Thalassinakis’s Blog

Δεκεμβρίου 30, 2008

Κουνταλίνη και Τσάκρα : ξυπνώντας το αιτιατό σώμα Α ΜΕΡΟΣ

Filed under: 1 — thalassinakis @ 5:31 μμ

Κουνταλίνη και Τσάκρα : ξυπνώντας το αιτιατό σώμα

(Β’ Μέρος)

Η ΚΟΥΝΤΑΛΙΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΤΣΑΚΡΑ

Τα τσάκρα είναι μέρος ενός πολύ υψηλότερου ενεργειακού συστήματος από ότι είναι το φυσικό σώμα. Για να χρησιμοποιήσουμε μια χρήσιμη αναλογία : ενεργοποιώντας κάθε τσάκρα απαιτείται διπλασιασμός του ποσού της ενέργειας που χρειάζεται για την διατήρηση σε ζωή όλων των φυσικών και εγκεφαλικών λειτουργιών. Απαιτείται περίπου διπλάσια ενέργεια για να ενεργοποιήσεις το πρώτο τσάκρα, ρίζα ή γήινο τσάκρα, από ότι η ενέργεια που απαιτείται για τη διατήρηση των συνηθισμένων ψυχοσωματικών λειτουργιών, διπλό ποσό ενέργειας από το πρώτο για να ενεργοποιήσεις το δεύτερο τσάκρα και ούτε κάθε εξής μέχρι την κορυφή του κεφαλιού. Ετσι υπάρχει μια μεγαλύτερη αλλαγή συνείδησης μεταξύ των τσάκρα από ότι στην κανονική ανθρώπινη συνείδηση μέχρι την ενεργοποίηση του πρώτου τσάκρα.

Για τα τσάκρα που θα λειτουργήσουν απαιτείται μεγαλύτερη πηγή ενέργειας από αυτήν που το φυσικό σώμα μπορεί να παρέχει. Αυτός είναι ο ρόλος της κουνταλίνης. Η κουνταλίνη δεν είναι μια φυσική δύναμη ούτε κάτι που το κανονικό μέσο μυαλό ή εγώ μπορεί να ελέγξει. Είναι η συμπυκνωμένη ενέργεια της συνειδητότητας ή της προσοχής. Μόνο αν ένας άνθρωπος έχει οξύτητα πνεύματος μπορεί η κουνταλίνη να ξυπνήσει με ένα αρμονικό τρόπο. Η κουνταλίνη δεν είναι μια ενέργεια ξέχωρη από τη συνειδητότητα, αλλά η δύναμη της συνείδησης που φανερώνεται όταν ο νους απελευθερώνεται από τους περιορισμούς της σκέψης και του συναισθήματος που βασίζονται στο εγώ.

Το ξύπνημα της κουνταλίνη προϋποθέτει ότι η πράνα ή η ενέργεια-ζωής εισέρχεται μέσα στο susshumna ή κεντρικό κανάλι. Αυτό γίνεται όταν η πράνα αποσύρεται από την στερεότυπη συνηθισμένη συμπεριφορά της στον εξωτερικό κόσμο και απομακρύνεται από τις αισθήσεις μας. Όσο η πράνα μας ταυτίζεται με το φυσικό μας σώμα και τις λειτουργίες του, δεν μπορεί να εισέλθει στο κεντρικό κανάλι. Γι αυτό το λόγο, το ξύπνημα της κουνταλίνη συνδέεται με την κατάσταση samadhi στην οποία αφήνουμε την συνηθισμένη, κοινή συνείδηση. Στην αρχή αυτό το βιώνουμε σε κατάσταση έκστασης ή ύπνωσης στην οποία χάνουμε την συνειδητότητα του φυσικού μας σώματος. Αργότερα μπορεί να συμβαίνει όταν είμαστε ξύπνιοι, χωρίς την εξασθένηση των φυσικών λειτουργιών, αλλά το φυσικό σώμα δεν βιώνεται πλέον σαν η αληθινή ταυτότητα κάποιου.

Η ανάπτυξη της ξύπνιας πράνα ή ενέργειας κουνταλίνης, εμπλουτίζει τις ικανότητες και τις δυνάμεις κάποιου σαν θεραπευτή. Η κουνταλίνη είναι η θεραπευτική δύναμη της Θείας Μητέρας που συνδέεται με την κοσμική ζωή και την αγάπη και τις θεραπευτικές δυνάμεις της. Ένας τέτοιος θεραπευτής μπορεί να θεραπεύσει με ένα απλό άγγιγμα, με την φωνή του ή απλώς με την παρουσία του. Για αυτό το λόγο θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί να μην προσπαθούμε να παραποιήσουμε αυτή τη λεπτή πρανική δύναμη αλλά να αφήσουμε το Θεό να την οδηγήσει προς εμάς. Είναι καλύτερα να διαλογιζόμαστε στην Θεία Μητέρα που εξουσιάζει την πρανική θεραπευτική δύναμη κι όχι εμάς προσωπικά. Η δύναμη είναι πάντα ένας πειρασμός για το εγώ και καθώς η κουνταλίνη είναι ίσως η μεγαλύτερη δύναμη, το εγώ θα ήθελε να την κατέχει. Αλλά είναι σαν να ψάχνει κανείς να πιάσει τον κεραυνό. Στο τέλος καταλήγει να κατακεραυνωθεί από αυτόν.

ΚΟΣΜΙΚΕΣ ΟΠΤΙΚΕΣ ΤΩΝ ΤΣΑΚΡΑ

Τα ανοικτά τσάκρα επιτρέπουν τη δίοδο σε κοσμικές λειτουργίες των ιδιαίτερων στοιχείων τους και σωμάτων τους. . Παρέχουν γνώση της ενότητας των αντικειμενικών συνιστωσών του σύμπαντος (στοιχεία), εργαλεία γνώσης (αισθητήρια όργανα) και τα εργαλεία δράσης (όργανα δράσης), τα οποία είναι οι φαινομενικοί πληρεξούσιοι του σύμπαντος Όταν τα τσάκρα είναι ανοικτά βιώνουμε την κοσμική φύση αυτών των γεγονότων σαν μέρος της δικής μας βαθύτερης συνειδητότητας. Μαθαίνουμε τα μυστικά της δημιουργίας και ενώνουμε το σύμπαν μέσα στο δικό μας νου.

Καθώς ενεργοποιούμε τις λεπτές ενέργειες και τα σώματα ίσως βιώσουμε λεπτότερους ήχους, φως ή οράματα θεοτήτων στην περιοχή του τρίτου ματιού. Αλλά τέτοιες εμπειρίες μπορεί να έρθουν πολύ νωρίτερα πριν κάποιο συγκεκριμένο τσάκρα ανοίξει. Να θέσουμε αυτά τα λεπτά κέντρα σε λειτουργία, τα χοντροειδή φυσικά κέντρα πρέπει να μπουν σε κατάσταση αδράνειας ή ισορροπίας. Αυτό εξηγεί γιατί οι τεχνικές της γιόγκα αναπτύσσουν αταραξία σώματος, αναπνοής, αισθήσεων και νου, συγκεκριμένα μέσω της pratyahara σαν βάση της εργασίας με τα τσάκρα. Η κουνταλίνη είναι μια δύναμη απόσυρσης, αντιστρέφοντας τη διαδικασία της δημιουργίας ώστε να επιστρέψουμε ξανά στο Ένα. Γι αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει αν δεν μειώσουμε τις εξωτερικές δεσμεύσεις και προσκολλήσεις.

Για να αναπτύξουμε σωστά το τσάκρα της γης, απαιτείται αποκόλληση από το στοιχείο γη. Κάποιος δεν αναζητά πλέον να συσσωρεύει εξωτερικά θέματα αλλά μαθαίνει να τα εκτιμά από πνευματικής κι εσωτερικής πλευράς, σαν μια μορφή διαίσθησης. Κάποιος μαθαίνει να απολαμβάνει τα χρώματα, τις δομές και τις σκιές του στοιχείου γη όπως ένα τοπίο από θαυμάσια βουνά μέσα στο μυαλό του, αλλά δεν έχει καμιά επιθυμία να τα κατέχει ή να τα κρατήσει.

Για να ανοίξει σωστά το τσάκρα του νερού είναι διαφορετικό από το να έχεις μια αυξημένη σεξουαλική ορμή ή ακόμα μεγάλη σεξουαλική δυνατότητα. Αυτό απαιτεί ότι το φυσικό σεξουαλικό όργανο μπαίνει σε λανθάνουσα κατάσταση και η σεξουαλική ορμή εξευγενίζεται σε δύναμη συνειδητότητας. Κάποιος μαθαίνει να απολαμβάνει την ροή και τη γεύση / άρωμα του στοιχείου νερό σαν μια κίνηση χάρης, γοητείας , που κινείται πάνω στα κύματα της διαίσθησης στην κοσμική θάλασσα.

Για να ανοίξει σωστά το τσάκρα της φωτιάς δεν σημαίνει να αυξήσει κανείς την προσωπική του βούληση ή την αποφασιστικότητα. Απαιτεί ξύπνημα της κοσμικής ενέργειας της φωτιάς (tejas) και να αφεθεί να χαράζει δρόμο μπροστά. Κάποιος πρέπει να γίνει φωτιά και να κάψει όλες τις ακαθαρσίες μέσα στο σώμα και το νου του. Είναι σαν να βιώνεις τη φωτιά που καταστρέφει το σύμπαν στο τέλος του κύκλου των yugas στο οποίο τα προσωπικά μας κίνητρα απαλείφονται.

Για να ανοίξει το τσάκρα της καρδιάς ή του αέρα είναι αρκετά διαφορετικό από το να είσαι σε κατάσταση τρωτών και εντεινόμενων συναισθημάτων. Για να ξυπνήσεις το τσάκρα της καρδιάς πρέπει να πας πέρα από προσωπικά συναισθήματα και να κατανοήσεις την κοσμική ενέργεια της αγάπης πίσω από όλες τις συναισθηματικές διακυμάνσεις. Αυτό απαιτεί ένα άνοιγμα προς τα συμπαντικά αισθήματα συμπόνιας και αφοσίωσης και σύνδεση με την παγκόσμια δύναμη-ζωής. Είναι η βίωση της αγνής αφοσίωσης, που γίνεται καθεαυτή αγάπη.

Για να ανοίξει το τσάκρα του λαιμού ή αιθέρα δεν τίθεται θέμα αυξανόμενου λόγου ή έκφρασης αλλά το να είσαι σιωπηλός στην απεραντοσύνη του κοσμικού χώρου στον οποίο η δική μας φωνή χάνεται μέσα στο λόγο του θεού. Ενώνεται με τον κοσμικό αιθέρα στον οποίο το απόσταγμα του ήχου μεταφράζεται σε αιώνια γνώση.

Ανοίγοντας το τρίτο μάτι, απαιτείται να μάθει κανείς να ζει σε βαθιά ενόραση, χωρίς να απαιτείται ένα σώμα ή ακόμα οι αισθήσεις. Το να ανοίξει το τσάκρα της κορυφής σημαίνει να γίνεις ένα με το Άπειρο, την αιώνια φύση της αγνής Ύπαρξης στην οποία η δυαδικότητα εξαφανίζεται.
Το ξύπνημα της συνείδησης πίσω από το αιτιατό σώμα περιλαμβάνει να είναι κανείς ικανός να βγάλει το χονδροειδές σώμα και τις λειτουργίες του σαν ένα βαρύ παλτό το οποίο δεν είναι πλέον απαραίτητο σε μια ζεστή καλοκαιρινή μέρα. Αυτό μπορεί να φοβίζει αυτούς που είναι προσκολλημένοι με το σώμα τους, αλλά είναι γοητευτικό σ’ αυτούς που δεν αντιλαμβάνονται τη ζωή με περιορισμένους όρους.

ΤΣΑΚΡΑ, ΒΙΩΜΑΤΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΕΙΣ

Κάθε τσάκρα παρέχει μια συνειδητότητα από το αντίστοιχο επίπεδο του σύμπαντος ή διαφορετικούς κόσμους (lokas) πέρα από τον φυσικό. Κερδίζουμε βαθιά γνώση των λεπτών λειτουργιών της φύσης (prakriti), των αισθήσεων και των λεπτών ουσιών τους (tanmatras), της ενέργειας – ζωής (pranas) και της διαδικασίας κοσμικής δημιουργίας.

Τα αντίστοιχα υπό-επίπεδα του αστρικού κόσμου τα οποία είναι περισσότερο θαυμαστά από οτιδήποτε του φυσικού κόσμου μπορεί να γίνουν διαθέσιμα για το τρίτο μάτι. Πανέμορφα αστρικά βουνά μπορεί κανείς να βλέπει, απέραντο διάστημα από διάφανους αστρικούς ωκεανούς, σπινθηροβόλους αστρικούς ήλιους και παλλόμενα αστρικά αστέρια. Κανείς μπορεί να καβαλήσει αστρικούς ανέμους σε διάφορους κόσμους ή να διευρύνει το μυαλό του μέσα από ατελείωτα αστρικά διαστήματα και τα σύμπαντά τους από ομορφιά και μαγεία.

Κανείς μπορεί να συναντήσει σοφούς και θεότητες ή φίλους από προηγούμενες ζωές ανανεώνοντας τους δεσμούς της ψυχής. Στα υψηλότερα τσάκρα κανείς μπορεί να αποκτήσει δίοδο στην αιτιατή σφαίρα της αγνής γνώσης, της ιδανικής διαίσθησης και της ατελείωτης συνείδησης πέρα από προσωπικούς περιορισμούς. Κανείς μπορεί να επισκεφτεί το εργαστήριο της δημιουργίας και να δει πως τα σύμπαντα είναι φτιαγμένα από νου και σκέψη και μόνο.

Ακόμη, όχι όλοι οι γιόγκι διαλέγουν να εξερευνήσουν τους κόσμους ή τις δυνατότητες που σχετίζονται με τα τσάκρα. Πολλοί μεγάλοι jnanis ή γιόγκι του μονοπατιού της γνώσης αγωνίζονται να ενωθούν απευθείας με την αγνή ενότητα ή το απόλυτο, το οποίο είναι πέρα και από το λεπτό και από το αιτιατό σώμα. Κατά το ξύπνημά τους μπορεί με δυσκολία να διακρίνουν τις διαφορές των τσάκρα και των λειτουργιών τους. Από την εμπειρία τους – όπως είναι αυτή του Ramana Maharshi ο οποίος ίσως περισσότερο τυποποίησε αυτήν την άποψη- υπάρχει μόνο ένα τσάκρα ή κέντρο που είναι αυτό του Εαυτού στην καρδιά από το οποίο όλα τα φαινόμενα των χονδροειδών και λεπτών κόσμων και σωμάτων εμφανίζονται σαν εικόνες στον καθρέφτη ή σαν φούσκες πάνω στα κύματα της θάλασσας.

Παρόμοια, πολλοί μεγάλοι ζηλωτές απλώς αναζητούν να ενωθούν με το Θεό ή Bhagavan στην καρδιά και δεν ενδιαφέρονται για τις διάφορες εμπειρίες των τσάκρα ακόμη κι όταν αυτές τους είναι γνωστές. Αυτά είναι πολύ υψηλά επίπεδα που ελάχιστοι μπορούν να προσεγγίσουν αλλά πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα τσάκρα είναι μια σειρά από βήματα παρά ένα τέλμα και αν δεν προσέξουμε μπορεί να γίνουν λακκούβα για να παραπατήσουμε.

Η γιογκική φιλολογία μιλάει για διάφορα siddhis ή ψυχικές δυνάμεις. Αυτές σχετίζονται πρώτα-πρώτα με το λεπτό σώμα και τις πράνα του, καθώς το αιτιατό σώμα είναι ολοκληρωτικά εύπλαστο. Η λεπτή ενέργεια udana ή ανοδική κίνηση του αέρα επιτρέπει σε κάποιον να γίνει όσο ελαφρύς θέλει, συμπεριλαμβανομένου της ικανότητας της αιώρησης (laghima). Η ενέργεια apana ή καθοδική κίνηση του αέρα δίνει την ικανότητα σε κάποιον να γίνει όσο βαρύς ή σταθερός θέλει (garima).

Η ενέργεια vyana ή διαχεόμενος αέρας επιτρέπει να γίνει κανείς όσο ογκώδης θέλει, να διασταλθεί ατελείωτα (mahima). Η ενέργεια samana ή συστελλόμενος αέρας επιτρέπει σε κάποιον να γίνει όσο μικρός θέλει, να γίνει τέλεια συμπυκνωμένος (anima) . Η πρωταρχική prana από μόνη ης επιτρέπει σε κάποιον να αποκτήσει οτιδήποτε επιθυμεί (prapti). Καθώς τα τσάκρα ανοίγουν οι αντίστοιχες δυνάμεις του αιτιατού σώματος μπορούν να βιωθούν. Μερικές φορές τα αποτελέσματα τους διευρύνονται μέχρι το φυσικό σώμα.

Επί πρόσθετα δεν θα έπρεπε να ξεχάσουμε ότι πολλά λεπτά επίπεδα υπάρχουν μεταξύ της κανονικής φυσικής συνείδησης και της αληθινής ενεργοποίησης της κουνταλίνη και των τσάκρα. Θα έπρεπε να μην πάρουμε υπόψη μας οποιαδήποτε φοβερή εμπειρία σαν φώτιση ή σαν εμπειρία ξυπνήματος κουνταλίνης. Οράματα, εξω-σωματικές εμπειρίες, εκστάσεις, μυστικά όνειρα, ιδιοφυΐες, ισχυρές κλίσεις, έμπνευση προσώπων και άλλες καταστάσεις ακόμη και νόμιμες μπορούν ακόμη να αποτύχουν στο αληθινό ξύπνημα της κουνταλίνη και σίγουρα δεν πρέπει να μπερδεύονται με την Αυτό-πραγμάτωση , η οποία απαιτεί την πλήρη ανάπτυξη της συνείδησης μας παρά να παραδοθούμε σε κάποια οντότητα ή να έχουμε εμπειρίες έξω από εμάς.

Για να ανοίξουμε σωστά τα τσάκρα πρέπει να έχουμε τη χάρη του Θεού. Δεν μπορεί να γίνει σκόπιμα ή με τη βία ή σε συναισθηματική ταραχή. Το να προσπαθήσει κανείς να ξυπνήσει την κουνταλίνη χωρίς να έχει πριν εξαγνίσει το σώμα και τον νου θα τον οδηγήσει σε παρενέργειες στα οποία το μυαλό ή η ενέργεια – ζωής θα διαταραχθούν και διάφορες ψευδαισθήσεις θα εμφανιστούν. Γι αυτό το λόγο η παραδοσιακή γιογκική φιλολογία έχει τονίσει σωστό παράδειγμα ζωής και σωστές συμπεριφορές (yamas και niyamas) καθώς και απαραίτητο αγιουρβεδικό διατροφικό στυλ ζωής που είναι η βάση για τις πρακτικές της κουνταλίνη.

Ενώ είναι πιθανόν να έχει διεστραμμένες εμπειρίες κουνταλίνης ή τσάκρα, αυτό μπορεί να οφείλεται συνήθως σε πρανικές και νοητικές διαταραχές. Αν ο νους δεν είναι εξαγνισμένος μπορεί να υπάρξει μια αύξουσα δραστηριότητα των κατώτερων τσάκρα μαζί με μια αύξηση των αντίστοιχων φυσικών και συναισθηματικών τάσεων και ορμών. Γι αυτό πρέπει να αναζητούμε να δουλέψουμε με τα κατώτερα τσάκρα από την άποψη και το επίπεδο των υψηλότερων, κυρίως με της καρδιάς ή του τρίτου ματιού.

Επί πλέον για τα 7 ανώτερα τσάκρα υπάρχουν κι επτά κατώτερα τσάκρα κάτω από το muladhara τα οποία σχετίζονται με τον κάτω κόσμο, τα κατώτερο αστρικό ή σφαίρα των asuras (αντί – Θεοί) , οι δυνάμεις που εργάζονται για να μας κρατήσουν στην άγνοια και την ψευδαίσθηση. Είναι πιθανόν να πέσει κανείς σε αυτά τα κατώτερα τσάκρα και στις αρνητικές εμπειρίες της οργής, της έπαρσης και δύναμης αν δεν προσέξει.

Αν προσεγγίσουμε τα τσάκρα προσεκτικά και με την σωστή καθοδήγηση δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε, αλλά είναι καλύτερα να είμαστε προσεκτικοί σε μεγάλο βαθμό από το να είμαστε παράτολμοι. Πάνω από όλα θα πρέπει να καταλάβουμε ότι το ξύπνημα των τσάκρα δεν οδηγεί σε ένα τέλος, είναι ένα μέρος της διαδικασίας Αυτό-πραγμάτωσης. Τα τσάκρα μας δείχνουν απλώς τον δρόμο, επίσης μας υποδεικνύουν τις λακκούβες στις οποίες κανείς μπορεί να παραπατήσει.

Κουνταλίνη και Τσάκρα : ξυπνώντας το αιτιατό σώμα ΜΕΡΟΣ Β

Filed under: 1 — thalassinakis @ 5:27 μμ

Κουνταλίνη και Τσάκρα : ξυπνώντας το αιτιατό σώμα

ΤΑ 7 CHAKRAS

Η Γιόγκα στην βαθύτερη ουσία της απαιτεί ενεργοποίηση της Κουνταλίνη ή της δύναμης του φιδιού. Η Κουνταλίνη είναι η ανώτερη εξελικτική δύναμη που κρύβεται μέσα μας κι έχει την δυνατότητα να ξεδιπλώσει τις πνευματικές δυνατότητες. Στην ενεργοποιημένη της κατάσταση ένα μόνο κλάσμα της ενέργειάς της επαρκεί για να διατηρήσει σε καλή κατάσταση την συνηθισμένη μας ψυχοφυσική λειτουργία . Στην ενεργοποιημένη της κατάσταση μας αποκαλύπτει την ικανότητα μας για κοσμική συνείδηση, πηγαίνοντας μας πέρα από οτιδήποτε θα μπορούσαμε να φανταστούμε.

Αυτές οι εξελικτικές δυνατότητες υπάρχουν σαν κρυμμένα ενεργειακά κέντρα στο αιτιατό σώμα, τα επτά τσάκρα τα οποία η κουνταλίνη ενεργοποιεί. Το τσάκρα αναφέρεται σαν μια ρόδα, τροχό ή ένα κινούμενο κύκλο ενεργειών. Τα τσάκρα είναι επίσης σπουδαία στην αγιουρβεδική θεραπεία, συγκεκριμένα συσχετίζονται με την πράνα και τον νου τα οποία εργάζονται μέσα από αυτά.

Τα τσάκρα κατευθύνουν και οδηγούν το φυσικό σώμα πίσω από το νευρικό σύστημα.

Τα επτά τσάκρα περιέχουν τρεις κύριες, πρωταρχικές περιοχές. Τα τρία κατώτερα τσάκρα είναι εγκαταστημένα κοντά, το ένα στο άλλο από την βάση της σπονδυλικής στήλης μέχρι τον ομφαλό, σε μια περιοχή περίπου 6 έως 8 ιντσών. Μαζί ονομάζονται kanda ή βολβός και συνθέτουν την περιοχή της φωτιάς. Η ενεργοποίηση της κουνταλίνη πυροδοτεί αυτά τα τρία τσάκρα μαζί, όπως η φωτιά σε ένα καζάνι. Η σύνδεση αυτών των τσάκρα εξηγεί γιατί σε μερικά κείμενα η κουνταλίνη λέγεται ότι σηκώνεται από το τσάκρα της βάσης , ενώ σε άλλα κείμενα από το σεξουαλικό τσάκρα και ακόμη σε άλλα κείμενα από τον ομφαλό.

Αντίστοιχα τα τρία ανώτερα τσάκρα – του λαιμού, του τρίτου ματιού και της κορυφής του κεφαλιού- συνδέονται στενά και συνθέτουν την περιοχή του κεφαλιού, που κυβερνά τα ανώτερα εγκεφαλικά κέντρα. Μοιράζονται πολλές κοινές ποιότητες και δυνάμεις ανώτερης έκφρασης και αντίληψης, διαίσθησης. Λέγεται ότι αυτή η περιοχή είναι η περιοχή της σελήνης, ή Soma, των αντανακλαστικών και αφοσιωμένων σε ανώτερες ποιότητες.

Στο ενδιάμεσο στέκεται η καρδιά σαν το κεντρικό τσάκρα μεσολαβώντας μεταξύ αυτών των δυο γκρουπ των τριών τσάκρα που συνδέουν τον ομφαλό στο κάτω μέρος και τον λαιμό στο πάνω μέρος. Μερικές φορές το τσάκρα της καρδιάς συμπεριλαμβάνεται μέσα στα τρία ανώτερα κι άλλες φορές τοποθετείται στα τρία κατώτερα. Είναι η περιοχή του ήλιου, που διαχέεται το φως της φωτιάς και αντανακλά την φωτεινότητά του στη σελήνη. Συνδέει το ηλιακό πλέγμα ανάμεσα στην καρδιά και τον ομφαλό.

ΤΟ ΤΡΙΠΛΟ ΤΣΑΚΡΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΙΟΥ – ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ

Sahasrara-τσάκρα της κορυφής/ της σελήνης
Ajna-τσάκρα του τρίτου ματιού / σφαίρα της σελήνης
Visshuddha-τσάκρα του λαιμού ή του αιθέρα / αντανάκλαση της σελήνης

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΑΡΔΙΑ -ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Anahata-τσάκρα της καρδιάς ή του αέρα

ΤΟ ΤΡΙΠΛΟ ΤΣΑΚΡΑ ΤΟΥ ΒΟΛΒΟΥ-ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ

Manipura-τσάκρα της φωτιάς ή του ομφαλού
Svadhishtana-τσάκρα του νερού ή του σεξ
Mulandara-τσάκρα της ρίζας ή της γης

Το χαμηλότερο σετ των τριών τσάκρα αντανακλούν περισσότερες φυσικές και ζωτικές λειτουργίες συμπεριλαμβάνοντας περισσότερο θέματα υγείας μέσω των doshas (αγιουρβεδικών ιδιοσυγκρασιών). Η Βάτα έχει μια ειδική σχέση με το τσάκρα της γης ή ρίζας, η οποία βοηθά να το σταθεροποιεί Η Κάφα συνδέεται με το τσάκρα του νερού. Η Πίττα σχετίζεται με το τσάκρα της φωτιάς. Το τσάκρα της καρδιάς αντανακλά ψυχολογικά θέματα. Το τσάκρα του κεφαλιού αντανακλά πνευματικά θέματα. Παρομοίως υπάρχουν τρία επίπεδα λειτουργίας των τσάκρα που αφορούν την φυσική ασθένεια, την ψυχολογική ασθένεια και την πνευματική ανάπτυξη.

1. Φυσικές ασθένειες αναφέρονται σε ανισορροπίες των εξωτερικών τσάκρα διά μέσω του νευρικών ιστού και των ενδοκρινών οργάνων με τα οποία τα τσάκρα επικοινωνούν και με τις τρεις doshas τα βάτα, πίττα και κάφα.

2. Ψυχολογικές ασθένειες περικλείουν ανισορροπίες σε εσωτερικά τσάκρα πιο συγκεκριμένα αυτά που σχετίζονται με την prana, tejas και ojas που είναι οι ενέργειες του αιτιατού σώματος, του νου και των πεδίων, των ιδεών.

3. Πνευματική και γιογκική ανάπτυξη βοηθά στο άνοιγμα των τσάκρα. Αυτό απαιτεί υπέρβαση των κανονικών λειτουργιών τους από την προσωπική μας φύση στο επίπεδο της κοσμική. Οι γιόγκις ενώνουν τα τσάκρα του αστρικού σώματος μέσα στο φυσικό, αναστρέφοντας όλη την διαδικασία της δημιουργίας. Αυτοί ενώνουν τη γη μέσα στο νερό, το νερό μέσα στη φωτιά , τη φωτιά μέσα στον αέρα, τον αέρα μέσα στον αιθέρα τον αιθέρα μέσα στο μυαλό, το μυαλό μέσα στην διανόηση, την διανόηση μέσα στο Ανώτατο Εαυτό.

Οι περισσότερες θεραπείες μέσω τσάκρα σήμερα τονίζουν τις εξωτερικές μετρήσεις των λίθων, βοτάνων, ασκήσεων, ήχων, χρωμάτων και δονήσεων. Επιπρόσθετα, οι θεραπευτές μέντιουμ μπορούν να δουλέψουν στα τσάκρα μέσω της δικής τους πράνα ή της ενέργειας «τζι» (ή «τσι») την οποία κατευθύνουν σαν θεραπευτική δύναμη. H Αγιουρβέδα χρησιμοποιεί τέτοιες αισθήσεις για να θεραπεύσει ασθένειες και για να προάγει την υγεία και την ζωτικότητα. Αυτές οι προσεγγίσεις είναι πολύ σημαντικές για χρόνιες καταστάσεις, αδύναμο ανοσοποιητικό σύστημα και βαθιά εδραιωμένες ασθένειες του νευρικού συστήματος.

Πολλά βιβλία για τα τσάκρα σήμερα περιγράφουν τα τσάκρα σαν κέντρα ενέργειας μέσα στο φυσικό σώμα, με το σουσούμνα ή κεντρικό κανάλι να ταυτίζεται με την ραχοκοκαλιά. Σχετίζουν τα τσάκρα με τα διάφορα σπονδυλικά κέντρα και με τις φυσιολογικές διαδικασίες που αυτά ελέγχουν όπως είναι η αφόδευση, αναπνοή ή αναπαραγωγή. Ακόμη ενώ τα τσάκρα επηρεάζουν το φυσικό σώμα, το οποίο μορφοποιούν και ενεργοποιούν, δεν είναι όμως τα ίδια φυσικά.

Κάποιοι θεραπευτές υποστηρίζουν ότι δουλεύοντας πάνω στα τσάκρα με τέτοιες εξωτερικές μεθόδους μπορεί αυτά να ανοίξουν ή να ενεργοποιηθούν. Τέτοιες δηλώσεις πρέπει να λαμβάνονται υπόψη με προσοχή. Αναφορικά με την γιόγκα, στην κοινή συνηθισμένη ανθρώπινη κατάσταση, η οποία είναι εξαιρετικά δύσκολο να υπερπηδηθεί εκτός από καθοδηγούμενη πνευματική πρακτική, τα τσάκρα παραμένουν κλειστά, αυτό σημαίνει ότι δεν λειτουργούν καθόλου. Το αποτέλεσμα αυτού δεν είναι απαραίτητα αρρώστια, αλλά πνευματική άγνοια. Αυτή αποτελείται από θεώρηση του εξωτερικού κόσμου σαν την αληθινή πραγματικότητα και ζώντας, μη συνειδητοποιώντας τον Αληθινό Εαυτό , ο οποίος δεν είναι ούτε σώμα ούτε νους αλλά συνείδηση ελεύθερη από σκέψη.

Το τσάκρα κάποιου μπορεί να είναι κλειστό σε πνευματικό επίπεδο και ακόμη αυτός μπορεί να είναι υγιής, ψυχολογικά ισορροπημένος, διανοητικά δημιουργικός και επιτυχημένος στη ζωή. Αυτό εξαρτάται από τα εξωτερικά, όχι από τα εσωτερικά τσάκρα. Το άνοιγμα ενός τσάκρα δεν είναι μια διαδικασία βελτίωσης της ικανότητας κάποιου στα συνηθισμένα καθήκοντα της ανθρώπινης ζωής, παρόλο που μπορεί να συνεισφέρει σε αυτό υποβοηθητικά , αλλά στην πορεία πέρα από την κανονική ανθρώπινη κατάσταση σε μια υψηλότερη εξελικτική κατάσταση. Τα τσάκρα μπορούν να ανοίξουν πραγματικά μέσω εσωτερικών τεχνικών, pranayama, mantra και διαλογισμό. Εξωτερικές βοήθειες, από διατροφή μέχρι πολύτιμους λίθους, μπορεί να είναι βοηθητικές αλλά πρέπει να παραμένουν υποδεέστερες σ’ αυτές τις υψηλότερες αισθήσεις λεπτότερης ύλης και ενέργειας.

Η περισσότερη σκέψη μας, σήμερα , ακόμη και στα πνευματικά ή New Age πεδία είναι ακόμη εδραιωμένη σε ένα ματεριαλιστικό παράδειγμα στο οποίο προσπαθούμε να μειώσουμε τα πάντα για να συγκεκριμενοποιήσουμε συντεταγμένες χρόνου-χώρου. Αυτή η νοοτροπία χρησιμοποιήθηκε για να προσεγγίσει αιτιατά φαινόμενα , όπως είναι τα chakras, pranas, doshas. Εντούτοις, είναι λάθος να νομίζουμε ότι τα τσάκρα είναι σαν τα άκρα και τα όργανα του φυσικού σώματος, τα οποία έχουν πολύ μικρή διαφοροποίηση στη μορφή τους, τη λειτουργία ή την εμφάνιση τους.

Τα τσάκρα είναι ενεργειακά και λειτουργικά κέντρα, όχι φυσικές θέσεις. Τα αντιλαμβανόμαστε σε συγκεκριμένα σημεία του φυσικού σώματος περισσότερο από ότι σε άλλα, αλλά οι αντιδράσεις τους επηρεάζουν ολόκληρο το φυσικό σώμα, το νου και αυτό που είναι πέρα από αυτά. Το συμπέρασμα είναι ότι τα τσάκρα εργάζονται με διαφορετικούς τρόπους σε διαφορετικές ώρες και για διαφορετικούς ανθρώπους. Μπορούν να συσχετιστούν με διάφορα φαινόμενα σε διαφορετικά επίπεδα σχετικά με τη ροή της ενέργειας μέσα από αυτά. Γι αυτό το λόγο όλα τα βιβλία που μιλούν για τα τσάκρα, συμπεριλαμβανομένων εκτιμήσεων από γιόγκι , δεν συμφωνούν σε όλες τις λεπτομέρειες. Τέτοιες απόψεις μπορεί να αντιπροσωπεύουν διαφορετικές θεωρήσεις ή διαφορετικές μεθόδους εργασίας για τα τσάκρα. Δεν είναι απαραίτητα λανθασμένες, αλλά η παραδοσιακή διδασκαλία της γιόγκα πρέπει να έχει προτεραιότητα, λόγω της εμπειρικής παράδοσης που κρύβεται πίσω της.

Το αιτιατό σώμα είναι το σώμα των αποτυπωμένων αναμνήσεων, των ιδεών μας και των ενεργειών μας (pranas). Μπορεί κάποιος να τοποθετήσει μια ιδέα σε ένα κουτί; Όπως ο άνεμος, έτσι και η πράνα έχει τις δικές της κινήσεις , αλλά δεν μπορεί να περιοριστεί σε ένα συγκεκριμένο όργανο. Μπορεί κάποιος να πει που είναι ο αέρας συγκεντρωμένος, που πηγαίνει όταν σταματάει να φυσάει; Οι συσχετισμοί είναι μέσα για να δημιουργούμε συνδέσεις και καθώς οι συνδέσεις αυτές (συνειρμοί) είναι τελικά παγκόσμιες σε πνευματικό επίπεδο, τέτοιοι συσχετισμοί πρέπει να έχουν μεταβλητότητα, ικανότητα παραλλαγής.

Πρέπει να μάθουμε να κοιτάμε το αιτιατό σώμα αναφορικά με τη δική του πραγματικότητα που περικλείει και διεισδύει στην φυσική πραγματικότητα σε πολλά επίπεδα, το οποίο δεν είναι απλά παράλληλο με τη φυσική λειτουργία. Το αιτιατό σώμα δημιουργεί το δικό του χρόνο και χώρο, όπως ένα όνειρο ή ένα όραμα. Δεν είναι περιορισμένο από εξωτερικά γεγονότα ή μορφές. Ακόμη περισσότερο, αυτά τα ανοικτά τσάκρα δεν είναι ούτε μέρος της κανονικής λειτουργίας του αστρικού σώματος . Σχετίζονται με τον αυξανόμενο ή πνευματικά ενεργοποιημένο ρόλο του. Αντιπροσωπεύουν την απορρόφηση του αστρικού σώματος μέσα από το αιτιατό και της αγνής συνείδησης πέρα από αυτό. Καθώς τα τσάκρα ανοίγουν, το αστρικό σώμα σταδιακά διαλύεται. Ενώ συσχετίζουμε τα στοιχεία και τις λειτουργίες του φυσικού και του αιτιατού σώματος, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτά τα δυο δεν είναι το ίδιο και το πνευματικά ανοιγμένο αστρικό σώμα είναι ακόμη κάτι περισσότερο, που μοιάζει με ομίχλη ενεργειών που διαχέονται πέρα από τους γαλαξίες παρά σαν κάτι που μπορούμε να προσδιορίσουμε με σωματικούς όρους.

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ – ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΡΙΩΝ ΨΥΧΙΚΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ

Filed under: 1 — thalassinakis @ 5:03 μμ

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ – ΜΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΡΙΩΝ ΨΥΧΙΚΩΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ

Υπάρχουν πολλά κοινά σημεία ανάμεσα στους ανθρώπους. Υπάρχει ο λεγόμενος κατώτερος εαυτός, το κατώτερο εγώ, όχι όμως απαραιτήτως «κακό», διότι είναι η καθημερινή προσωπικότητα, την οποία χρειαζόμαστε για να αντεπεξέλθουμε στις απαιτήσεις της ζωής μας. Όλα εκείνα τα πράγματα που είναι επίκτητα μέσα μας, που χρειάστηκε να τα μάθουμε κατά τη διάρκεια της ζωής και της εκπαίδευσής μας. Αυτή η εκπαίδευση βασίστηκε στις έμφυτες ικανότητες, δηλαδή στο ακατέργαστο υλικό που είχαμε από τη γέννησή μας και καθοδηγείται από τις πραγματικές ή φανταστικές ανάγκες της κοινωνίας.

Παρατηρούμε διάφορες διαβαθμίσεις και αποχρώσεις αυτών των καταστάσεων. Θα συναντήσουμε ανθρώπους με μεγάλη μόρφωση, αλλά σε ένα βαθύτερο επίπεδο είναι μάλλον αδαείς. Το επίκτητο στοιχείο είναι ανεπτυγμένο, ίσως μετά από κοπιώδεις σπουδές, αλλά δείχνουν ότι δεν κατανοούν σε βάθος αυτά που έμαθαν. Το έμφυτο στοιχείο τους μάλλον δεν διαθέτει πολλές δυνατότητες. Ισχύει και το αντίθετο. Ευφυείς αλλά αμόρφωτοι άνθρωποι, άνθρωποι με πολλά «ευγενή προσωπεία», αλλά με αχρείες επιθυμίες. Άνθρωποι με εκλεπτυσμένο εσωτερικό κόσμο, αλλά αφελείς και απροσάρμοστοι ως προς τους κανόνες της κοινωνικής συμβίωσης. Υπάρχουν άπειροι συνδυασμοί.

Αν το επίκτητο στοιχείο (μόρφωση και απαραίτητη εκμάθηση «ρόλων»), δεν συμβαδίζει με την ανάπτυξη της έμφυτης ποιότητας, τότε έχουμε έναν καλοπροαίρετο αφελή, έναν απροσάρμοστο στην τρέχουσα κοινωνική πραγματικότητα. Αν το επίκτητο στοιχείο είναι περισσότερο ανεπτυγμένο από το έμφυτο, τότε έχουμε έναν υποκριτή. Έναν άνθρωπο «κενό».

Εκτός από τις δύο αυτές πλευρές της επίγειας προσωπικότητας, φαίνεται πως μέσα μας υπάρχει και ένας τρίτος παράγοντας, ο οποίος έρχεται από «πάνω», η εκδήλωσή του όμως είναι δυνατή μόνο όταν του το επιτρέψει το «κάτω». Και αυτό το κάτω δεν αρκεί να το επιθυμήσει απλώς, αλλά πρέπει να είναι και ισορροπημένα ανεπτυγμένο. Αυτός ο τρίτος παράγοντας είναι κάτι που θα το ονομάζαμε «φωνή της συνείδησης», αν και ο όρος αυτός είναι αρκετά παρεξηγημένος, διότι μέσα μας υπάρχει και ο «σφετεριστής». Μια εικονική φωνή της συνείδησης, που δεν είναι παρά τα ήθη και τα έθιμα, ακόμα ίσως να είναι η φωνή της υποκρισίας μας, που υποδύεται την αληθινή ηθική.

Ο άνθρωπος που λειτουργεί υπακούοντας στα έθιμα, στις τρέχουσες φιλοσοφίες, στους τυποποιημένους «ηθικούς» κανόνες και επιταγές του καθωσπρεπισμού, έχει αναπτύξει μέσα του ένα μόρφωμα, που θυμίζει στα εξωτερικά του χαρακτηριστικά την φωνή της συνείδησης. Του υπαγορεύει τι να κάνει, του δημιουργεί τύψεις αν δεν το κάνει, όμως δεν είναι η αληθινή συνείδηση, αλλά η φωνή όλων των επηρεασμών που έχει δεχθεί καθώς και η φωνή της «ανάγκης» να είναι αρεστός στους άλλους.

Για να κατορθώσει να αποβάλλει κανείς από μέσα του όλους αυτούς τους εξωτερικούς επηρεασμούς, για να αποκτήσει δηλαδή την εσωτερική του ελευθερία και την επικοινωνία με την αληθινή φωνή της συνείδησης, γινόμενος ο εαυτός του, έχουν αναπτυχθεί πολλές μέθοδοι κατά τη διάρκεια της ιστορίας της ανθρωπότητας. Θρησκείες, φιλοσοφίες, μυστικισμός, εσωτερισμός. Αυτό όμως το οποίο δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι ότι για κάθε έναν από εμάς, ο δρόμος είναι ατομικός και αναγκαστικά χαρακτηρίζεται από πολύ προσωπικά στοιχεία. Ένα γενικό πλαίσιο ίσως είναι χρήσιμο, διότι όλοι είμαστε άνθρωποι και μοιραζόμαστε κοινές ιδιότητες, όμως η Ελεύθερη Βούληση είναι εξατομικευμένο στοιχείο. Αυτό το γεγονός «νομιμοποιεί» την πρωτοτυπία και την διαφορετικότητα. Έχουμε δικαίωμα να επινοήσουμε δικά μας στοιχεία και δική μας προσωπική μέθοδο εξέλιξης, μάλιστα ίσως αυτό να είναι ο μοναδικός αποτελεσματικός τρόπος. Μπορούμε να εμπνευστούμε από τις υπάρχουσες μεθόδους, αλλά τελικά θα εξελιχθούμε μόνο όταν δημιουργήσουμε μια δικής μας έμπνευσης μέθοδο. Και φυσικά όταν θα εργαστούμε με επιμέλεια και επιμονή.

Προσπαθώντας επί σειρά ετών να πραγματοποιήσω αυτό τον εσωτερικό στόχο κατέληξα – χρησιμοποιώντας ποικίλες πηγές και πολύ προσωπική εργασία, προσπάθεια, διαλογισμό, σκέψη – σε ένα έμβλημα, όχι άγνωστο στις γενικές του γραμμές, ή στα επιμέρους στοιχεία του, στις παραδοσιακές διδασκαλίες. Οι ερμηνείες όμως καθώς και η πρακτική του χρήση, εκτός των ήδη γνωστών απόψεων, έχουν σε ένα ποσοστό και την προσωπική μου σφραγίδα και σε αυτό πιστεύω ότι οφείλεται η αποτελεσματικότητά του επάνω μου. Το έχω εμποτίσει με ατομική εργασία και τις δικές μου εμπνεύσεις. Ο σκοπός που το εκθέτω δεν είναι να ακολουθήσει κανείς ακριβώς αυτό τον τρόπο, αλλά να οδηγηθεί στην ανακάλυψη του δικού του. Εξ’ άλλου στο μέλλον πολύ πιθανόν είναι να καταλήξω σε κάτι διαφορετικό, που να μου είναι χρήσιμο στις τότε συνθήκες.

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥ

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ (Η κυριαρχία επάνω στον εαυτό μας, η απαλλαγή από τις επιδράσεις της κοινωνίας) – Το αστέρι συμβολίζει τα τέσσερα στοιχεία (Φωτιά, Αέρας, Νερό, Γη), από τα οποία αποτελούμαστε σε αυτή τη ζωή. Αυτά είναι οι τέσσερις κάτω κορυφές. Η πέμπτη κορυφή, η επάνω, είναι η ατομική Ελεύθερη Βούληση, που κυριαρχεί στα στοιχεία, δηλαδή στον κατώτερο εαυτό μας. Το Πνεύμα επιβάλλεται στην ύλη. Όταν το πεντάκτινο αστέρι είναι ανεστραμμένο, τότε η ύλη κυριαρχεί στο πνεύμα.

ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ (Η φωνή της συνείδησης, η αληθινή εσωτερική ηθική, η φωνή του ανώτερου εαυτού μας) – Ο κεντρικός χώρος του αστέρος, που είναι ένα πεντάγωνο, αποτελεί τον χώρο των συναισθημάτων μας, μέσα στον οποίο εμφανίζεται ένας σταυρός, που συμβολίζει την φωνή της συνείδησης του ανώτερου Εαυτού, την Πνευματική Καρδιά. Είναι ο εσωτερικός Λόγος. Τα τρία επάνω άκρα του σταυρού αντιπροσωπεύουν την Θεία Τριάδα μέσα μας και το τέταρτο άκρο, που είναι μεγαλύτερο σε μήκος προς τα κάτω, είναι η δράση του Θείου, που κατευθύνεται στους κατώτερους κόσμους, δηλαδή μέσα μας. Είναι ο Λόγος. Το δεύτερο γράμμα του Τετραγράμματου είναι ο Υιός και το τέταρτο, που είναι το ίδιο με το δεύτερο, είναι ο Υιός ως Λόγος, που κατερχόμενος δρα μέσα μας και εκδηλώνεται ως η αληθινή Φωνής της Συνείδησης.

ΑΠΡΟΣΩΠΟ (Εξάλειψη του εγωισμού, να μην αισθανόμαστε ως το «κέντρο του κόσμου»)- Το εξωτερικό κύκλο τον θεωρώ ως τον «μαγικό κύκλο» προστασίας από εξωτερικές επιδράσεις, αλλά κυρίως από τον ίδιο μας τον εγωισμό. Είναι ένα όριο, που μας καθιστά «αόρατους» στο περιβάλλον μας, δηλαδή απρόσωπους. Όταν είμαστε απρόσωποι, δεν έχουμε εγωισμό. Ο κύκλος δεν έχει αρχή ούτε τέλος. Είναι το απρόσωπο πνεύμα.

ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΕΦΑΡΜΟΓΗ

Τα στοιχεία του εμβλήματος εκτός από τις έννοιες που αναλύσαμε, αντιπροσωπεύουν τρία συγκεκριμένα συναισθήματα, σχετιζόμενα με το νόημά τους, που βοηθούν την πραγμάτωση μέσα μας. Όπως έχουμε πει και αλλού, σε ένα σύμβολο δεν έχει σημασία μόνο η μορφή του και το νόημα, κατά πως εμείς το αντιλαμβανόμαστε, αλλά και τα παραγόμενα μέσα μας συναισθήματα, διότι αυτά υποβοηθούν την «γείωση», δηλαδή την εφαρμογή του.

ΠΕΝΤΑΚΤΙΝΟ ΑΣΤΕΡΙ: Αποφασιστικότητα, βούληση, ελευθερία από επιδράσεις, ψυχρό ή «αδίστακτο» συναίσθημα. Όχι όμως κακία ή αδιαφορία, αλλά αποτελεσματικότητα. Όχι συναισθηματισμός, αλλά λογική. Η ικανότητα να επιβάλλουμε κάτι, χωρίς τύψεις και ενοχές. Χωρίς να επηρεαζόμαστε.

ΣΤΑΥΡΟΣ: Ψυχική θέρμη. Αίσθηση στο στήθος. Επιείκεια, αγάπη, ανοχή, κατανόηση, αποδοχή, ενδιαφέρον. Νόημα μέσω του συναισθήματος. Πίστη, θρησκευτικότητα, καλοσύνη, συγνώμη. Προσωπική εσωτερική ηθική, πέρα από κανόνες.

ΚΥΚΛΟΣ: Αίσθηση ανυπαρξίας. Το να περνούμε απαρατήρητοι, να μην μας βλέπουν οι άλλοι. Αίσθηση διάχυσης στο περιβάλλον. Δεν είμαστε εμείς το κέντρο των αισθητών από εμάς πραγμάτων, αλλά ένα στοιχείο του περιβάλλοντος ισοδύναμο με τα υπόλοιπα. Να μην μας γνωρίζουν, να μην μας δίνουν σημασία. Αδιαφορία για την γνώμη των άλλων, αίσθηση ότι κάνουμε κάτι χωρίς κανείς να μας γνωρίζει και χωρίς να έχουμε την ανάγκη να γίνουμε γνωστοί.

Η αποφασιστικότητα, δημιουργεί την αίσθηση ότι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα χωρίς δισταγμό. Αυτό σαν χαρακτηριστικό είναι από μόνο του ουδέτερο. Μπορεί κάλλιστα να χρησιμοποιηθεί είτε για το καλό, είτε για το κακό. Υπάρχει ο αδίστακτα κακός, επίσης όμως υπάρχει και ο αδίστακτα καλός. Η ηθική πυξίδα, σύμφωνα με τις εδώ ερμηνείες του πεντάκτινου αστέρα, απουσιάζει. Έχουμε την κυριαρχία, την αποφασιστικότητα, την έλλειψη δισταγμού. Δεν έχουμε αίσθηση ηθικής.

Η ηθική πυξίδα δίνεται από το σύμβολο του σταυρού, από τον εσωτερικό Λόγο, τον Χριστό μέσα μας. Γι αυτό το πεντάκτινο αστέρι είναι ένα σύμβολο βούλησης και δύναμης, όχι όμως ηθικής. Για να είμαστε βέβαιοι ότι ισχυροποιώντας την προσωπικότητά μας, δεν θα οδηγηθούμε στην ανηθικότητα και στην σκληρότητα, πρέπει μέσα μας να αφυπνίσουμε την αίσθηση της εσωτερικής καθοδήγησης. Τον Λόγο, την φωνή της συνείδησής μας.

Η μείωση του εγωισμού, η απαλλαγή μας από την γνώμη και τον θαυμασμό των άλλων, από τις κοινωνικές εξαρτήσεις, επιτυγχάνεται με το συναίσθημα που συνοδεύει το σύμβολο του κύκλου. Το σύμβολο αυτό σχετίζεται με τις ποιότητες του πεντάκτινου αστέρα και διευκολύνει την απόκτησή τους – φαίνεται εξ’ άλλου αυτό, διότι βρίσκονται σε επαφή μέσω των πέντε κορυφών. Απαραίτητη είναι λοιπόν η εξισορρόπησή τους μέσω των ποιοτήτων του σταυρού. Υπάρχει όμως στον κύκλο και μια σύνδεση με τον σταυρό, μέσω της μείωσης του εγωισμού. Ο σταυρός βρίσκεται στο κέντρο του κύκλου. Δηλαδή, η ανεξαρτησία μας από τις επιδράσεις του περιβάλλοντος, συνδέει τον κύκλο με το πεντάκτινο και η μείωση του εγωισμού, τον συνδέει με τον σταυρό.

Συνήθως, στον χώρο των θρησκειών, οι προαναφερθείσες αρετές του σταυρού προτείνονται και καλλιεργούνται, επειδή όμως δεν αναπτύσσεται η δύναμη του χαρακτήρα και η ελευθερία της βούλησης σαν το απαραίτητο αντιστάθμισμα, δημιουργούνται άνθρωποι υπερσυναισθηματικοί και ανίκανοι να πουν όχι, γινόμενοι έτσι θύματα εκμετάλλευσης.

Μπορεί κανείς να κάνει το σύμβολο αυτό αντικείμενο διαλογισμού. Το απεικονίζουμε στην φαντασία μας και αφυπνίζουμε μέσα μας τα αντίστοιχα αισθήματα, που αφορούν τα επί μέρους στοιχεία του. Επειδή είναι δύσκολο, έως ακατόρθωτο να τα φιλοξενούμε στην ψυχή μας ταυτόχρονα, τα προκαλούμε ένα προς ένα. Αναλογιζόμαστε επίσης, με συντομία και λιτότητα, το νόημα των επί μέρους στοιχείων. Του αστέρα, του σταυρού και του κύκλου. Με αυτό τον τρόπο «σφραγίζουμε» το συνειδητό και το υποσυνείδητο με μια εικόνα, συνοδευόμενη από τις έννοιες και τα συναισθήματα που σχετίζονται μαζί της. Έτσι διευκολύνουμε την υλοποίησή της.

Τα ίδια συναισθήματα μπορούμε να τα ανακαλούμε μέσα στην ψυχή μας κατά τη διάρκεια της ημέρας, είτε ασκούμενοι, είτε διότι μας χρειάζονται για την αντιμετώπιση διαφόρων καταστάσεων. Είναι μια τέχνη που την κατακτούμε σταδιακά, με επιμονή και σταθερότητα στις προσπάθειές μας. Απαιτείται αρκετή εμπειρία και εκγύμναση, ώστε να μάθουμε να χρησιμοποιούμε αυτές τις ικανότητες με σύνεση, χωρίς να κάνουμε λάθη και χωρίς να πληγώνουμε τους άλλους ή τον εαυτό μας.

Διαπιστώνουμε έτσι ότι η προσωπικότητά μας ωριμάζει και αναπτύσσεται. Αποκτά ισχυρή Βούληση (Πεντάκτινος), Αγάπη και Κατανόηση, την ηθική πυξίδα δηλαδή (Σταυρός) και ανεξαρτησία από τον εγωισμό και τις εξαρτήσεις από το περιβάλλον (Κύκλος). Όσοι είναι εξοικειωμένοι με την Καμπαλά, θα αναγνωρίσουν τις ποιότητες της στήλης της Αυστηρότητας (πεντάκτινος), της Επιείκειας (σταυρός) και της Ισορροπίας (κύκλος).

Όσο περισσότερο κατά τη διάρκεια της ημέρας καλλιεργούμε μέσα μας τις εν λόγω καταστάσεις, τόσο γρηγορότερη είναι η πρόοδος και η ωρίμανση του χαρακτήρα μας. Αυτοί οι παράγοντες είναι δυνάμεις που εδρεύουν στον Ανώτερο Εαυτό μας και εμείς προκαλούμε συνειδητά την παρουσία τους μέσα μας, συντονιζόμενοι μαζί τους, με συνειδητές βουλητικές προσπάθειες. Δεν υπάρχει τίποτα το αυθαίρετο σε αυτά τα πράγματα. Ο Ανώτερος Εαυτός μας διαθέτει ορισμένες ενέργειες και εμείς, συνειδητά, προκαλούμε την εμφάνισή τους μέσα μας. Αυτό όμως απαιτεί συνεχή εξάσκηση, δεν αρκούν τα ευχολόγια και οι συζητήσεις.

ΠΕΡΙ ΗΘΙΚΗΣ

Filed under: 1 — thalassinakis @ 4:59 μμ

ΠΕΡΙ ΗΘΙΚΗΣ

Οι θεωρητικές μελέτες των ιδεών της παραδοσιακής μύησης δεν αποσκοπούν απλώς στην απόκτηση πολυμάθειας, ή στην δημιουργία φιλοσόφων και ικανών συζητητών. Η εμβάθυνση στις πνευματικές αλήθειες έχει ως στόχο (έναν από τους πολλούς, γιατί υπάρχουν και άλλοι), την δυνατότητα της ρύθμισης της συμπεριφοράς μας και την τελειοποίησή μας, σε ηθικό επίπεδο. Όταν όμως αναφέρουμε τον όρο «ηθική», καθόλου δεν εννοούμε τους εθιμικούς ηθικούς κανόνες, της εκάστοτε κοινωνίας και της εκάστοτε εποχής. Η πραγματική ηθική είναι μάλλον η υπέρβαση αυτών των μηχανικών κανόνων. Η υπέρβασή τους προς την κατεύθυνση του ανώτερου εαυτού και όχι προς την κατεύθυνση των αχαλίνωτων ενστίκτων, του χωρίς όρια εγωισμού.

Η «ηθική» της κοινωνίας βασίζεται στην μηχανική τήρηση κανόνων και όσο περισσότερο αυτοί εσωτερικεύονται, τόσο καλύτερα εφαρμόζονται. Αν δεν εσωτερικευτούν αρκετά, υπάρχει και η αστυνομία. Η εσωτερίκευση αυτών των κανόνων δημιουργεί μια «κοινωνικής προέλευσης φωνή της συνείδησης», που επιφυλάσσει τις αντίστοιχες ενοχές στους παραβάτες των επιταγών της.

Η ρήξη με τους κοινωνικούς αυτούς κανόνες είναι η προϋπόθεση για την δημιουργία μιας ευκαιρίας συνειδητής και πραγματικής ηθικής. Ή μιας ευκαιρίας για την ηθική πτώση. Ο πραγματικά ηθικός άνθρωπος ακολουθεί την αληθινή φωνή της συνείδησής του και όχι τα κοινωνικά «πρέπει».

Δεν αποφεύγει όμως τους συμβιβασμούς, διότι έτσι προστατεύεται από πολλές περιττές συγκρούσεις με ανθρώπους χαμηλότερου συνειδησιακού επιπέδου, που αναστατώνονται όταν έρχονται σε επαφή με ταχύτερες δονήσεις. Ειδάλλως τον περιμένει ο σταυρός, ή το κώνειο, γιατί σε θέσεις ισχύος συνήθως βρίσκονται τέτοιοι άνθρωποι και όσοι κινούνται με ταχύτητα στον δρόμο της εξέλιξης, πρέπει να κρατούν την απαραίτητη μυστικότητα, να παίζουν και λίγο «θέατρο», προκειμένου να φυλάξουν τα νώτα τους.

Επειδή ο πραγματικά ηθικός άνθρωπος λειτουργεί συνειδητά, δεν μετανοεί για τις αποφάσεις του, δεν παλινδρομεί ανάμεσα σε διλήμματα, συνεπώς είναι «αδίστακτος», επειδή ακολουθεί τον ανώτερο εαυτό του χωρίς δισταγμούς. Αδίστακτος όμως μπορεί να είναι και ένας εγκληματίας, όταν έχει σβήσει από μέσα του την φωνή της πραγματικής του συνείδησης, ή έστω την εξωτερική ηθική της κοινωνίας, διότι ακολουθεί με την ίδια, ή πολύ συχνά με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα, όχι τον ανώτερο εαυτό του, αλλά το τερατώδες και καταστροφικό εγώ του.

Η μύηση μας διδάσκει τους πρακτικούς τρόπους εξισορρόπησης των διάφορων λειτουργιών του όντος μας. Η ηθική πτώση πάντοτε προκαλείται από μια ανισορροπία μέσα μας. Κάποια ιδιότητα λείπει, ή βρίσκεται σε μεγαλύτερη αναλογία από την απαιτούμενη και αυτό έχει άμεσες συνέπειες στην ποιότητα του χαρακτήρα μας.

Φανταστείτε έναν άνθρωπο πολύ ενεργητικό. Αν δεν το προσέξει αυτό το χαρακτηριστικό, κινδυνεύει να το δει να εκφυλίζεται σε επιθετικότητα. Και η επιθετικότητα αυτή δεν μπορεί παρά να εξυπηρετήσει τον εγωισμό του και την επιβολή σε άλλους των κατώτερων ενστίκτων του. Αν όμως την επιθετικότητα αυτή την «μπολιάσει» με μια ποσότητα ανοχής και επιείκειας, τότε θα την δει να μετατρέπεται ευγενή ενεργητικότητα, καθώς και σε ικανότητα προστασίας του εαυτού του και των συνανθρώπων του.

Ανάμεσα στο ανώτερο εγώ, από την μια πλευρά και στο κατώτερο εγώ των ενστίκτων, αλλά και του εξωτερικού κόσμου – που ασκεί και αυτός μια επιρροή ενισχυτική προς την δράση του κατώτερου εγώ, διότι είναι ο κόσμος της πλάνης και της πτώσης, υπάρχει η συνειδητή προσωπικότητά μας. Εκεί παίζεται το παιχνίδι της ισορροπίας. Όλες οι λειτουργίες πρέπει να είναι ομαλά ανεπτυγμένες και να εκδηλώνουν τις θετικές τους όψεις, ώστε η προσωπικότητά μας να ανακαλύψει το «μαγικό κλειδί», που επιτρέπει το άνοιγμα των πυλών στις ανώτερες επήρειες, αλλά και να δώσει την απαραίτητη σημασία και σεβασμό στις εκκλήσεις για εκπλήρωση, που της απευθύνουν τα κατώτερα ένστικτα, το υποσυνείδητό της και η κοινωνία.

Ο καθημερινός μας εαυτός, η τρέχουσα συνειδητότητά μας, η προσωπικότητά μας, ο χαρακτήρας μας, είναι ο χώρος στον οποίο πρέπει να συναντηθούν οι πνευματικές ακτίνες του ανώτερου εαυτού μας και οι ανάγκες του κατώτερου. Αν καταφέρουμε να τα ισορροπήσουμε όλα αυτά, χωρίς εσωτερικές συγκρούσεις, τότε θα έχουμε επιτύχει την εκδήλωση της πραγματικής ηθικής, η οποία όμως συχνά φαντάζει σαν έλλειψη ηθικής, γιατί δεν συμμορφώνεται προς τους υπάρχοντες κανόνες της εκφυλισμένης κοινωνίας μας. Εξ’ ου και η ανάγκη της τήρησης του κανόνα της μυστικότητας.

Για να μπορέσει να εκδηλωθεί αυτή η ισορροπία, θα πρέπει οι δυνάμεις της προσωπικότητάς μας να λειτουργούν ομαλά, να έχουν ωριμάσει, να έχουν χειραφετηθεί από την υπνωτική επίδραση της κοινωνίας και των διάφορων «λαμπερών» επιδιώξεών της, διότι τα «πυροτεχνήματα» γοητεύουν μόνο τα παιδιά.

Την ισορροπία αυτή θα την νοιώσουμε να εκδηλώνεται μέσα μας σαν μια αίσθηση, που μπορούμε να την αποκαλέσουμε «φωνή της πραγματική συνείδησής μας», σε αντίθεση με την ψευτοφωνή της συνείδησής μας, που δεν είναι παρά η φωνή των ηθών και των εθίμων, ο φόβος του «τι θα πει ο κόσμος», ή ακόμα χειρότερα, οι μηχανισμοί της αυτοδικαιολόγησής μας.

Η πραγματική λοιπόν φωνή της συνείδησής μας, προερχόμενη από το άνω και εναρμονιζόμενη με μαεστρία με το κάτω, εκδηλώνεται σαν μια «αίσθηση». Δεν είναι ακριβώς συναίσθημα και σίγουρα δεν είναι διανοητικό συμπέρασμα ή οι κανόνες συμπεριφοράς. Εκδηλώνεται μέσα στην «καρδιά» και όχι στον νου. Έχω όμως την αίσθηση και αυτό το λέω με κάποια επιφύλαξη, ότι το σώμα είναι πολύ πιο κοντά στην ακτίνα που κατέρχεται από την «πνευματική καρδιά», από ότι ο νους.

Οι αντιδράσεις του σώματος έχουν μια ασυνήθιστη ειλικρίνεια, ενώ αυτές του νου μπορεί να χαρακτηρίζονται από απίστευτη πανουργία. Όταν δεν συμπαθούμε έναν άνθρωπο το σώμα μας π.χ. θα κάνει μια ασυναίσθητη κίνηση για να απομακρυνθεί από αυτόν, ο νους μας όμως μπορεί να αναπτύξει τις πιο ευφυείς δικαιολογίες που θα τις ζήλευε και ο μεγαλύτερος ψεύτης.

Αν καταφέρουμε να αναπτύξουμε και να εντοπίσουμε μέσα μας την «αίσθηση» αυτή (βρίσκεται στην περιοχή του στήθους και αντιστοιχεί στο Τιφερέτ, που αντιπροσωπεύει την «καρδιά», αντανάκλαση στην καθημερινή μας συνείδηση των επιθυμιών του ανώτερου εαυτού μας), τότε θα έχουμε στη διάθεσή μας ανά πάσα στιγμή έναν ανεκτίμητο σύμβουλο, ένα «δαιμόνιο», παρόμοιο με αυτό του Σωκράτη.

ΟΙ ΥΓΙΕΙΣ ΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΥΗΤΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ

Filed under: 1 — thalassinakis @ 4:55 μμ

ΟΙ ΥΓΙΕΙΣ ΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΜΥΗΤΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ.

Εφαρμόζοντας την παγκόσμια κλείδα του δέντρου της ζωής, μπορούμε να διακρίνουμε και να θέσουμε τις βάσεις για μια υγιή μυητική πορεία, χωρίς ακρότητες και περιττούς κινδύνους. Θα εργαστούμε αρχικά με τα σεφιρώθ της μεσαίας στήλης αποδίδοντας σε αυτά συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, διότι το δέντρο της ζωής έχει την απαραίτητη «ελαστικότητα» και προσαρμόζεται στα πάντα, αποκαλύπτοντας έτσι τις βαθύτερες νομοτέλειες που διέπουν τους διάφορους τομείς της ζωής μας.

1. Μαλκούτ – η εξωτερική μας ζωή

2. Γιεσόντ – ένστικτα και υποσυνείδητο

3. Τιφερέτ – συνειδητό, προσωπικότητα

————————————————— Άβυσσος – το πέπλο του μυστηρίου.

4. Κέτερ – ανώτερο εγώ, πραγματική ηθική συνείδηση

Μια υγιής αντίληψη της μύησης περιλαμβάνει την απαραίτητη ισορροπία σε αυτούς τους τομείς της ζωής και του εαυτού μας. Και τα τέσσερα «κέντρα» δραστηριότητας, πρέπει να γίνουν σεβαστά και να φροντιστούν με την μεγαλύτερη επιμέλεια. Η συντονισμένη αυτή φροντίδα αποτελεί το χαρακτηριστικό της υγιούς πνευματικότητας.

Αιωρείται στον κόσμο η άποψη ότι ο «πνευματικός» άνθρωπος ζει κυρίως στο τέταρτο επίπεδο μιας συνεχούς απομόνωσης και «ενατένισης», «προσευχής» και απάρνησης. Όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Η πνευματικότητα είναι ένα «τραπέζι» με τέσσερα πόδια και πρέπει να υπάρχουν όλα άθικτα, προκειμένου να διατηρηθεί η ισορροπία. Δεν χρειάζεται να απαρνηθούμε τίποτα, παρά μόνο την ανισορροπία μας.

Η ζωή είναι για να περνάμε καλά, όσο και αν αυτό ακούγεται υλιστικό. Μέσα σε αυτό το «καλά» όμως, δεν βρίσκονται μόνο οι απολαύσεις της εξωτερικής ζωής και της σάρκας (που είναι ασφαλώς απολύτως σεβαστές), αλλά και η ικανοποίηση της ηθικής μας συνείδησης. Όταν τα πηγαίνουμε καλά μαζί της, η ζωή γίνεται πολύ ευχάριστη, παρά τις ενδεχόμενες εξωτερικές δυσκολίες.

Κατ’ αρχήν πρέπει να έχουμε μια προσωπική ζωή, όπως λέγεται. Αν δεν συντρέχουν σοβαροί λόγοι υγείας, καλό είναι να εργαζόμαστε, να έχουμε την ευθύνη της ζωής μας, την διαχείριση των οικονομικών μας, αν είναι δυνατόν οικογένεια και παιδιά. Να βρισκόμαστε γερά προσδεδεμένοι σε αυτό που συνήθως οι υλιστές ονομάζουν «πραγματικότητα». Να λειτουργούμε μέχρις ενός σημείου σαν επιχειρηματίες, διαχειριζόμενοι τις υποθέσεις μας με σκοπό το «κέρδος», όχι όμως μόνο το οικονομικό.

Αν δεν είμαστε και λιγάκι «υλιστές», τότε η πνευματικότητα θα παραμείνει για μας ένα απραγματοποίητο όνειρο. Η φυγή από όλα αυτά δεν θεωρείται προσόν που μας επιτρέπει να εστιαστούμε σε «ανώτερα» επίπεδα ζωής, αλλά είναι μια έλλειψη που μας αποστερεί από τις υγιείς και πρακτικές βάσεις. Χάνουμε την επαφή μας με την καθημερινότητα της υλικής μας ζωής, με την οποία είμαστε συνδεδεμένοι, διότι απλούστατα έχουμε και υλικό σώμα.

Το δεύτερο σημείο που πρέπει να λάβουμε πολύ σοβαρά υπ’ όψη μας είναι οι ανάγκες μας, τα ένστικτά μας. Εδώ η παρανόηση είναι ακόμα μεγαλύτερη. Η αποστέρηση και η καταπίεση των ενστίκτων μας θεωρείται από ασκητικά συστήματα, ως η βασική προϋπόθεση της εξέλιξης. Ένας εξευγενισμός βέβαια είναι απολύτως απαραίτητος, για να μην υποβαθμιστούμε στο επίπεδο ενός άλογου ζώου, που το μόνο που κάνει είναι να άγεται και να φέρεται από τις ανάγκες του, τις οποίες προσπαθεί να ικανοποιήσει άμα τη εμφανίσει τους, χωρίς να υπολογίζει τίποτα και κανένα.

Από τον εξευγενισμό όμως, ως την απάρνηση υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα. Οι ανάγκες δεν ικανοποιούνται, γιατί θεωρούνται ως εμπόδια στην εξέλιξη, στην «σωτηρία» όπως λέγεται και ο δυστυχής που υπέπεσε θύμα αυτών των αντιλήψεων, δεν έχει για παράδειγμα σεξουαλικές σχέσεις, αλλά οι ορμές «βράζουν» μέσα στο υποσυνείδητό του και διοχετεύονται σε παράπλευρα κανάλια, συχνά αυτά της διαστροφής. Η όλη κατάσταση απωθείται στο υποσυνείδητο, το οποίο διογκώνεται και αρρωσταίνει, αντί να εξυγιανθεί και να ελαττωθεί, επιτρέποντας έτσι την αύξηση της συνειδητότητας. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στο σεξ, αλλά σε όλες τις ανάγκες μας.

Οι ανάγκες πρέπει να ικανοποιούνται, τα ένστικτα να εκτονώνονται και να πραγματώνονται, να τρώμε, να πίνουμε, να έχουμε σχέσεις με το άλλο φύλο, να διασκεδάζουμε, να βγαίνουμε με τους φίλους μας, να κάνουμε οικογένειες, παιδιά, να περνάμε γενικώς καλά στη ζωή μας. Μη φοβάστε, όλα αυτά δεν θα μας μετατρέψουν σε ζώα, αν τηρήσουμε τον σοφό κανόνα που λέει: Παν μέτρον άριστον.

Το τρίτο σημείο είναι η συνειδητή ζωή μας, η προσωπικότητά μας. Και αυτή θέλει φροντίδα. Η μόρφωση, η ενημέρωση, η κριτική σκέψη, η αποφασιστικότητα, η σύνεση, η ευρύτητα πνεύματος και συναισθημάτων είναι στοιχεία απαραίτητα. Η βούληση πρέπει να συνδυάζεται με την λογική. Η λογική να μην κυριαρχείται από το συναίσθημα, και αυτό με την σειρά του να μην αποστραγγίζεται από τον φόβο και την υπερβολική ανάπτυξη της διανόησης.

Γενικώς στην προσωπικότητά μας καλό είναι να υπάρχει ισορροπία μεταξύ των στοιχείων που την αποτελούν. Θέληση, συνειδητότητα, φαντασία, λογική, επιθυμίες, σκέψη, αισθήματα και ότι άλλο μπορούμε να εντοπίσουμε. Τα στοιχεία αυτά πρέπει να ελέγχονται και να καλλιεργούνται. Χρειάζεται να διαπλάσουμε τον χαρακτήρα μας, ώστε τελικά να καταλήξουμε σε αυτό που ίσως είναι ένα είδος «στοιχειώδους» αυτοπραγμάτωσης. Η επιτυχία στη ζωή, στις κοινωνικές σχέσεις, η αυτοεκτίμηση, η αίσθηση της εκπλήρωσης των στόχων μας, η μόρφωση, η διανοητική μας ισορροπία. Και κυρίως, αυτό είναι πολύ βασικό, η εξατομίκευση. Το να μην είμαστε ένα ακόμη άβουλο μέλος κάποιας «μάζας». Δεν χρειάζεται να είμαστε οπαδοί της όποιας ιδεολογίας, ή θύματα υπόπτων επιρροών, ούτε να βάζουμε συνεχώς μπροστά το εγώ μας.

Χειραφέτηση, εσωτερική ανεξαρτησία, ωρίμανση και εξατομίκευση, είναι συνώνυμες έννοιες, σχετιζόμενες με την μείωση του εγωισμού, η οποία δεν είναι η κατάργηση του εγώ, αλλά η τοποθέτησή του στη σωστή θέση. Μία λειτουργία ανάμεσα σε όλες τις άλλες και όχι το παν, ή η απόλυτη εξουσία. Αναλογιστείτε λοιπόν ποια θα είναι η στάση μας απέναντι στο «τι θα πει ο κόσμος», στα ήθη και στα έθιμα, στις «ιδεολογίες» που κυκλοφορούν και σε πολλά άλλα παρόμοια, που μας αποστερούν από την προσωπική μας βούληση και μας μετατρέπουν σε ανώνυμο πρόβατο κάποιας αγέλης.

Ανάμεσα στο Τιφερέτ και στο Κέτερ, σύμφωνα με την Καμπαλά, υπάρχει η λεγόμενη «άβυσσος». Εδώ θα της προσδώσουμε έναν διαφορετικό συμβολισμό. Ας θεωρήσουμε ότι αυτή η «άβυσσος» είναι ένα πέπλο μυστηρίου, που πρέπει να καλύπτει τις πνευματικές μας προσπάθειες. Όπως υπάρχουν πράγματα της προσωπικής μας ζωής, που δικαιολογημένα δεν τα αποκαλύπτουμε στους άλλους, γιατί δεν τους αφορούν (και όσες φορές το κάναμε το μετανιώσαμε, διότι κάποιοι ή τα παρανόησαν, ή τα εκμεταλλεύτηκαν εις βάρος μας), έτσι δεν πρέπει να αποκαλύπτουμε σε τρίτους, τις πνευματικές μας προσπάθειες. Διότι ποιος μας εγγυάται ότι θα αντέξουμε τις αναπόφευκτες «επιθέσεις». Και γιατί να τα «βγάλουμε όλα στη φόρα»; Για να δείξουμε πόσο σπουδαίοι είμαστε, ή για να πάρουμε την απολύτως άχρηστη για μας αναγνώριση του περίγυρού μας;

Το τέταρτο σημείο (που αντιστοιχήσαμε στη σεφιρά Κέτερ), είναι αυτό που ονομάζουμε «πνευματική» ζωή. Χρησιμοποιώ τα εισαγωγικά, διότι πρόκειται για μια παρανόηση. Πνευματική ζωή είναι και τα τέσσερα στοιχεία σε αρμονική δραστηριότητα μεταξύ τους, και όχι μόνο το τέταρτο. Αυτό από μόνο του θα μας οδηγήσει στα επικίνδυνα μονοπάτια της φαντασιοπληξίας και της ανεδαφικότητας. Εδώ βρίσκεται η ενασχόλησή μας με τον εσωτερισμό, ο διαλογισμός, η προσευχή και κυρίως εκείνη η «φωνή» μέσα μας, που είναι η αληθινή φωνή της συνείδησής μας, ο ηθικός και πνευματικός εσωτερικός οδηγός.

Αυτός ο οδηγός ποτέ δεν πρόκειται να αφυπνιστεί και να αντανακλαστεί στα υπόλοιπα τρία επίπεδα, όσο η ζωή μας δεν ενεργοποιείται συνειδητά και στις τέσσερις δραστηριότητες που προαναφέραμε. Στην θέση του θα υπάρχει ένας «σφετεριστής» του θρόνου, μια ψευτοσυνείδηση, την οποία συνεχώς θα επικαλούμαστε σαν εξιδανίκευση της κατάντιας μας, που θα είναι ο εκφραστής των απωθημένων μας και των υπνωτικών επιδράσεων της κοινωνίας και του συστήματος, η οποία ενώ εμφανίζεται σαν η ανώτερη αρχή μέσα μας, είναι η ίδια η φωνή της αρρώστιας μας, που μας οδηγεί στην ασυνειδησία και στην υποδούλωση. Δεν είναι παρά μια συνεχής εσωτερική φλυαρία αυτοδικαιολογίας, ή αυτοκατάκρισης, ανάλογα με το αν έχουμε σύμπλεγμα ανωτερότητας, ή κατωτερότητας.

Αλλά δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι στον δυαδικό κόσμο που ζούμε, δίπλα σε κάθε «θεό» υπάρχει και ένας «διάβολος».

Δεκεμβρίου 17, 2008

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΝΟΥ (ΜΝΗΜΟΤΕΧΝΙΚΗ)

Filed under: 1 — thalassinakis @ 5:14 μμ

Οι αρχές της μνημοτεχνικής βρίσκονται στα χρόνια της προσωκρατικής εποχής. Είναι γνωστό το περιστατικό με το Σιμωνίδη τον Κείο (6ος- 5ος αιώνας π.Χ.), που έγινε η αιτία για να ανακαλύψει ο Σιμωνίδης τη μνημοτεχνική. Επίσης, είναι γνωστό ότι ο Κικέρωνας χρησιμοποίησε τη μνημοτεχνική ως ρήτορας. Ο ίδιος μάλιστα μας αναφέρει το περιστατικό με το Σιμωνίδη.

Κατά την περίοδο της Αναγέννησης, θεωρήθηκε ότι η μνημοτεχνική δεν είναι χρήσιμη μόνο για τους ρήτορες. Απέκτησε μεγάλη σημασία και έγινε ένας κλάδος της φιλοσοφίας. Η μνημοτεχνική συνδυάστηκε με εικόνες και οικοδομήματα ή με τη διάταξη των πραγμάτων μέσα στο χώρο, με στόχο να ανακαλύψει ο θεατής πίσω από αυτά τα μυστικά του κόσμου. Αυτό ήταν δυνατό να γίνει, γιατί όλοι οι παραπάνω παράγοντες της μνημοτεχνικής δεν ήταν άψυχες αναπαραστάσεις αλλά ήταν φορτισμένες με μια μαγική δύναμη.

Είναι γνωστό το θέατρο της μνήμης του Giulio Camillo (1480-1544), εκείνου που οι άνθρωποι της εποχής του θεωρούσαν μάγο. Ήταν επηρεασμένος από τον ερμητισμό και το νεοπλατωνισμό. Ο ίδιος πίστευε ότι μέσα σ’ αυτό το θέατρο μπορούσαν να αναπαρασταθούν όλες οι μεγάλες αλήθειες για τον κόσμο και να ξεδιπλωθούν μπροστά στα μάτια του ανθρώπου. Επίσης, πίστευε ότι όλα όσα μπορούμε να συλλάβουμε νοητικά αλλά δεν μπορούμε να τα δούμε με τα φυσικά μας μάτια, μπορούμε να τα εκφράσουμε με αισθητές παραστάσεις, με τρόπο ώστε αυτός που τα βλέπει να μπορεί με τα φυσικά του μάτια να συλλάβει το καθετί, που διαφορετικά θα έμενε κρυμμένο στο μυαλό του ανθρώπου που δημιούργησε αυτό το κατασκεύασμα. Το θέατρο του Camillo είχε σαν στόχο να βοηθήσει τον άνθρωπο να θυμηθεί τα μυστικά και τις αλήθειες που κρύβει ο κόσμος μέσα του. Μέσα στο ανθρώπινο μυαλό μπορεί να υπάρχει καταχωρημένη και οργανωμένη η θεία οργάνωση που διέπει το σύμπαν.

Θα προσπαθήσουμε να περιγράψουμε σε γενικές γραμμές το θέατρο του Camillo. Στηρίζεται σε επτά στύλους, που αντιστοιχούν στους επτά στύλους του Οίκου της Σοφίας του Σολομώντα, γεγονός που συμβολίζει την αιωνιότητα του χαρακτήρα τους. Το θέατρο χωρίζεται σε επτά κλίμακες, που κι αυτές χωρίζονται μεταξύ τους με επτά διόδους. Στην πρώτη κλίμακα, εκεί όπου στο αρχαίο θέατρο βρίσκονταν οι θέσεις των επισήμων, είναι τοποθετημένοι οι 7 πλανήτες: η Άρτεμη (Σελήνη), ο Ερμής, η Αφροδίτη, ο Ήλιος, ο Άρης, ο Δίας και ο Κρόνος. Σε καθεμιά από τις 6 υπόλοιπες κλίμακες υπάρχει μία πόρτα που είναι διακοσμημένη με εικόνες, που φυσικά κρύβουν κάποιο συμβολισμό. Στη δεύτερη πόρτα βρίσκεται το δείπνο, στην τρίτη το σπήλαιο, στην τέταρτη οι Ερινύες, στην πέμπτη η Πασιφάη και ο Ταύρος, στην έκτη τα σανδάλια του Ερμή και στην έβδομη ο Προμηθέας.

Στο βιβλίο του Πελεγρίνη «Οι Μάγοι της φιλοσοφίας» διαβάζουμε ότι στη δεύτερη θύρα «απεικονίζεται το ομηρικό δείπνο, που πρόσφερε ο Ωκεανός στους θεούς. Ο Ωκεανός συμβολίζει τα ύδατα της σοφίας, που υπήρχαν πριν από την πρώτη ύλη, ενώ οι προσκεκλημένοι θεοί αναπαριστούν τις ιδέες. Στη θύρα της τρίτης κλίμακος, που στο σχεδιάγραμμα υπάρχει η επιγραφή «το σπήλαιο», απεικονίζεται το ομηρικό σπήλαιο, στο οποίον οι Νύμφες υφαίνουν και οι μέλισσες μπαινοβγαίνουν – δραστηριότητες που συμβολίζουν την ανάμειξη των στοιχείων, από όπου δημιουργήθηκαν τα πράγματα. Κατά τρόπον ανάλογο, οι εικόνες, που διακοσμούν τις θύρες στις υπόλοιπες κλίμακες, συμβολίζουν την δημιουργία του νου του ανθρώπου, την ένωσή του με το σώμα του και τις δραστηριότητές του, την θρησκεία, τους νόμους, τις τέχνες και τις επιστήμες. Έτσι το θέατρο του Camillo, με τη διάταξή του και τις εικόνες του, αναπαριστά το δράμα, την εξέλιξη της δημιουργίας του σύμπαντος από τις πρώτες αιτίες – τα πρώτα στοιχεία από την ανάμειξη των οποίων σχηματίστηκαν τα πράγματα – έως την εμφάνιση του ανθρώπου ο οποίος, χάρις στην γνώση, τις τέχνες και τις επιστήμες που μπορεί να ασκήσει, αποτελεί την κορυφαία έκφραση της δημιουργίας».

Πριν αναφερθούμε στο Μπρούνο, θα πρέπει να πούμε κάποια πράγματα για το Lull (1235-1316), από τον οποίο επηρεάστηκε εμφανώς ο πρώτος. Στόχος της μνημοτεχνικής του Lull ήταν να βοηθήσει τους ανθρώπους να γνωρίσουν την πραγματικότητα. Ταξινόμησε τις βασικές ιδέες του νου και τους διάφορους τρόπους με τους οποίους μπορούν να συνδυαστούν, με τρόπο ώστε λαμβάνοντας κανείς αυτά ως άξονες να μπορεί να σκεφτεί και να καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα για την πραγματικότητα με τρόπο απλό και γρήγορο.

Το σύστημα της μνημοτεχνικής του Lull βασίζεται στα 9 κατηγορήματα ή ιδιότητες του Θεού, που είναι:
Η καλοσύνη (Bonitas)
Tο Mέγεθος ή Μεγαλείο Magnitudo)
H Aιωνιότητα (Eternitas)
H Δύναμη (Potestas)
H Σοφία (Sapientias)
H Bούληση (Voluntas)
Η Αρετή (Virtus)
Η Αλήθεια (Veritas)
H Δόξα (Gloria)
Τις ιδιότητες αυτές τις συμβολίζει με τα ακόλουθα γράμματα της αλφαβήτου: B, C, D, E, F, G, H, I, K αντίστοιχα, τα οποία τοποθετεί σε τρεις ομόκεντρους κύκλους χωρισμένους σε εννέα μέρη. Οι δύο εσωτερικοί κύκλοι κινούνται, ενώ ο εξωτερικός είναι ακίνητος. Καθώς οι κύκλοι κινούνται, δημιουργούνται διάφοροι συνδυασμοί, το σύνολο των οποίων μας δίνει τη δομή της πραγματικότητας.

Στην πραγματικότητα, καθένα από τα παραπάνω γράμματα, εκφράζει δύο ιδιότητες, επομένως συνολικά 18 ιδιότητες, και ένα κανόνα, εκτός από το τελευταίο γράμμα που εκφράζει δύο, οπότε συνολικά 10 κανόνες:
B: Η Καλοσύνη, η Διαφορά, Το «κατά πόσο είναι ή όχι;».
C: Tο Mέγεθος ή Μεγαλείο, η Συμφωνία, το «τι;» ή τον ορισμό.
D: H Aιωνιότητα, η Αντιθετικότητα, το «από τι;» ή την πραγματικότητα.
E: H Δύναμη, η Εκκίνηση, το «γιατί;» ή την τυπικότητα.
F: H Σοφία, η Μέση, το «πόσο;» ή την ποσότητα.
G: H Bούληση, το Τέλος, το «από ποια ποιότητα;» ή την ποιότητα.
H: Η Αρετή, η Ανωτερότητα, το «πότε;» ή το χρόνο.
I: Η Αλήθεια, η Ισότητα, το «πού;» ή το χώρο.
K: Η Δόξα, η Κατωτερότητα, το «πώς;» και «με τι;», ή τον τρόπο και την οργανικότητα.
Τα παραπάνω εννέα γράμματα προέρχονται από την πρώτη αιτία ή Α χωρίς όνομα, που εκφράζει το απόλυτο.

Για να καταλάβουμε το σύστημα μνημοτεχνικής του Lull, θα πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι, πέρα από τις ιδιότητες του Θεού, λαμβάνει υπόψη του και άλλα στοιχεία στους ομόκεντρους κύκλους του. Πρόκειται για τα τέσσερα στοιχεία: Γη, Νερό, Αέρα και Φωτιά, από τα οποία είναι φτιαγμένα όλα όσα είναι εκδηλωμένα, καθώς και τις αντίστοιχες ιδιότητες που αντιστοιχούν σ’ αυτά τα στοιχεία, που είναι το Κρύο, η Υγρασία, η Ξηρασία και η Ζέστη.

Έτσι, λοιπόν, στους ομόκεντρους κύκλους του τοποθετεί τις εννέα ιδιότητες του Θεού και τα τέσσερα στοιχεία, τα οποία εκφράζονται με τα γράμματα A,B,C, και D, με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορούν να δοθούν όλοι οι δυνατοί συνδυασμοί και να παρουσιάζονται έτσι οι σχέσεις τους, οι αναλογίες τους, οι αντιθέσεις τους και οι αντιστοιχίες τους σε όλα τα επίπεδα συνείδησης: στην υπερουράνια σφαίρα, στην ουράνια σφαίρα των πλανητών και των ζωδιακών αστερισμών, στην ανθρώπινη, στη ζωική, στη φυτική και στη σφαίρα των ορυκτών.

Σύμφωνα με τον Javier Vilar, «.. τα τέσσερα στοιχεία και οι εννιά αξιολογικοί προσδιορισμοί αλληλοσχετίζονται μέσω της ανόδου και της καθόδου από τα διαφορετικά επίπεδα της δημιουργίας, με τρόπο ώστε στο επίπεδο της υπερουράνιας ή θείας σφαίρας να εξαφανίζονται οι αντιθέσεις μεταξύ των κατώτερων σφαιρών και να επέρχεται η απελευθέρωση απ’ όλη τη μη αγνότητα ή υλικότητα, καταλήγοντας σ’ ένα ύψος που επιτυγχάνεται η «Cointitentia Opositirum», και όπου όλα τα αντίθετα συμπίπτουν και όλα συγκλίνουν στην πλέον εξυψωμένη υπόσταση που είναι το 3, το οποίο συμβολίζει την τριπλή όψη της πρώτης εκδήλωσης του Άφατου Θεού».

Έτσι, στο σύστημα του Lull συνδυάζονται ο κύκλος (ουράνια σφαίρα) με το τετράγωνο (τέσσερα στοιχεία) και το τρίγωνο (τρεις κύκλοι, που συμβολίζουν την τριπλή εκδήλωση του απόλυτου Θεού).

Το σύστημα της μνημοτεχνικής που χρησιμοποίησε ο Μπρούνο στηρίζεται σε εκείνο του Lull, αν και φαίνεται να είναι πιο περίπλοκο. Στο έργο του De Ubris, ο Μπρούνο χρησιμοποιεί εικόνες μνήμης τις οποίες συμβολίζει με γράμματα τα οποία τοποθετεί σε ομόκεντρους κύκλους, χωρισμένους σε 150 διαστήματα τον καθένα. Ο εξωτερικός κύκλος παραμένει και εδώ ακίνητος, ενώ η κίνηση των άλλων κύκλων, με τους διάφορους συνδυασμούς που δημιουργεί, μας δίνει την αναπαράσταση του κόσμου. Στον εσωτερικό κύκλο είναι τοποθετημένες οι εικόνες των άστρων, ενώ καθώς προχωράμε προς τα έξω, συναντάμε εικόνες φυτών, ζώων, μετάλλων, για να καταλήξουμε σε εικόνες που σχετίζονται με τις τέχνες και τις επιστήμες.

Η δομή μοιάζει πολύ με τη δομή που ακολούθησε ο Camillo στο θέατρό του, μόνο που στη δική του περίπτωση η συνολική εικόνα που έχουμε είναι στατική, ενώ στην περίπτωση του Μπρούνο, οι εικόνες με τους διάφορους συνδυασμούς τους, μας δίνουν την αίσθηση μιας συνεχόμενης κίνησης.

Η Rita Sturlese υποστηρίζει ότι στο παραπάνω σύστημα του Μπρούνο οι εικόνες λειτουργούν ως συλλαβές κι ότι ο Μπρούνο επινόησε αυτό το σύστημα για να μπορούμε να θυμόμαστε επιστημονικούς όρους, όπως ονομασίες φυτών, δέντρων και ορυκτών. Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι το σύστημα του Μπρούνο μπορεί να δημιουργήσει μια παγκόσμια γλώσσα που να βασίζεται σε σύμβολα.

Στο σύστημα της μνημοτεχνικής του ο Μπρούνο συνδυάζει τον ήχο και το ρυθμό με ιστορικά ή θρησκευτικά γεγονότα, καθώς και με διάφορες μορφές ζωής, όπως είναι τα ορυκτά, τα φυτά, τα ζώα, οι άνθρωποι, οι πλανήτες, τα ζώδια και οι αστερισμοί.

Σύμφωνα με τον Umberto Eco, «Στο εικονολογικό υλικό, που χρησιμοποιεί ο Μπρούνο, βρίσκουμε ξεκάθαρα εικόνες που προέρχονται από την ερμητική παράδοση, όπως οι τριάντα δεκανείς του ζωδιακού, καθώς και άλλες που θυμίζουν έντονα τον Αγρίππα και τον Ντι. Επίσης, βρίσκουμε ζώα, φυτά και ορυκτά… Πρόκειται για ένα ρεπερτόριο εξαιρετικής σπουδαιότητας, από την άποψη της ιστορίας της εικονολογίας, όπου οι τρόποι με τους οποίους μια σφραγίδα μπορεί να παραπέμψει σε μία συγκεκριμένη ιδέα θεμελιώνονται για άλλη μια φορά… Όπως είχε συμβεί με τους Λουλλ, Κουζάνο και Ποστέλ και όπως θα συμβεί με τα κινήματα του 17ου αιώνα, η ένθερμη ιερογλυφική ρητορική του Μπρούνο πλάθεται με σκοπό να αναπαράγει μια μεταρρύθμιση, μια ανανέωση, μια επανάσταση της γνώσης, των εθίμων, αλλά και της ίδιας της πολιτικής τάξης της Ευρώπης – μεταρρύθμιση, της οποίας ο Μπρούνο υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής και προπαγανδιστής».

Σε άλλο έργο του, στο De Imaginum, Signorum et Idearum Compositione, αναπαριστά τη μνήμη ως ένα χώρο, τον οποίο χωρίζει σε 24 δωμάτια, σε καθένα από τα οποία τοποθετεί εικόνες. Στο ίδιο έργο του, το γεωμετρικό σχήμα που χρησιμοποιεί αντί του κύκλου είναι το τετράγωνο, το οποίο συσχετίζεται με τις τέσσερις κατευθύνσεις του χώρου και με τις τέσσερις εποχές του έτους.

Στο ίδιο έργο ο Μπρούνο συσχετίζει τους 12 θεούς του Ολύμπου με τα 12 ζώδια και με τους πλανήτες. Χρησιμοποιεί διαφορετική εικόνα για κάθε θεότητα, αλλά και διάφορες εικόνες για να συμβολίσει την ίδια θεότητα. Οι εικόνες εξάλλου που χρησιμοποιεί για τους πλανήτες παρουσιάζουν τη θέση που αυτοί έχουν μέσα στους αστερισμούς τόσο κατά τη διάρκεια της ημέρας όσο και κατά τη διάρκεια της νύχτας. Μ’ αυτό τον τρόπο δίνεται στον άνθρωπο η δυνατότητα να έχει μέσα στο μυαλό του την εικόνα του ουρανού και μ’ αυτό τον τρόπο να έρθει πιο κοντά σ’ αυτόν και να νιώσει σαν ένα μέρος του σύμπαντος, όπως πραγματικά είναι, ένας κάτοικος μέσα στο απέραντο σύμπαν.

Η μνημοτεχνική του Μπρούνο τον έκανε διάσημο σε όλη την Ευρώπη. Είναι γνωστό ότι τον καλούσαν σε πανεπιστήμια και ανάκτορα για να διδάξει την τέχνη του, η οποία όμως τελικά ήταν και η αιτία της σύλληψης και της καταδίκης του σε θάνατο από την Ιερά Εξέταση.

Θα πρέπει να προσθέσουμε ότι απαραίτητη προϋπόθεση για να μπορεί να λειτουργήσει το σύστημα του Μπρούνο είναι η χρήση της δύναμης της φαντασίας. Αυτός που πρόκειται να χρησιμοποιήσει αυτό το σύστημα θα πρέπει να οραματιστεί έντονα τις εικόνες που έχει τοποθετήσει στο ανάκτορο της μνήμης, να φανταστεί ότι κάνει τη διαδρομή, προσπερνά τις πληροφορίες που δε χρειάζεται, εντάσσει άλλες πληροφορίες και κάνει τους συνδυασμούς που χρειάζεται. Η δύναμη της φαντασίας παίζει καταλυτικό ρόλο.

Τόσο το σύστημα του Lull όσο και εκείνο του Μπρούνο λαμβάνουν υπόψη τους το χώρο και το χρόνο. Σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της μνήμης παίζει και ο χώρος στον οποίο θα τοποθετηθούν οι εικόνες (παράγοντας του χώρου) και η διαδρομή που οδηγεί στο συνδυασμό των ιδεών και κάνει το όλο σύστημα να αποκτά κίνηση (παράγοντας του χρόνου).

Η σημασία της μνημοτεχνικής με τον τρόπο που την είδαμε παραπάνω ξεπερνά τα όρια της βελτίωσης και της μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας της μνήμης. Είναι ένας τρόπος ανάβασης της συνείδησης από την πολυμορφία του εκδηλωμένου κόσμου στον κόσμο των ιδεών και των αρχετύπων. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο ο Μπρούνο χαρακτήριζε την τέχνη αυτή ιερή.

Για να βελτιώσουμε και να αναπτύξουμε τη μνήμη μας δε χρειάζεται να αυξήσουμε το χώρο της αλλά να ταξινομήσουμε τις γνώσεις μας με τέτοιο τρόπο, που να μπορούμε να τις ανασύρουμε οποιαδήποτε στιγμή τις χρειαστούμε. Είναι θέμα οργάνωσης και σωστής ταξινόμησης των πληροφοριών. Πρόκειται να βρούμε τις αρχές, τους κανόνες, τους γενικούς νόμους που συνδέουν μεταξύ τους τις πληροφορίες. Αυτούς τους νόμους χρειάζεται να αποθηκεύσουμε και όχι την πολλαπλότητα των πληροφοριών έτσι όπως τις προσλαμβάνουμε μέσω των αισθήσεών μας.

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να κατανοήσουμε το σύστημα μνημοτεχνικής του Μπρούνο, καθώς ένα μεγάλο μέρος του έργου του χάθηκε. Σήμερα δεν ξέρουμε πραγματικά τη μνημοτεχνική του Μπρούνο. Αλλά και ο ίδιος έλεγε ότι το σύστημα αυτό δεν είναι δυνατόν να εκτεθεί γραπτά και ότι χρειάζεται απαραίτητα να υπάρχει η καθοδήγηση του δασκάλου. Γι’ αυτό το λόγο τον καλούσαν από τα διάφορα πανεπιστήμια και τις αυλές για να τους διδάξει την τέχνη του. Τα γραπτά του που βρέθηκαν σχετικά με τη μνημοτεχνική λειτουργούσαν κυρίως ως σημειώσεις. Επομένως, ακόμη κι αν είχαμε όλα τα έργα του Μπρούνο για τη μνημοτεχνική, πάλι δε θα μπορούσαμε να καταλάβουμε πώς λειτουργεί το σύστημα. Άλλωστε ο ίδιος δεν ήθελε να τα καταγράψει όλα αυτά, είτε επειδή ήθελε να κρατήσει το μυστικό της τέχνης, είτε επειδή θεωρούσε ότι ένα τέτοιο σύστημα μπορεί να γίνει επικίνδυνο χωρίς την καθοδήγηση ενός δασκάλου. Και αυτό γιατί είναι απαραίτητο, όταν φτιάχνουμε εικόνες, δηλαδή σκεπτομορφές, να είμαστε σε θέση να τις ελέγχουμε και να τις χρησιμοποιούμε σωστά. Τα πιθανά λάθη που μπορεί να γίνουν μπορεί να στραφούν εναντίον του δημιουργού τους.

Δεκεμβρίου 7, 2008

Urban legends: Η νεομυθολογία των Αστικών Θρύλων

Filed under: 1 — thalassinakis @ 7:28 μμ

“Εάν από τις Δώδεκα έως τις Τρεις μετά τα μεσάνυχτα σχηματίσεις στο τηλέφωνό σου τον αριθμό 666, τότε θα σου απαντήσει μια φριχτή φωνή που θα σου λέει τρομερά πράγματα, ενώ θα ακούγονται κραυγές, ουρλιαχτά και υστερικά γέλια. Είναι ο ίδιος ο Διάβολος που απαντάει στο τηλεφώνημά σου. εγώ δεν τολμάω να το κάνω αλλά μου το είπε ένας φίλος μου που ένας φίλος του το είχε κάνει και δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδια μετά από αυτό…”
Θα μπορούσε να αποτελεί τη βάση μιας διαφήμισης εταιρείας κινητής ή σταθερής τηλεφωνίας και όμως δεν είναι κάτι τέτοιο αλλά η βάση ενός Αστικού Θρύλου. Με τον όρο αυτό εννοούμε τη δημιουργία και διάδοση ιστοριών εν είδει φήμης, την οποία επιβεβαιώνει κάποιος μάρτυρας που συνήθως εκείνος που την διηγείται δεν γνωρίζει προσωπικά αλλά αποτελεί γνωστό κάποιου άλλου γνωστού, ο οποίος ποτέ δεν αποκαλύπτεται.
Οι ιστορίες αυτές αποκαλούνται “αστικοί” θρύλοι αν και δεν εκτυλίσσονται πάντοτε σε αστικό περιβάλλον. Ο όρος δημιουργήθηκε κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1960 έτσι που να υπάρχει διάκριση μεταξύ των σύγχρονων ιστοριών και των παλιότερων της λαϊκής παράδοσης. Όπως και οι τελευταίες έτσι και οι πρώτες ενδέχεται να έχουν μέσα τους κάποιο σπόρο αλήθειας αλλά γενικά διακατέχονται από υπερβολή και διαστρέβλωση τόση που ο περισσότερος πλέον κόσμος δεν τις πιστεύει και τις χαρακτηρίζει ως εκφράσεις εκκεντρικότητας, παραπληροφόρησης και δεισιδαιμονίας. Είναι σε τέτοιο βαθμό μάλιστα η υπερβολή που πλέον αγνοείται εκείνη η περίφημη μικρή δόση αλήθειας που μπορεί να κρύβεται μέσα τους.
Θεωρώ ότι εάν κανείς καθίσει να κάνει μια σοβαρή έρευνα για αυτές τις ιστορίες, μπορεί να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα. Η ψυχολογία και η κοινωνιολογία, ίσως και άλλοι τομείς γνώσης να μπορούν να επωφεληθούν από τη μελέτη των αστικών θρύλων, γιατί στην πραγματικότητα δεν είναι παρά η εκπεφρασμένη ψυχολογία του πλήθους. Για αυτό ας μην βιαζόμαστε να απορρίπτουμε το οτιδήποτε.
Ο τελευταίος μήνας του χρόνου θα είναι αφιερωμένος στους αστικούς θρύλους. Θα προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε μερικούς από αυτούς, θα μιλήσουμε για τη δομή τους και θα ασχοληθούμε με κάποιους που συναντάμε στην Ελλάδα και αλλού στον κόσμο. Για ακόμη μια φορά η συμμετοχή η δική σας θα είναι χρήσιμη, καθώς μπορείτε να αναφέρετε οποιονδήποτε θρύλο έχετε οι ίδιοι ακούσει.

Δομή και τυπικά στοιχεία των αστικών θρύλων

Όπως προαναφέρθηκε, ένας τυπικός αστικός θρύλος ξεκινά με την παραδοχή ότι η ιστορία που θα ακολουθήσει βιώθηκε από τον φίλο ενός φίλου ή από κάποιον απροσδιόριστο, άρα και μη επαληθεύσιμο γνωστό. Η διάδοσή της γίνεται στόμα με στόμα και, όπως είναι αναμενόμενο, σε κάθε μετάδοσή της παραποιείται ελαφρώς ενώ προστίθεται ολοένα και αυξανόμενο το στοιχείο της υπερβολής.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό τους είναι η απουσία δεδομένων που θα οδηγούσαν σε επαλήθευση της ιστορίας. Τα στοιχεία του φίλου του φίλου ποτέ δεν δίνονται ή δίνονται με τρόπο που δεν μπορούν να επαληθευτούν, για παράδειγμα “ο φίλος μου ο Κώστας έχει ένα φίλο τον Γιάννη, ο οποίος έζησε το εξής… ή άκουσε από τον φίλο του το Γιάννη ότι ένας ξάδερφός του…” Τοποθεσίες μπορεί να περιγράφονται με ακρίβεια ή εντελώς αόριστα, όπως αόριστος είναι συνήθως ο χρόνος στον οποίο συνέβη μια εμπειρία (π.χ πριν μερικά χρόνια).
Οι περισσότερες από αυτές, ευθέως ή εμμέσως έχουν “διδακτικό” ή αποτρεπτικό χαρακτήρα, αποθαρρύνοντας τον ακροατή από το να κάνει κάτι ή ενθαρρύνοντάς τον να κάνει κάτι άλλο. Σε κάποιες περιπτώσεις σκοπός του αστικού θρύλου είναι η δημιουργία ενός φοβικού κλίματος που σχετίζεται με μια καθιερωμένη συνήθεια του πλήθους ή η δημιουργία λανθασμένων εντυπώσεων γύρω από κάποια επιστημονική γνώση ή κατάκτηση. Και σε αυτή την περίπτωση, όπως και στις άλλες, απουσιάζουν τα στοιχεία που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε διερεύνηση της υπόθεσης. Πιστές στο ύφος των παραμυθιών και των θρύλων, οι αστικοί μύθοι (ένας άλλος συνώνυμος όρος) διακατέχονται από μια αυξανόμενη κλιμάκωση της έντασης της διήγησης, που συνήθως οδηγεί σε ένα απότομο τέλος.
Δεν πρέπει να παραβλέψουμε το γεγονός ότι σε πολλούς αστικούς θρύλους υποβόσκει το χιουμοριστικό στοιχείο, παρά το ότι το περιεχόμενό τους είναι δυσοίωνο.
Στα άρθρα που θα ακολουθήσουν θα εντοπίσουμε τις ομοιότητες ανάμεσα σε αστικούς θρύλους και μυθολογίες και προλήψεις ενώ θα επισημάνουμε την υπερβολή και σε ιστορίες που είναι πάρα πολύ πιθανό πως και οι ίδιοι θα έχετε ακούσει.

Νοεμβρίου 29, 2008

Η διαστρέβλωση της Εσωτερικής Γνώσης

Filed under: 1 — thalassinakis @ 8:51 μμ

Η διαστρέβλωση της Εσωτερικής Γνώσης

Αυτή μπορεί να χωριστεί σε συνειδητή και μη συνειδητή. Στην πρώτη περίπτωση ένας ή περισσότεροι απατεώνες διαστρεβλώνουν τη γνώση με πλήρη επίγνωση του τι κάνουν, ενώ στη δεύτερη “ου γαρ οίδασι τι ποιούσι”. Η δαιμονοποίηση της αρχαίας σοφίας από τυφλούς ιερωμένους αλλά και η αμαύρωση του χριστιανισμού από ορισμένους νεοεθνικούς, θα μπορούσε να εντάσσεται στη μια ή στην άλλη κατηγορία. Με αυτό το ζήτημα θα ασχοληθούμε αργότερα.
Η εκρηκτική ανάπτυξη της Πληροφορίας, που οδήγησε στη δημιουργία και γιγάντωση του διαδικτύου, προσέφερε στον οποιονδήποτε τη δυνατότητα να μοιραστεί πολυποίκιλες γνώσεις με τον υπόλοιπο πλανήτη, ακόμη και αρκετές από αυτές που για αιώνες χαρακτηρίζονταν ως απαγορευμένες. Μαζί με όλα αυτά, δημιουργήθηκαν και κοινότητες που έθεσαν ως σκοπό τους τη μελέτη της Μεταφυσικής, βρίσκοντας συμπαραστάτες σε έντυπα μέσα και σε κάθε λογής άλλες δραστηριότητες, ακολουθώντας τη μακραίωνη, χαμένη στο χρόνο τάση του ανθρώπου να οργανώνεται σε ομάδες με κοινό σχέδιο δράσης, στόχους και ιδανικά. Εάν η παράδοση αυτή όμως είναι μακραίωνη, το ίδιο αιωνόβια είναι και η τάση του ανθρώπου να επιθυμεί κέρδος μέσα από αυτές τις διαδικασίες, υλικό και μη.
Δεν θα ήμουν καθόλου ισοπεδωτικός εάν ισχυριζόμουν ότι οι περισσότερες ομάδες, αν και όχι όλες, λειτουργούν με βάση το κέρδος, την αναγνωσιμότητα και κάθε λογής άλλα οφέλη, μπροστά στα οποία, σε ακραίες περιπτώσεις, δεν διστάζουν να χρησιμοποιήσουν κάθε είδους μέσο απάτης, από αυτά που κατά καιρούς έχουμε δει δημοσιοποιημένα σε εφημερίδες και τηλεοπτικά δελτία. Ως αποτέλεσμα τούτου, δεν είναι λίγες οι φορές που μια Εσωτερική γνώση “τραβιέται” στα άκρα, προκειμένου να γίνει περισσότερο ελκυστική για το κοινό, το οποίο δεν έχει τη δυνατότητα να αντιληφθεί την υπερβολή. Αυτό συνιστά μια απαράδεκτη διαστρέβλωση για εμπορικούς λόγους, η οποία σε μερικές περιπτώσεις μπορεί επίσης να γίνει μη συνειδητά αλλά εξαιτίας της άγνοιας και της δεισιδαιμονίας του παρουσιαστή της.
Ένας από τους λόγους που απομακρύνθηκα από ομάδες και σταμάτησα να προμηθεύομαι περιοδικά και όλα τα σχετικά ήταν αυτός ακριβώς που προανέφερα. Διότι στην προσωπική μου εσωτερική αναζήτηση γέμιζαν το δρόμο με τα ζιζάνια της παραπληροφόρησης και, αν μη τι άλλο, ο δρόμος εκείνου που ειλικρινά ψάχνει απαντήσεις, πρέπει να είναι όσο το δυνατό καθαρός. Ωστόσο, επειδή στη ζωή υπάρχει μια δύναμη που μπορεί να μετατρέψει τα πάντα προς όφελός μας, η “μαθητεία” μου σε περιοδικά και ομάδες, με βοήθησε να κατανοήσω πολλά πράγματα, κυρίως σχετικά με τη μυστικότητα που συνοδεύει τις Εσωτερικές γνώσεις. Εκείνος που είναι πραγματικός γνώστης των πραγμάτων, ξέρει καλά πως υπάρχουν γνώσεις που δεν πρέπει να αποκαλύπτονται στον οποιονδήποτε. Τις γνώσεις αυτές διακριτικά τις αποσιωπεί, χωρίς να διακατέχεται από καμία ανόητη μυστικοπάθεια, απλά τις αποκρύπτει με τρόπο που δεν γίνεται αντιληπτός, μέχρι να τις μεταδόσει εκεί που πρέπει. Ο “επαγγελματίας” της μεταφυσικής, όμως, φροντίζει να τονίσει ότι δεν μπορεί να μιλήσει και να αποκαλύψει πράγματα, στοχεύοντας στην περιέργεια του αναγνωστικού κοινού, το οποίο θα τον τοποθετήσει σε μια θέση γνώσης που δεν του αξίζει, απλά και μόνο διότι και ο ίδιος ακόμα δεν ξέρει κυριολεκτικά τι του γίνεται. Ενώ ο μύστης αποκρύπτει κάποια πράγματα διότι θα μπορούσαν να καταστούν επικίνδυνα στα χέρια του αδαούς και, σε αντίθεση με τον επαγγελματία, δεν προσφέρει τη γνώση του προκειμένου να έχει προσωπικό όφελος με οποιονδήποτε τρόπο.
Βλέπω σε περιοδικά και ιστοσελίδες με απλοχεριά να προσφέρονται Τυπικά, Ονόματα Δύναμης και ένα σωρό άλλα πράγματα. Όλα αυτά είναι σαν τα σπίρτα στα χέρια ενός μωρού παιδιού: μπορούν να προκαλέσουν ακόμη και πυρκαγιά, έστω και να τα Τυπικά δεν είναι ολοκληρωμένα (στην πραγματικότητα για αυτό το λόγο μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα) ή έστω και αν τα Ονόματα Δύναμης δεν είναι αυτά ακριβώς που χρησιμοποιούνται από εκείνους που ξέρουν. Το σοβαρό κοινό θα πρέπει να ξέρει ότι κανείς δεν πρόκειται να κάνει τα εντυπωσιακά εκείνα κόλπα που έκανε ο Γκάνταλφ στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και αν αυτός είναι ο σκοπός του, τότε μάλλον πήρε λάθος δρόμο στη ζωή.

Ο εντυπωσιασμός

Ένας ακόμη λόγος, πέραν της εμπορικής εκμετάλλευσης, για τον οποίο η ελληνική (και όχι μόνο) Μεταφυσική αναζήτηση έχει παρεξηγηθεί δικαιολογημένα, είναι εξαιτίας του εντυπωσιασμού που προσπαθεί να προκαλέσει στο κοινό. Συγγνώμη αλλά τη λογική του “εκεί φάνηκε ένα φάντασμα, ας σπεύσουμε όλοι να το δούμε”, δεν μπορώ να την καταλάβω. Δεν είναι κακό να παρουσιάζει κανείς τους τόπους στους οποίους έχουν αναφερθεί μεταφυσικά φαινόμενα και περίεργη δραστηριότητα αλλά ο Μεταφυσικός Τουρισμός έχω την εντύπωση ότι δεν προσφέρει τίποτε άλλο παρά εύκολο κέρδος σε επιτήδειους.
Όπως επίσης δεν μπορώ να καταλάβω την τάση που υπάρχει στον ελληνικό χώρο προς την υπερβολή. Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε παντού το μυστήριο, αυτό είναι σίγουρο ότι υπάρχει, όσο σίγουρο είναι ότι σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχει και καθόλου. Η Λογική είναι μια από τις δυνάμεις κατανόησης του κόσμου και δεν θα πρέπει να την παραβλέπουμε. Αντίθετα, πρώτα από όλα επιστρατεύουμε αυτή και μετά όλους τους άλλους τρόπους. Στα περισσότερα πράγματα της ελληνικής μεταφυσικής αναζήτησης η Λογική αυτή δεν υπάρχει, αντίθετα τεχνιέντως επιχειρείται να αντικατασταθεί από τη δεισιδαιμονία. Οφείλουμε να έχουμε ανοιχτό μυαλό αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει με ισοπεδωτικό τρόπο. Δεν σημαίνει πως τα δεχόμαστε όλα μόνο και μόνο επειδή ζούμε σε ένα σύμπαν σχεδόν άπειρων δυνατοτήτων.
Το πιο απλό που θα μπορούσα να κάνω, θα ήταν να καλλιεργήσω το προφίλ του βαθιά χωμένου στον Εσωτερισμό, εκείνου που κατέχει μια σειρά από σημαντικές μυστικές γνώσεις και γράφοντας με ανάλογο τρόπο με εκείνον που βλέπω σε περιοδικά να προσπαθήσω να εντυπωσιάσω το κοινό μου. Κάτι τέτοιο όμως δεν ανήκει στις επιθυμίες μου, καθώς δηλώνω ότι υπάρχουν θέματα και παράμετροι που δεν κατέχω και δεν είναι λίγες οι φορές που από το ιστολόγιό μου έχω ζητήσει τη συνδρομή ανθρώπων που γνωρίζουν κάτι παραπάνω, να με διαφωτίσουν κι εμένα. Οι προσωπικές μου εμπειρίες, όσο λίγες ή πολλές και αν είναι, έχουν σχετική αξία και αποκλειστικά και μόνο για μένα. Όταν τις παραθέτω, δεν είναι για εντυπωσιασμό αλλά για να στηρίξουν κάτι που λέω και για να προσπαθήσουμε να τις μελετήσουμε στην ευρεία τους κλίμακα και όχι στη στενά προσωπική. Αντίθετα, έχει πάρει το μάτι μου διάφορους “ειδήμονες” να μιλούν με στόμφο για τους πειραματισμούς τους με την Κουνταλίνι και το Ταντρικό Σεξ και το πόσο δειευρύνθηκε η συνείδησή τους μετά από αυτό. Συγχωρείστε με και πάλι αλλά δεν με πείθουν ότι γνωρίζουν στο ελάχιστο τι είναι η Κουνταλίνι. Μια μικρή αλλά διεισδυτική ματιά σε άλλα τους άρθρα, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές αλλά και το αναληθές.
Αποτέλεσμα όλης αυτής της διαστρέβλωσης είναι η αυξανόμενη δυσπιστία του κοινού, το οποίο δεν έχει κανένα άδικο. Διότι θεωρεί με αυτά που διαβάζει ότι η Μεταφυσική είναι το πεδίο του παραλογισμού και του κενού εντυπωσιασμού και ως εκ τούτου την απορρίπτει.
(συνεχίζεται)

Νοεμβρίου 26, 2008

Filed under: 1 — thalassinakis @ 5:46 μμ

counter www.com2.gr

Νοεμβρίου 23, 2008

Η τρομολαγνεία του 2012

Filed under: 1 — thalassinakis @ 8:29 πμ

Η τρομολαγνεία του 2012

Πεποίθησή μου είναι πως η Μεταφυσική, εάν σε αυτή αυθαίρετα ίσως συμπεριλάβουμε πολλούς και διαφορετικούς τομείς γνώσεις, είναι ένα πεδίο που χαρακτηρίζεται μεν από σκότος αλλά ουσία, αρχή και βάση του είναι η χαρά και η αισιοδοξία με την οποία χαιρέτησαν οι Άγγελοι τη Δημιουργία και η πνευματική και ψυχική ανάταση με την οποία ψέλνουν τα Χερουβείμ στην αιωνιότητα ύμνους λατρείας προς τον Δημιουργό τους. Μέσα από μια πορεία φθοράς, καταστροφής, θλίψη και θανάτου, ολόκληρος ο Κόσμος βαδίζει προς την ολοκλήρωση και την τελείωση, επιστρέφοντας αργά αργά προς τη γενεσιουργό του Αρχή, την οποία τόσο πολύ έχει αναζητήσει η ανθρωπότητα σε όλες τις εποχές και με διάφορους τρόπους. Για αυτό το λόγο, μου είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποδεχτώ την τάση ορισμένων να βλέπουν μόνο τη μια όψη του Κόσμου, εκείνη της διάλυσης και όχι την τάση της Σύνθεσης, που είναι κι αυτή που οδηγεί στην Κατανόηση. Η καταστροφολογία και η τρομολαγνεία έχουν τόσο πολύ σχετιστεί με την μεταφυσική σκέψη όσο τίποτε άλλο, αφού ακόμη και η άποψη της Κοσμολογίας, ότι ο Ήλιος, η πηγή ζωής θα σβήσει κάποια μακρινή στιγμή στερώντας τον πλανήτη μας από τη Ζωή όπως την ξέρουμε, μοιάζει με μικρό και ασήμαντο εφιάλτη μπροστά στους τρόμους τους οποίους αρέσκονται να “διδάσκουν” εκπρόσωποι της εναλλακτικής σκέψης. Ανοησίες. Η Ζωή είναι Αρχή και αρχή της είναι η Χαρά και το Φως. Και η Ζωή δεν καταλύεται και δεν πεθαίνει ακόμα και αν αλλάζει μορφή, γιατί η Μορφή είναι ο περιορισμός της και Εσωτερικά αυτό αποτελεί τον περιορισμό της, αφού θάνατος όπως τον εννοούν οι άνθρωποι, δεν υπάρχει.

Η ιστορία με το 2012

Μέσα στα πλαίσια της τρομολαγνείας των ανθρώπων εντάσσεται και η φιλολογία περί του 2012, ως της πλέον δημοφιλούς αυτή την εποχή χρονικής στιγμής κατά την οποία θα επέλθει η συντέλεια του κόσμου. Η λαγνεία αυτή δεν είναι πρωτοφανής, καθώς κατά το παρελθόν έχουν υποστηριχθεί διάφορες άλλες χρονολογίες, βασισμένες σε θεωρίες που αποδείχτηκαν λανθασμένες, με όλη την επιείκια του όρου.
Υποτίθεται, λοιπόν, πως σύμφωνα με το Ημερολόγιο και τις Προφητείες των Μάγιας, το 2012 θα επέλθει η καταστροφή του κόσμου και αυτό στηρίζεται από θεωρίες όπως ο κώδικας της Βίβλου, οι προφητείες του Νοστράδαμου, οι θεωρίες Σίτσιν περί ύπαρξης και έλευσης του “χαμένου” πλανήτη Νιμπιρού και των εξωγήινων που επιβαίνουν σε αυτόν, ενώ υπάρχουν επίσης και θεωρίες στηριγμένες σε προβλέψεις του κοιμώμενου προφήτη Έντγκαρ Κέισι. Κοντά σε όλα αυτά, υπάρχουν πολλοί που μιλούν για τη θεωρία του Τέρενς Μακ Κένα περί κυματοσυνάρτησης και υποστηρίζουν πως σύμφωνα με δεδομένα που υπάρχουν, το ίδιο έτος θα επέλθει μια δραματική μείωση των αποθεμάτων σε πετρέλαιο στις πετρελαιοπαραγωγές χώρες, που θα οδηγήσει σε ανακατατάξεις πολλών ειδών σε ολόκληρο τον πλανήτη. Παράλληλα, υπάρχουν άλλοι που μιλούν για φαινόμενα που θα σχετίζονται με τις Ηλιακές κηλίδες, ενώ ορισμένοι ακόμα δεν αποκλείουν να συμβεί το περίφημο φαινόμενο της αντιστροφής των πόλων του πλανήτη μας, με καταστροφικά για τον πολιτισμό και την ανθρωπότητα αποτελέσματα, κάτι που ισχυρίζονται πως έχει συμβεί ξανά στο παρελθόν.
Η περίφημη αυτή “καταστροφή” θα συμβεί όπως λένε στις 21 Δεκεμβρίου του έτους 2012 και μάλιστα στις έντεκα περίπου το πρωί και θα συνοδευτεί όχι μόνο από πλανητικά αλλά και από κοσμικά φαινόμενα αλλά οι πιο “ψύχραιμοι” ισχυρίζονται πως η βασική αλλαγή που θα συμβεί θα έχει να κάνει με την κατανόηση του Χρόνου από τους ανθρώπους και δεν διστάζουν να προτείνουν την αύξηση των 24 ωρών του ημερονυχτίου, ώστε να συνηθίσουμε στις αλλαγές αυτές.

Το 2012 με μια πιο ψύχραιμη ματιά

Δεν θα ήθελα να σταθώ στις παραπάνω απόψεις και να προσπαθήσω να τις αναλύσω, διότι στερούμαι βασικών γνώσεων αλλά κυρίως διότι η φιλοσοφία μου είναι εντελώς διαφορετική. Ζούμε σε ένα Σύμπαν που ελάχιστα κατανοούμε αν και επιδρά καθοριστικά πάνω μας. Ο πλανήτης Γη, όπως και ολόκληρο το Ηλιακό Σύστημα και ο Γαλαξίας μας, αποτελούν ασήμαντες νησίδες στην απεραντοσύνη του Κόσμου, υπόκεινται όμως στους νόμους του και δέχονται τις επιδράσεις του, έτσι όπως έχουν περιγραφεί από την Επιστήμη και πιο ολοκληρωμένα από τον Εσωτερισμό. Βρισκόμαστε πάνω σε ένα τεράστιο για τα δεδομένα μας οικοσύστημα το οποίο ταξιδεύει στις αχανείς εκτάσεις του διαστήματος και υφιστάμεθα επιρροές πολλών ειδών, αλλάζοντας συνεχώς και μη μένοντας ποτέ στάσιμοι και δεν είναι μόνο στη μορφή και στο υλικό μέρος της ύπαρξης στα οποία αναφέρομαι.
Παρά την αναμφίβολα σημαντική πρόοδό μας σε πολλούς τομείς, δεν έχει καταστεί δυνατό να απελευθερωθούμε από πλάνες, αυταπάτες και θυμαπάτες αλλά ούτε και από κατώτερα ένστικτα και φόβους που κουβαλάει η ψυχή μας στο Συλλογικό Ασυνείδητo. Ένας από τους φόβους αυτούς και τις πλάνες, είναι η καταστροφή του ανθρώπινου είδους και του πλανήτη η οποία, σύμφωνα με επιστημονικά δεδομένα, θα συμβεί κάποια στιγμή. Είναι άλλο πράγμα όμως να γνωρίζει και να αποδέχεται κανείς το πεπερασμένο των πραγμάτων και άλλο πράγμα να του προκαλεί λαγνεία και ηδονή μια τέτοια σκέψη ή, πολύ περισσότερο, να προκαλεί τη δημιουργία τρομοατμοσφαιρών παίζοντας με συλλογικούς φόβους. Γιατί ορισμένοι κερδίζουν πολλά χρήματα παίζοντας με τους φόβους μας και έχουν γενικά πολλά οφέλη από κάτι τέτοιο, καθώς εσκεμμένα συνδέουν το τέλος με την αλλαγή και η αλήθεια είναι πως αλλαγές συμβαίνουν συνέχεια αλλά κάποιες φορές, για πολλές αιτίες, οι αλλαγές αυτές είναι ριζικότερες και ευρύτερης κλίμακας.
Στις 27 Νοέμβρη του 2008 ο πλανήτης Πλούτωνας μπαίνει στον Αιγόκερω , ενώ το 2025 θα μπει στον Υδροχόο και αυτό έχει τη σημασία του στην Αστρολογία, καθώς ο Πλούτωνας, ο πλανήτης της νοητικής μεταμόρφωσης θα είναι στο ζώδιο της μεγάλης πύλης των μυήσεων, δηλαδή στον Αιγόκερω. Το γεγονός αυτό σηματοδοτεί μια αλλαγή, το είδος και το εύρος της οποίας δεν μπορούμε να συλλάβουμε αν και θα επηρεαστούμε από αυτή. Από αυτή την άποψη θα υπάρξει “τέλος του κόσμου”: αλλαγή στη συνειδητότητα, δηλαδή, με όλα τα επακόλουθα που αυτή θα φέρει. Τίποτα το τραγικό, τίποτα το τρομακτικό, εκτός ίσως από όλους εκείνους που έχουν λόγους να φοβούνται αυτές τις αλλαγές.
Δεν πιστεύω, λοιπόν, ότι θα συμβούν καταστροφικά φαινόμενα το 2012 ούτε και ότι θα έρθει η συντέλεια του κόσμου. Πιστεύω σε μια αλλαγή, σε μια κορύφωση αλλαγής, για την ακρίβεια, διότι τίποτα δεν μένει σταθερό. Η αλλαγή αυτή είναι πολύ πιθανό να συνοδευτεί από ανακατατάξεις και από αναταραχές, διότι εκτός των άλλων το συγκεκριμένο έτος θα “βιώσει” τις αντίθετες ποιότητες του Γκεβούρα, τον τρομερό και σκληρό πολεμιστή από τη μία αλλά τον δίκαιο μαχητή από την άλλη. Την επόμενη χρονιά θα επέλθει μια τάση ισορροπίας ξανά. Κατ’ αντίστοιχο τρόπο, η χρονιά που διανύουμε χαρακτηρίζεται αφενός από την πνευματική αναζήτηση, καθώς ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι απασχολούν τη σκέψη τους με πνευματικά ζητήματα και αφετέρου η ενασχόληση του κόσμου με “γήινα” ζητήματα, όπως η προστασία του περιβάλλοντος. Λογικά όλα αυτά, αν σκεφτεί κανείς πως η χρονιά χαρακτηρίζεται από τις επιδράσεις του Κέτερ και του Μαλκούτ. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι και τις προηγούμενες χρονιές δεν υπήρχαν παρόμοιες σκέψεις – κινήσεις, απλά ότι τις συγκεκριμένες ευνοούνται πολύ περισσότερο. Ομοίως, το 2025 θα έχει τις δικές του επιρροές, καθώς θα είναι η χρονιά του Θεμελίου.
Όποιος γνωρίζει τις επιρροές αυτές και κατανοεί στο βαθμό που είναι εφικτό τη φύση τους, μοιάζει με τον σέρφερ που επωφελείται από τη δύναμη και τη φορά των κυμάτων για να κάνει το αγώνισμά του χωρίς πτώσεις, με ισορροπία. Όποιος μπορεί να συλλάβει πως, εκτός από τον εαυτό του, μυείται γύρω του ολόκληρος ο κόσμος, ακόμα κι εκείνος που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε “Θεό”, τότε έχει κάνει ένα σημαντικό βήμα στην κατανόηση του θαύματος του Κόσμου.

Επόμενη σελίδα: »

The Rubric Theme. Create a free website or blog at WordPress.com.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.