμφανίζεται με τη μορφή δυο σκυλιών, ενός μαύρου και ενός άσπρου, το οποίο ακόμα και σήμερα θυμούνται οι παλιοί Αργείτες να έχουν δει στην πόλη τους. Αρκετές φασματικές μορφές έχουν αναφερθεί στον επαρχιακό δρόμο που ενώνει το χωριό Κεφαλάρι με το Σκαφιδάκι, οι περισσότερες από τις οποίες μιλούν για την περίφημη γουρούνα με τα γουρουνάκια, η οποία θεωρείται και ως μια δυσοίωνη επαφή.
Σημαντικά φαινόμενα έχουν αναφερθεί για την περιοχή του ναού Κοίμησης της Θεοτόκου στο Άργος, μερικά από τα οποία είχα την τύχη να ζήσω κι εγώ. Στην περιοχή κατά την αρχαιότητα υπήρχε η νότια Πύλη της πόλεως, ενώ ο ναός έχει χτιστεί με αρχαιοελληνικά μάρμαρα, δίπλα από ένα μεγάλο ρέμα της τότε εποχής και είναι ο αρχαιότερος της πόλης, καθώς και το μεγαλύτερο νεκροταφείο της. Φαίνεται πως κάτι υπάρχει στην περιοχή, δεδομένου ότι η οικογένειά μου θυμάται πολλά περιστατικά, τα οποία πηγαίνουν πίσω στην εποχή πριν τους Παγκοσμίους Πολέμους. Ενδεικτικά να αναφέρω ότι πολλές από τις φασματικές μορφές που έχουν αναφερθεί ήταν ζώα και άνθρωποι παλιότερης εποχής.
Μια ακόμα ιστορία αναφέρεται στο χωριό Μαραθιά, που βρίσκεται γύρω στα 4 χιλιόμετρα μετά το τουριστικό χωριό Δρέπανο. Μέχρι τότε ήταν ένα ερειπωμένο χωριό, μέχρι που άρχισαν να εγκαθίστανται ξένοι ξανά. Οι παραδόσεις μιλούν για τη φασματική εικόνα μιας σειράς από άλογα και άλλα φαινόμενα, με προεξάρχοντα τα ακουστικά. Κρότοι, ποδοβολητά και φασαρία υποτίθεται ότι συμβαίνει εκεί επάνω αν και δεν έχω προσωπική μαρτυρία.
Ένα ακόμη φάντασμα υποτίθεται ότι στοιχειώνει το Παλαμίδι, το κάστρο της πόλης του Ναυπλίου, καθώς και την παλιά πόλη, στη συνοικία που ονομαζόταν ψαρομαχαλάς.

Φασματικές μορφές σε δρόμους, στοιχειακά και άλλα

Αν και δεν είναι αυστηρή η κατηγοριοποίηση αυτών των εμπειριών, τουλάχιστον σε αυτό το ιστολόγιο, εντούτοις στη μελέτη που πραγματοποιώ, τα πράγματα ξεκαθαρίζονται. Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με μερικές ιστορίες που θα μπορούσαν να εντάσσονται και στα πλαίσια των Αστικών Θρύλων.
Αρκετές αναφορές μιλούν για φασματικές μορφές που μπορεί κανείς να συναντήσει στην οδό Ναυπλίου – Τολού. Συνήθως πρόκειται για ιερείς, φαντάρους και λοιπούς ωτοστόπερς, παράδοση που βρίσκουμε σε ολόκληρη την Ελλάδα και τον κόσμο και μπορεί να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως. Μια πρόσφατη εμπειρία μου περιγράφηκε για την οδό που συνδέει το Ναύπλιο με την Επίδαυρο και αυτό μου κόστισε αρκετές νυχτερινές επισκέψεις εκεί, χωρίς ωστόσο να διαπιστώσω ο ίδιος τίποτα.
Μια άλλη ιστορία, που πήρε μάλιστα και διαστάσεις στα τοπικά μέσα ενημέρωσης, είναι ο περίφημος νάνος του χωριού Αραχναίο, ο οποίος υποτίθεται πως έχει τρομοκρατήσει τους κατοίκους της περιοχής καθώς και διερχόμενους. Είχε γίνει επίσης και επιτόπια έρευνα από δημοσιογράφους με κάμερες, η οποία είχε λήξει με ευτράπελα.
Μια άλλη παρουσία που μπορεί κανείς υποτίθεται να συναντήσει, είναι πάλι στο Παλαμίδι, εάν όμως πάει εκεί τα μεσάνυχτα και καθίσει κάτω από ένα συγκεκριμένο δέντρο.
Πολλές ιστορίες επίσης, που θα χρειάζονταν πολλά κείμενα όπως αυτό για να αναλυθούν, αναφέρονται για το χωριό Αχλαδόκαμπος, καθώς και για την παλιά εθνική οδό που συνδέει την Τρίπολη με την Αργολίδα, περνώντας δίπλα από το προαναφερθέν χωριό. Η ευρύτερη εκείνη περιοχή είναι θησαυρός παράξενων φαινομένων, καθώς οι διηγήσεις μιλούν για θεάσεις φαντασμάτων, στοιχειωμάτων, παράξενων ζώων και ιπτάμενων δίσκων. Δεν γνωρίζω τι ακριβώς συμβαίνει στην περιοχή, από τα πολύ παλιά χρόνια ούτε και έχω κάνει κάποιες σχετικές έρευνες προς το παρόν.

Εξωγήινοι – ιπτάμενοι δίσκοι

Σποραδικές αναφορές υπάρχουν σχετικά με το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου και για την Πυραμίδα του Ελληνικού, περιπτώσεις που αναφέρει ο κύριος Μάκης Ποδότας σε σχετικό του βιβλίο. Πέραν αυτών των εμπειριών, δεν έχω υπόψην μου κάποια άλλη, τουλάχιστον όχι που να μου έχει αναφερθεί προσωπικά αν και η έρευνα συνεχίζεται. Επειδή επάνω από τον ουρανό της Αργολίδας περνούν πολλά αεροσκάφη, λόγω του ότι στο Δίδυμο Όρος υπάρχουν ραντάρ της αεροπορίας, πιστεύω ότι ο κόσμος δεν κάθεται ιδιαίτερα να ασχοληθεί ιδιαίτερα με τον ουρανό, αποδίδοντας ό,τι πιθανώς να έχει δει σε θεάσεις γήινων αεροσκαφών.

Χριστιανική μεταφυσική

Η περιοχή φημίζεται για τις παμπάλαιες εκκλησίες και τα μοναστήρια που συνυπάρχουν μαζί με τους ναούς της αρχαίας θρησκείας. Ως φορείς πνευματικής ενέργειας ενός θεσμού που υπάρχει εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια υπάρχουν αρκετές παράξενες διηγήσεις.
Στο χώρο που σήμερα υπάρχει ο ναός της Ζωοδόχου Πηγής, βρέθηκε κατά την παράδοση η εικόνα της Παναγίας, η οποία μεταφερόταν στον καθεδρικό Ναό του Αγίου Πέτρου στο Άργος αλλά την επόμενη ημέρα βρισκόταν στο χώρο που βρέθηκε, οπότε και χτίστηκε ο ναός της Παναγίας.
Φήμες θέλουν τις μοναχές της Μονής Αγίας Μαρίνας αλλά και πιστούς να έχουν παρατηρήσει ότι μερικές φορές εξαφανίζεται η μορφή του Διαβόλου από την εικόνα της Αγίας Μαρίνας, η οποία ως γνωστόν απεικονίζεται με το να τον κρατάει από τα κέρατα, ενώ λίγα χιλιόμετρα μακριά, στο Μοναστήρι του Αγίου Θεοδοσίου, δεν είναι λίγοι εκείνοι που ισχυρίζονται ότι έχουν δει τον Άγιο να περιδιαβαίνει τα στενά του χωριού τους.

Όπως είπαμε και παραπάνω, το κείμενο αυτό δεν είναι παρά μια πολύ μικρή μόνο μελέτη γύρω από τη μεταφυσική πλευρά της Αργολίδας. Για όσους ενδιαφέρονται να επισκεφτούν τους προαναφερθέντες τόπους και μέχρι η μελέτη αυτή να πάρει συγκεκριμένη μορφή, ας επικοινωνήσουν μαζί μου για περισσότερα στοιχεία.

0 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα στις 12:26 μμ
Πέμπτη, 13 Δεκέμβριος 2007
Η Πυραμίδα του Ελληνικού
Σε απόσταση περίπου 8 χιλιομέτρων από την πόλη του Άργους, λίγο έξω από το χωριό Κεφαλάρι με την χτισμένη μέσα στη σπηλιά εκκλησία του, βρίσκεται το χωριό Ελληνικό. Αποτελείται από μερικά μόνο σπίτια αλλά είναι πολύ γνωστό, εξαιτίας του γεγονότος ότι εκεί βρίσκεται ένα κτίσμα που είναι γνωστό τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό: η περίφημη Πυραμίδα του Ελληνικού.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το 1995 η Ακαδημία Αθηνών, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και το κέντρο Δημόκριτος, απεφάνθησαν ότι το κτίσμα αυτό χρονολογείται από το 2720 π.Χ και επομένως είναι αρχαιότερο από την πρώτη αιγυπτιακή πυραμίδα, εκείνη του Ζοζέρ. Η μέθοδος χρονολόγησης που χρησιμοποιήθηκε, ήταν η οπτική θερμοφωταύγεια.

Ωστόσο, εξακολουθούν να υπάρχουν διαφωνίες μεταξύ των ειδικών τόσο για το εάν το κτίσμα αυτό είναι Πυραμίδα ή κάτι άλλο, όσο επίσης και για τη χρονολογία κατασκευής του.
Ο Παυσανίας στα Κορινθιακά το θεωρεί Πολυάνδριο, στο οποίο είχαν θαφτεί οι νεκροί από τη μάχη του Προίτου με τον Ακρίσιο για τη βασιλεία του Άργους, η οποία έληξε ισόπαλη. Ο Παυσανίας λέει ότι το κτίσμα μοιάζει με πυραμίδα και προσθέτει ότι στο εξωτερικό του υπήρχαν ανάγλυφες οι ασπίδες που χρησιμοποιήθηκαν, αναφέροντας μάλιστα ότι, κατά την παράδοση, η μάχη εκείνη ήταν η πρώτη στην οποία χρησιμοποιήθηκαν ασπίδες. Επομένως καταλαβαίνουμε την αρχαιότητα του μνημείου, έστω και από αυτό το υπαινικτικό σημείο του Παυσανία.

Ωστόσο, δεν είμαι σίγουρος εάν τελικά ο Παυσανίας αναφέρεται στη συγκεκριμένη πυραμίδα ή σε κάποια άλλη και αυτό γιατί στα Κορινθιακά αναφέρει πως «ερχομένοις δε εξ Άργους εις την Επιδαυρίαν». Η πυραμίδα του Ελληνικού βρίσκεται στα νότια του Άργους, πολύ μακριά από τους δρόμους που οδηγούν στην Επιδαυρία, δεδομένου ότι η τελευταία βρίσκεται στα ανατολικά. Ίσως ο Παυσανίας να αναφέρεται στην περίφημη πυραμίδα του Λυγουριού.

Υπάρχουν έντονες διαφωνίες σχετικά με τη χρονολόγηση του μνημείου. Το Υπουργείο Πολιτισμού τοποθετεί την κατασκευή της τον 4ο π.Χ αιώνα και δεν δέχεται ότι ήταν πυραμίδα. Για το λόγο αυτό, στις σχετικές πινακίδες που οδηγούν προς αυτή, η λέξη πυραμίδα βρίσκεται μέσα σε εισαγωγικά.
Προσωπικά, θεωρώ ότι πρόκειται για πυραμίδα η οποία οπωσδήποτε είναι κατά πολύ αρχαιότερη από όσο θεωρεί το Υπουργείο. Μια ματιά από κοντά και μια παρατήρηση της κατασκευής και της λάξευσής της θα σας πείσουν.
Ωστόσο, επειδή διατυπώνονται ενστάσεις σχετικά με το εάν όντως έγινε χρονολόγησή της από την Ακαδημία Αθηνών, νομίζω πως είναι απλό να βρει κανείς εάν πράγματι έγιναν τέτοιες έρευνες, καθώς και τα πορίσματά τους. Όπως και αν έχει το πράγμα, ακόμα και αν ο Παυσανίας αναφέρεται στην πυραμίδα του Λυγουριού, η παράδοση ότι εκεί έγινε ο πρώτος πόλεμος με ασπίδες, αποτελεί σημάντική ένδειξη παλαιότητας…

0 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα στις 2:32 μμ
Ο παράξενος ναός της Αγίας Φωτεινής Αρκαδίας
Η Ελλάδα είναι γεμάτη από παράξενες Εκκλησίες, που τις περισσότερες φορές μένουν κρυφές στα μάτια του επισκέπτη, που συνήθως προτιμά να επισκέπτεται τοποθεσίες και αξιοθέατα που γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος. Η μικρή μου εμπειρία, ωστόσο, μου έχει αποδείξει πως, ακόμα και κάτι που, όπως λέει ο κόσμος «δεν σου γεμίζει το μάτι», μπορεί να κρύβει εκπλήξεις που κανείς ούτε θα φανταζόταν.
Ο ναός της Αγίας Φωτεινής, αντίθετα, είναι από τα αξιοθέατα που αμέσως προκαλούν την εντύπωση του επισκέπτη, ο οποίος δικαίως τον συμπεριλαμβάνει ανάμεσα στους πιο περίεργους ναούς που έχει ποτέ δει στη ζωή του.
«Κρυμμένος» από τα μάτια του κόσμου, μακριά από τον κεντρικό δρόμο που οδηγεί από τη Βυτίνα στα διόδια της Εθνικής Οδού, ο Ναός της Αγίας Φωτεινής βρίσκεται περίπου 12 χιλιόμετρα μακριά από την πόλη της Τρίπολης, στην επαρχιακή οδό προς το χωριό Αρτεμίσιο, στους πρόποδες του ομώνυμου Ιερού Όρους της θεάς Άρτεμης, στα σύνορα με το Νομό Αργολίδας. Ρωτώντας στην Τρίπολη, ο επισκέπτης θα πάρει οδηγίες για το πώς θα φτάσει εκεί, αν και για τους επισκέπτες από Εθνική Οδό είναι ευκολότερο, καθώς στρίβουν δεξιά αμέσως μετά τα διόδια, ακολουθώντας τις πινακίδες προς Βυτίνα.
Επισκεφτήκαμε νύχτα, μαζί με τον χρήστη coldfusion το Ναό, χωρίς να γνωρίζουμε που ακριβώς είναι και το σκοτάδι, μαζί με την έλλειψη πινακίδων, έκαναν την αποστολή μας ακόμα δυσκολότερη. Όταν τελικά φτάσαμε, είδαμε ένα οικοδόμημα που η αλήθεια είναι πως δεν μας άφησε και τις καλύτερες εντυπώσεις. Ίσως ήταν λίγο το σκοτάδι, λίγο η ερημιά και άλλο τόσο η παράξενη ενέργεια του τόπου που μας έκανε να νιώθουμε έτσι, οπότε, γνωρίζοντας πλέον τη διαδρομή, αποφασίσαμε να επιστρέψουμε κάποια άλλη στιγμή στο φως της ημέρας, εφοδιασμένοι με φωτογραφική μηχανή.
Η αποστολή πραγματοποιήθηκε λίγες ημέρες αργότερα, στις αρχές του Δεκέμβρη, μια συννεφιασμένη Κυριακή. Μόλις δύο ή τρεις επισκέπτες βρίσκονταν στο χώρο και έτσι είχαμε όλη την ησυχία και την άνεση να φωτογραφήσουμε το Ναό. Μισό λεπτό, όμως…τα μάτια μας δεν αντίκριζαν ένα Ναό, αλλά τουλάχιστον τρεις. Έναν που έμοιαζε αμυδρά με βυζαντινό ναό, έναν άλλο που είχε αιγυπτιακά στοιχεία και έναν τρίτο με αρχαιοελληνικά. Γιατί, αυτό είναι το χαρακτηριστικό που κάνει το συγκεκριμένο ναό να αποτελεί έναν από τους πλέον παράξενους που έχω δει ποτέ μου, στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό. Το γεγονός ότι είναι κατασκευασμένος με τέτοιον τρόπο, ώστε να «παντρεύονται» με τρόπο αρμονικό βυζαντινά, αρχαιοελληνικά και αιγυπτιακά στοιχεία αρχιτεκτονικής.
Η κατασκευή του Ναού ολοκληρώθηκε το 1968, ενώ τα εγκαίνιά του έγιναν το 1978 από το Μητροπολίτη Θεόκλητο. Ο Ναός ανήκει στον Μαντινειακό Σύνδεσμο και σήμερα χρησιμοποιείται για γάμους και βαπτίσεις. Στον προαύλιο χώρο του Ναού υπάρχει το φρέαρ Ιακώβ και το Ηρώον, το οποίο θεμελιώθηκε προς τιμήν των αγωνιστών της πατρίδας, οι οποίοι κατάγονταν από το δημοτικό διαμέρισμα Μαντινείας, ενώ από την απέναντι πλευρά του δρόμου, υπάρχει μεγάλος αρχαιολογικός χώρος.
Συζητάμε με τον coldfusion το σκοπό της ανέγερσης ενός τόσο ιδιαίτερου ναού και συμφωνούμε στο ότι ο αρχιτέκτονας πιθανότατα ήθελε να περάσει το μήνυμα πως η «αλήθεια» δεν είναι προνόμιο κανενός θρησκευτικού ρεύματος. Μπορεί επίσης να ήθελε να περάσει το μήνυμα συμφιλίωσης των θρησκειών ή και κάτι ακόμα που δεν μπορούμε να σκεφτούμε.
Θα μπορούσα να γράψω ένα αρκετά μεγάλο κείμενο για το Ναό της Αγίας Φωτεινής, αλλά δεν θα το κάνω. Θα σας παρουσιάσω τις φωτογραφίες και θα αφήσω τις σκέψεις να τις κάνετε εσείς μόνοι σας. Και αν η Αρκαδία αποτελέσει τόπο διακοπών σας ή ενδιάμεσο πέρασμα σε κάποιο σας ταξίδι, επισκεφτείτε το ναό και προσπαθήστε κι εσείς να αποκωδικοποιήσετε τα μηνύματα που θέλει να περάσει…

1 σχόλια
Ετικέτες Η παραξενη Ελλαδα στις 11:24 πμ
Τρίτη, 11 Δεκέμβριος 2007
Άγιος Ανδριανός Ναυπλίου – ένα παράξενο εκκλησάκι

Άγιος Ανδριανός

Εισαγωγή

Σε απόσταση 5 χιλιομέτρων βορειοδυτικά της πόλης του Ναυπλίου δεσπόζουν δύο λόφοι. Ο ένας ξερός, με τη χαρακτηριστική χλωρίδα της νότιας Πελοποννήσου, φιλοξενεί αρχαία ερείπια, πιθανώς κάποιας ακρόπολης. Ο άλλος, πνιγμένος στη βλάστηση, είναι ο προορισμός μου εκείνη τη βροχερή ημέρα του Οκτώβρη. Πάνε χρόνια από τότε που φήμες είχαν φτάσει στα αυτιά μου για το ησυχαστήριο του Αγίου Ανδριανού που βρίσκεται στον κατάφυτο λόφο του μικρού χωριού Νέου Ροινού (Κατσίγκρι) Ναυπλίας, ένα πανέμορφο εκκλησάκι που στο τέμπλο του, μια οπή κάτω από την εικόνα της Παναγίας θεωρείται από τους πιστούς πως αποτελεί ένα από τα πολλά θαύματα της χριστιανοσύνης. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ιστορικά στοιχεία

Σταματώ το αμάξι μου και κοιτάζω το ναό. Είναι μικρός, σταυρεπίστεγος και περιποιημένος και βρίσκεται στο κέντρο του ησυχαστηρίου. Διαβάζουμε στην πελοποννησιακή πρωτοχρονιά:
« Η Αργολίδα βρίθει από το είδος εκείνο των ναών τους οποίους ονομάζουμε σταυρεπίστεγους, επειδή οι στέγες τους σχηματίζουν ένα μεγάλο σταυρό. Εις τους σταυρεπιστέγους ναούς περιλαμβάνεται και ο ιερός ναός που βρίσκεται στο χωριό Κατσίγκρι της Αργολίδος, τιμώμενους δε εις μνήμην των Αγίων μαρτύρων Ανδριανού και Ναταλίας. Φέρει προσθέτως, πλην της δυτικής τοξωτής θύρας και μια άλλη, κατά το δυτικόν τμήμα, της βορείου μικράς πλευράς του, ως και στενότατον παράθυρον εις το κάτω μέρος της εγκαρσίας καμάρας. Η ύπαρξις στενωτάτων, εν είδη πολεμιστριών και σχεδόν παντελής έλλειψις παραθύρων είναι ενδεικτικαί των χρόνων της τουρκοκρατίας…»
Μια ακόμα πηγή του 1898 αναφέρει την εξής μαρτυρία. « Ούτος ο θείος και πάνσεπτος ναός του Αγίου ενδόξου μεγαλομάρτυρος και θαυματουργού Ανδριανού και Ναταλίας ιστορήθη δι’ εξόδου του ενδοξωτάτου άρχοντος και δραγουμάνου του Μορέως, κυρίου κυρ – Θόδωρου Καπελέτη εκ πόλεως Άργους (…) Δια χειρός καμού του ταπεινού Ιερεμίου Ιερομονάχου του εξ Αδαμίου Ιουνίω αψμγ’ (1743).
Οι δύο παραπάνω πηγές, λοιπόν, τοποθετούν την ίδρυση του Ναού στα χρόνια της τουρκοκρατίας αν και δεν αποκλείεται, σύμφωνα με τη μοναδική μοναχή του ησυχαστηρίου, να θεμελιώθηκε πάνω σε προϋπάρχοντα αρχαιότερο ναό. Γεγονός είναι πάντως πως επί 250 περίπου χρόνια ο ναός ήταν εγκαταλελειμμένος, μέχρι πριν 13 χρόνια που η μοναχή Ζωή αποφάσισε με πενιχρά μέσα να τον ανακαινίσει και να αναστηλώσει σχεδόν εκ μηδενός τα περιβάλλοντα καλυβάκια. Το αποτέλεσμα δικαιώνει πλήρως τον κόπο της, όπως μπορεί να διαπιστώσει ο επισκέπτης.

Το εσωτερικό του ναού

Εισέρχομαι στο ναό και αμέσως η παλαιότητά του μου καθίσταται προφανής. Είναι γεμάτος παμπάλαιες τοιχογραφίες, χαραγμένες με τα ονόματα των επισκεπτών και τις χρονολογίες που τον επισκέφτηκαν. Διαβάζω μερικά από αυτά και διαπιστώνω πως οι χρονολογίες τους ανάγονται στο 17ο και 18ο αιώνα και έχουν προκαλέσει μεγάλες φθορές στις τοιχογραφίες. Μια από αυτές, εκείνη που βρίσκεται στο υπέρθυρο της εισόδου, είναι σε καλή κατάσταση και αναπαριστά σκηνές από την Αποκάλυψη του Ιωάννη. Στο δεξί μέρος βρίσκονται οι Δίκαιοι που θα κληρονομήσουν τον Παράδεισο και στο αριστερό δαίμονες οδηγούν τους αμαρτωλούς στην Κόλαση, όπου οφιοειδή πνεύματα τους κατατρώνε. Κανείς δεν θα μπορούσε να νιώθει καλά κοιτάζοντας αυτή την αναπαράσταση, ακόμα και αν δεν πιστεύει σε μετά το θάνατο ζωή. Το ότι οι αγιογράφοι επέλεξαν να τοποθετήσουν την Κόλαση και τον Παράδεισο στην εξώθυρα, με κάνει να πιστεύω πως αυτό ήταν το τελευταίο μήνυμα που έπαιρναν οι πιστοί βγαίνοντας από το ναό, μια τελευταία υπενθύμιση…
Οι υπόλοιπες τοιχογραφίες είναι σε καλή σχετικά κατάσταση και περιλαμβάνουν ένα πλήθος Αγίων, τους ιδρυτές του μοναχισμού, μια επιβλητική απεικόνιση του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και φυσικά τον Παντοκράτορα στο θόλο και την Πλατυτέρα των Ουρανών Παναγία στην κόγχη του Ιερού.
Σε περίοπτη θέση βρίσκεται και η εικόνα του Αγίου Ανδριανού, που απεικονίζεται ως έφιππος αξιωματικός, στον οποίο ένας Άγγελος απονέμει το στέφανο του Μάρτυρα. Η εικόνα αυτή βρίσκεται και ως τοιχογραφία δίπλα από το τέμπλο και ως αργυρή εικόνα κοντά στην είσοδο του ναού, με μερικά αναθήματα επάνω της, δείγμα ευγνωμοσύνης των πιστών.
Σύμφωνα με τον Συναξαριστή, οι Άγιοι Ανδριανός και Ναταλία υπήρξαν ανδρόγυνο και όταν ο Ανδριανός συνελήφθη από τους Ρωμαίους επειδή ήταν χριστιανός, η Αγία Ναταλία του συμπαραστάθηκε και τον προέτρεπε να μην προδώσει την πίστη του, παρά τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκε και που τον οδήγησαν τελικά στο θάνατο.
Με ποικίλες σκέψεις να περνούν από το μυαλό μου, συνεχίζω να θαυμάζω το εσωτερικό του ναού, ώσπου το μάτι μου πέφτει στην εικόνα της Παναγίας του τέμπλου.

Η μυστηριώδης οπή

Η ιδιαιτερότητα που μου τραβάει την προσοχή δεν είναι η ίδια η εικόνα αλλά μια οπή που βρίσκεται κάτω από αυτή και που αποτελεί το λόγο της επίσκεψής μου στο ησυχαστήριο. Η παράδοση λέει πως η οπή εκείνη παρέχει τη δυνατότητα να διαπερνά μέσα από αυτή ολόκληρο το ανθρώπινο σώμα. Την κοιτάζω προσεκτικά και συγκρίνοντάς τη με την ωραία πύλη που βρίσκεται δίπλα της, μοιάζει μικροσκοπική. Το μάτι μου δεν δέχεται την πιθανότητα να περνάει άνθρωπος από εκεί μέσα. Στέκομαι στην άκρη, καθώς μια ευτραφής κυρία ξαπλώνει στο πάτωμα για να περάσει και με απόλυτη επιτυχία περνάει τρεις φορές, μια ανάσκελα, μια στο πλάι και μια μπρούμυτα! Τελειώνοντας, ευχαριστημένη κάνει το σταυρό της και με προτρέπει να περάσω κι εγώ αλλά διστάζω και παραχωρώ τη θέση μου στην επόμενη, σαφώς πιο μικροκαμωμένη κυρία, που καταφέρνει κι εκείνη με μεγάλη άνεση να περάσει. Ρωτάω τις δύο κυρίες αν πρόκειται για θαύμα ή αν η οπή μοιάζει μικρή στο μάτι αλλά είναι επαρκής για το ανθρώπινο σώμα και η μία χαριτολογώντας κάνει μια στροφή για να δω πόσο πραγματικά παχουλή είναι. Η άλλη κυρία μου λέει πως τα πάντα είναι θέμα πίστης και πως η οπή διευρύνεται αν πρόκειται για παχουλό άτομο που όμως πιστεύει. Ρωτάω για το σκοπό της ύπαρξης του θαύματος και αποφεύγουν να απαντήσουν. Μου λένε μόνο πως η πίστη κινεί βουνά και πως η θρησκεία μας είναι ζωντανή, ενώ υποτίθεται πως παλιότερα έβαζαν τους αρρώστους να περάσουν μέσα από την οπή και αν το κατάφερναν, τότε θα γίνονταν καλά.
Φεύγουν για να απολαύσουν τον καφέ τους με τη μοναχή και μένω μόνος, αντιμέτωπος με την οπή. Κλείνω την πόρτα και βγάζω το μέτρο που είχα φέρει μαζί μου. Η οπή έχει διαστάσεις 40 εκατοστά ύψος και 32 πλάτος. Μετράω τις δικές μου διαστάσεις στην πλάγια θέση και είναι ελαφρώς μεγαλύτερες. Φαντάζομαι όμως πως η πίεση των μαλακών μορίων μικραίνει τις διαστάσεις, οπότε θεωρητικά θα μπορέσω να περάσω. Το σκέφτομαι ξανά και ξανά, περιμένω να φύγουν και μερικοί άλλοι επισκέπτες και αναλογίζομαι από πόσο μικρές διαστάσεις περνάει το έμβρυο κατά τον τοκετό – όμως περνάει. Ξαπλώνω στο πάτωμα και κοιτάζω ξανά την οπή, ενώ η κλειστοφοβία μεγαλώνει μέσα μου Γυρίζω στο πλάι, περνάω το χέρι μου από την άλλη πλευρά ώστε να κρατηθώ και να τραβηχτώ, βάζω το κεφάλι μέσα και αρχίζω να τραβιέμαι, πιέζοντας ταυτόχρονα το πάτωμα με τα πόδια μου. Νιώθω τα τοιχώματα της οπής πάνω στο σώμα μου αλλά καταφέρνω και περνάω.
Η επιτυχία έφερε τον ενθουσιασμό και επειδή η παράδοση θέλει να περνάει ο πιστός τρεις φορές, δοκιμάζω και μια δεύτερη, αυτή τη φορά ανάσκελα. Είμαι ο μισός από τη μία πλευρά του τέμπλου και ο μισός από την έξω. Το δύσκολο σημείο των ώμων, η αμφικρωμιακή διάμετρος που λέμε στη Μαιευτική, έχει περάσει, άρα το υπόλοιπο σώμα θα γλιστρήσει εύκολα. Εκείνη τη στιγμή, η κλειστοφοβία ξυπνάει μέσα μου και ο τρόμος μου μεγαλώνει εκθετικά. Και αν όντως αυτό είναι ένα θαύμα κι εγώ γίνομαι μάρτυρας του θαύματος; Δε νιώθω καλά, αισθάνομαι πως τα τοιχώματα με σφίγγουν υπερβολικά, ενώ ως τότε ήταν πολύ άνετα. Δοκιμάζω να κάνω μικρές κινήσεις για να ξεφρακάρω και δεν γίνεται τίποτα, ούτε όταν με κόπο γυρίζω στο πλάι. Η γιαγιά μου που ακολούθησε μαζί στο οδοιπορικό, προσπαθεί να με τραβήξει, να με βοηθήσει αλλά δεν γίνεται τίποτα, οπότε πηγαίνει να φωνάξει τη μοναχή και μένω μόνος μου εκεί, να φέρνω στο νου μου τις εικόνες με τόσους ανθρώπους που είχα δει να περνούν, άλλος μπρούμυτα, άλλος ανάσκελα, μερικοί από αυτούς έπαιζαν παίρνοντας περίεργες στάσεις και όμως περνούσαν. Εγώ, άραγε, δεν είχα τόσο δυνατή πίστη; Θυμάμαι το Χριστό να αναφέρει πως η πίστη μετακινεί και βουνά ακόμη και σιγά σιγά νιώθω πολύ άνετα εκεί μέσα, τόσο που με μια απλή κίνηση βγαίνω άνετα μέσα από την οπή, οπότε περνάω το ίδιο άνετα και μια τρίτη και τελευταία φορά.

Σκέψεις

Πρόκειται για θαύμα ή για κάτι το φυσιολογικό; Οι διαστάσεις της οπής είναι αρκετές για ορισμένους σωματότυπους, για άλλους οριακές και για μια τελευταία κατηγορία οπωσδήποτε αναρωτιέται κανείς πως είναι δυνατό τόσο μεγαλόσωμοι άνθρωποι να μπορούν να περάσουν, ακόμα και αν δεχτούμε ως πιθανή εξήγηση τη συμπίεση των μαλακών μορίων του σώματος πάνω στα τοιχώματα της οπής.
Δεν στάθηκε δυνατό να ανακαλύψω ποιος και πότε άνοιξε την οπή καθώς και το σκοπό που είχε, μπορώ όμως να κάνω μερικές σκέψεις και συσχετισμούς. Η οπή προφανώς δεν ανοίχτηκε προκειμένου να «λειτουργήσει» ως θαύμα αλλά για να υποδηλώσει αυτό που συναντάμε σε μερικές σπάνιες εικόνες. Ότι η Πύλη του Παράδεισου είναι στενή και δύσκολη, σε αντίθεση με την Πύλη της Κόλασης, την οποία εύκολα μπορεί να διαβεί κανείς.
Όμως, γιατί αποφασίστηκε να ανοιχτεί η οπή κάτω από την εικόνα της Παναγίας; Νομίζω πως και αυτό το ερώτημα είναι εύκολο να απαντηθεί ή τουλάχιστον να κάνουμε μια σχετικά καλή υπόθεση. Διαβάζουμε στους Χαιρετισμούς της Θεοτόκου « Χαίρε, πύλη μόνη, ην ο Λόγος διώδευσε μόνος, η μοχλούς και πύλας άδου, Δέσποινα, τω τόκω σου συντρίψασα, χαίρε η θεία είσοδος των σωζομένων πανύμνητε». Η Παναγία, λοιπόν, θεωρείται πως είναι η Πύλη και το όχημα μέσω του οποίου οι πιστοί μπορούν να εισέλθουν στον Παράδεισο και αυτό συμβαίνει επειδή ήταν εκείνη που γέννησε τον υιό του Θεού, που άνοιξε ξανά τις σφραγισμένες Πύλες προς την αιώνια ζωή.
Η οπή συνδέει τον κύριο ναό με το ιερό και ο πιστός που διέρχεται μέσω της οπής, βιώνει μια εμπειρία παρόμοια με τη γέννηση. Διαμέσου της οπής, που από πάνω της στέκεται η Παναγία, ο άνθρωπος αφήνει τον κόσμο (ναό) και εισέρχεται στο Ιερό Θυσιαστήριο, στα Άγια των Αγίων και κριτήριο για τη διάβασή του αυτή δεν είναι ούτε η κοινωνική – οικονομική του κατάσταση, ούτε οι σωματικές του διαστάσεις αλλά μόνο η πίστη…

2 σχόλια

Advertisements

Σχολιάστε »

Δεν υπάρχουν σχόλια.

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Δημιουργήστε ένα δωρεάν ιστότοπο ή ιστολόγιο στο WordPress.com.

Αρέσει σε %d bloggers: